Archive for the 'Mens sana in corpore sano' Category

Nov 08 2017

Druk!

Komt dat tegen zeg: ik had een verschrikkelijk drukke middag, en mijn lijf heeft het uitgehouden! Ik ben wel pompaf en doodop nu, maar bon.

Het begon met Bart die na het eten richting station moest. Ha ja, hij heeft tot na nieuwjaar geen rijbewijs, dus ik ben chauffeur van dienst, als het lukt. Brussel is te ver voor me, maar het station is geen probleem. Bon, Merel en Kobe – Wolf zit op GWP in Bredene – mee de auto in, en wij om kwart na een richting station. Bart werd netjes afgezwierd, en wij reden terug de R4 op, naar Kobes muziekles in Evergem. Kwart voor twee draaiden we de parking van de Aldi op. Yup, die ligt naast de muziekschool, en we hadden nog margarine nodig om verjaardagscakes te bakken. Maar zo maar even een pakje boter halen draaide uit op gewoon boodschappen doen, een halve koffer vol.

Merel hielp me alles in te laden, en we reden verder, richting de speelgoedwinkel. Morgen is het haar verjaardag, en ze krijgt een giga Barbiehuis van ons, maar dat komt maar over twee weken toe, vrees ik. Ik vond het zo zonde om dan op haar verjaardag zelf met lege handen te staan, en ik had gedacht om zelf nog een barbie te halen voor haar. Alleen is mijn dochter nogal eigenzinnig, en was ik er redelijk van overtuigd dat ik de verkeerde Barbie zou kiezen. Dat bleek ook zo te zijn: in de winkel ging ze resoluut voor de barbiefiets. Ha ja, poppen had ze al genoeg, ze wilde liever nog extra’s.

Aansluitend reden we naar de Aveve om onze voorraad croissants aan te vullen, en voedingskleurstof te halen voor de cakes.

Tegen dat we thuis waren, was het dus kwart voor drie, en ging ik na het uitladen snel snel nog even liggen. Even, want om drie uur moest ik alweer bij de kinesist zijn. Merel bleef thuis tv kijken, en ik liet me heerlijk onder handen nemen. Dat deed zo’n deugd, dat ik na de kinesist nog even verder reed richting Carrefour, Zeeman en Loods 3, op zoek naar een stevig paar handschoenen voor Bart. Ik heb van die goeie warme gevonden, maar of Bart ze gaat willen dragen, blijft natuurlijk wel de vraag. Goh ja, anders zijn ze voor Wolf.

Toen was het tien over vier, en ik moest om half vijf Kobe weer ophalen van de muziekles. Naar huis rijden was te zot, want ik moet dan voorbij zijn les passeren, en vooral het fameuze kruispunt met de R4 over. Ik ging gewoon thuis komen en terug moeten rijden, redelijk idioot dus.

Dat betekende dat ik een kwartiertje over had, en ik ben dan maar een kijkje gaan nemen op het kerkhof van Evergem, dat ook naast de muziekschool ligt. Kerkhoven stralen rust uit, en nu ze volledig versierd zijn met bloemen, hebben ze nog iets extra.

Achteraan ligt een aantal graven met eeuwige concessie, maar de meeste zijn sterk verwaarloosd of zelfs volledig overwoekerd.

Enfin, tegen half vijf pikte ik Kobe op, en reed naar huis. Ik gaf mezelf een half uurtje respijt, en begon dan aan de twee cakes voor Merels verjaardag morgen. Ze wilde, net zoals vorig jaar, opnieuw twee kleuren cake, waarbij je dan een vlindertje verwisselt. We maakten samen het deeg, staken ze in de oven, maar pas rond half tien ‘s avonds heb ik de cake nog in plakken gesneden, de vlindertjes gedaan, alles netjes stuk per stuk in een servetje gewikkeld, en ingepakt. Oh, en dan nog slingers opgehangen en zo, en haar cadeautjes klaargelegd.

IMG_3273

Ik ben doodop, maar wel bijzonder blij dat alles gelukt is!!

One response so far

Nov 04 2017

Verveling

De eerste weken viel dat eigenlijk nog mee, dat braaf stilliggen in de zetel. Ik kon ook niet anders: ik was doodsbang dat die pijn zou terugkeren. Na vijf stappen was ik ook doodop.

Gelukkig begint dat al serieus te beteren: liggen is pijnvrij, en stappen en staan, zo lang het kleine beetjes zijn, lukt ook prima. Zitten blijft vooralsnog een probleem, maar ik kan gelukkig al meer en meer.

En wat heb ik dan vandaag allemaal gedaan, kwestie van de tijd te verdrijven? Wel, ik heb soep gemaakt, van een enthousiaste courgette die hier nog steeds lag. Ik heb yoghurt gemaakt, want ook dat was nodig. Ik heb met Kobe en Merel een gezelschapsspel gespeeld, kwestie van ook bij hen de verveling tegen te gaan. En ik heb zo maar eventjes een volledig boek gelezen. Schitterend boek overigens: Woesten, van Kris Van Steenberge. De bespreking volgt later nog, want het is een boek voor de leesclub van school volgende week dinsdag.

Maar mocht ge u afvragen wat ik dus ganse dagen doe: dat dus.

En ja, ik verveel me dus.

No responses yet

Oct 27 2017

Verlengd

Met een bang hartje, ik geef het toe, trok ik met Bart naar het ziekenhuis vandaag. Man, ik was blij dat Bart mee was, want we hebben liefst anderhalf uur moeten wachten. Ik heb gezeten, een tijdje gelegen op drie zetels naast elkaar, geijsbeerd, en vooral op mijn tanden gebeten. Anderhalf uur zonder deftig te liggen, dat was er los over. Zodra we binnen mochten in een behandelkamer, heb ik me dan ook neergelegd. Opluchting!

IMG_0536

De dokter zelf was bijzonder vriendelijk en mededeelzaam: hij haalde er de foto’s van de scan bij, en legde minutieus uit wat er precies aan de hand is. Blijkbaar mis ik een verbinding tussen de wervels achteraan, het aangeboren stuk, waardoor het meestal maar een kwestie van tijd is voor de zwaartekracht ervoor zorgt dat de wervels verschuiven. Die bewuste plek is (lumbaal5-sacraal1) is sowieso de plek die het meest gewicht te verduren krijgt, en de discus die er tussen zat, is al helemaal weggesleten. Ergo: kroniek van een aangekondigde verschuiving. Tsja.

spondylolisthesis

Op de scan is inderdaad, ter hoogte van de stippellijntjes, goed te zien dat de gewone vloeiende lijn van mijn ruggengraat verschoven is, en dat er ook geen plaats meer is voor een discus, maar dat het been op been is.

Aangezien een operatie om alles aan elkaar vast te zetten behoorlijk ingrijpend is, geen garantie op succes is én uiteraard ook risicovol, wordt er meestal een paar maand afgewacht om te zien of het zonder operatie ook niet leefbaar is. De literatuur spreekt van zes tot acht maanden, verklaarde hij. Dus ja, het advies was: afwachten en rusten, en herbekijken eind december. Hij schreef me dan meteen ook maar thuis tot aan de kerstvakantie.

Juist ja.

En toen werd het even hectisch, want het was net half vier, op school was alle elektriciteit uitgeschakeld omwille van werken, maar ik wilde nog snel verwittigen én ik wist dat mijn interimaris naar een andere school ging luisteren voor een nieuwe interim na de vakantie. Enfin, na veel heen-en-weergebel kreeg ik eindelijk het nieuws dat Sara na de vakantie gewoon mijn interim verder blijft opnemen. Oef, grote opluchting!

Daartussen kreeg ik nog telefoon van Kobe, van de lagere school en van Wolf, maar da’s dan weer een verhaal op zich.

No responses yet

Oct 24 2017

Hubris

Ik ben het stilaan zat om hier opgesloten te zitten, en toen een vriendin voorstelde om samen te gaan lunchen, twijfelde ik. Was dat wel een goed idee? Ik had nog nooit langer dan een kwartier deftig gezeten, maar bon, in de auto was 35 minuten me ook gelukt… Allez hup, deftig aangekleed, wat schmink op mijn toot, en hier een paar straten verder naar de Koe-Vert, waar het altijd in orde is. We gingen niet voor de daglunch, maar bestelden allebei een Italiaanse croque, zijnde met Italiaanse ham, mozzarella en pesto. Drie grote mooi bruingebrande driehoeken verschenen met een slaatje op ons bord, en intussen zat ik te wiebelen en te schuifelen op mijn stoel. De vriendin merkte op dat ik niet op mijn gemak zat, en zo zou je het inderdaad kunnen noemen. Niet dat ik echt veel pijn heb, maar de druk is immens, en dus kan ik niet goed zitten.

Enfin, een klein uurtje en een bijzonder gezellige babbel later lag ik opnieuw in mijn zetel, happy te wezen.

Om vijf uur moest Wolf dan naar de kinesist, en Merel, die zich verveelde, wilde mee. En ik, met mijn stomme kop, besloot dan maar om niet bij de kinesist te blijven, maar met Merel naar de Zeeman te rijden omdat haar kattendiadeem gebroken was. Helaas, ze hadden die niet meer binnen. We namen dan maar een rode mee, en nog wat sneakersokken voor Wolf, en waren net op tijd om Wolf weer op te pikken en naar huis te rijden.

Concreet betekende dat wel dat ik eigenlijk anderhalf uur ofwel had neergezeten, ofwel had rondgelopen, en dat was een beetje te veel van het goede.

Overmoedig dus: ‘s avonds deed de rug gemeen pijn. Het is niet dat ik nog bang ben dat het er weer acuut zal inschieten momenteel, het is gewoon dat ik misselijk word na een tijdje door de voortdurende druk op mijn rug en heupen.

Liggen dus, en braaf zijn.

Blah.

Soit, als iemand aan een Zeeman passeert en voor 99 cent van die zwarte kattenoortjes op diadeem wil meebrengen: graag. Merel zal blij zijn.

No responses yet

Oct 21 2017

Waarschuwing

Gisteren heb ik een stevige waarschuwing van de kinesiste gekregen: ik moet nog ongelofelijk voorzichtig zijn, zegt ze. Zodra ze nog maar in de buurt kwam van de plek waar de verschuiving zit, begonnen mijn voeten al te tintelen, en da’s dus absoluut nog niet in orde. Ze durfde dan ook niet verder te werken op dat plekje. Ik mag dan ook echt niet roekeloos of overmoedig worden, en dat gaat inderdaad nog moeilijk worden, want al dat liggen, dat is eigenlijk niet aan mij besteed…

En toch, toch ben ik gisteren heel voorzichtig mijn auto gaan ophalen aan Barts kantoor. Die was door omstandigheden daar verzeild, en deze morgen ben ik dus met Bart meegereden en zelf teruggereden. Rijden op zich is niet erg, het is het zitten dat zo vervelend is.

En toen ben ik eigenlijk toch al een beetje overmoedig geweest: Kobe had fagotles, en hij had die de vorige twee weken al gemist, dus ik wou dat hij nu zeker kon gaan. Op zich is dat amper 3 kilometer en zou hij met de fiets kunnen gaan, ware het niet dat daar een levensgevaarlijk – letterlijk, als je alle kruisjes ziet staan – kruispunt met de R4 tussen zit. En dus bracht ik hem met de auto. Tien minuten, zou een mens denken, maar net door die R4 sta je daar op dit uur serieus aan te schuiven, en kostte het me 35 minuten, en een uurtje later nog eens 25 minuten. Geen goed idee, vond de rug, maar bon.

Ik heb toch al weer een ietsje vrijheid herwonnen, met die auto. En kleine, kleine eindjes…

No responses yet

Oct 21 2017

365 – 21 oktober 2017 – gouden naaldje

Published by under 365,Mens sana in corpore sano,Wolf

365-okt21

No responses yet

Oct 20 2017

Acupunctuur

Published by under Mens sana in corpore sano,Wolf

Omdat er eigenlijk niks kan gedaan worden aan Wolfs rug vanuit klassiek medisch standpunt, werd ons via verschillende kanalen acupunctuur aangeraden. Dat mag dan een alternatieve geneeswijze zijn, het effect ervan is wetenschappelijk aangetoond, en het bestaat dan ook al honderden jaren.

Een van ons ma haar broers is acupuncturist, ik zat dus meteen bij de bron. Een paar weken geleden nam hij Wolf een eerste keer onder handen, en het is een feit dat Wolf sindsdien beetje bij beetje beter aan het worden is. Ligt het nu daaraan, ligt het aan iets anders, geen idee, maar het is het proberen waard. Vandaag kreeg Wolf dus een tweede beurt, en Jan kwam dus aan huis want ik kan Wolf niet echt naar ginder voeren momenteel. Tsja.

Gans de uitleg errond, met energiebanen en al, is absoluut niet aan mij besteed, maar ik geloof wel in het effect. Ik ben benieuwd wat het zal geven, maar als Wolf ermee gebaat is, willen we echt alles proberen.

No responses yet

Oct 18 2017

In de watten

Gisteren was Bart nog thuis komen koken voor hem en mij, vandaag stond hij al om kwart over acht patatten te schillen en worst te bakken: hij kon er niet zijn over de middag, maar wilde wel dat wij eten hadden. Ik zei nog dat we gerust pizza konden bestellen, dat de kinderen daar zelfs vragende partij voor waren, maar nee, hij wilde perse zelf koken tussen zijn razend drukke agenda door. Ik vermoed dat hij zich een beetje schuldig voelt omdat hij vannacht in Brussel blijft slapen, maar da’s nergens voor nodig. Samen met de kinderen red ik me best: er is al brood voor vanavond, en de kinderen zijn nu ook niet meer klein he.

Alleen Kobes muziekles is niet gelukt: ik kan niet met de auto rijden, en hij heeft dus geen vervoer. Het is op zich misschien niet ver naar Evergem, maar er zit een razend druk, levensgevaarlijk kruispunt tussen met de R4, en dus kan ik hem niet met de fiets laten gaan. En de tram? Dat zou op zich wel kunnen, maar dat heeft hij nog nooit gedaan, en dus is hij vreselijk onzeker. Ach, van één keertje zijn les te missen gaat hij niet dood. En volgende week hoop ik van zelf te kunnen rijden.

Ik ben trouwens van de pijn al drie kilo kwijt, en het is niet dat ik niet eet: Bart legt me in de watten, er is voortdurend chocolade, en Gwen en Erik hadden zondag ook nog keischattige Halloweenchocolade mee. Al moet ik toegeven dat die voor het grootste deel in twee jongensmonden is verdwenen. Nog een chance dat Merel geen chocolade lust :-p

IMG_0493

En verder? Mja, het gaat met kleine, kleine stapjes vooruit. Stappen lukt zeer behoorlijk, ik gebruik mijn stok minder en minder, en liggen en slapen is pijnvrij, maar zitten is nog echt moeilijk. Ik eet op tien minuten, en ga dan prompt weer liggen. Daarstraks ben ik, mét stok, naar de apotheker gewandeld. Enfin, geschuifeld, de volle 130 meter (volgens Google). IK heb ginder even gerust, en ben dan teruggeschuifeld. Ik was stikkapot, ben daarna minstens een uur blijven liggen, maar eigenlijk was ik best trots op mezelf.

Ik heb me daarna ook buiten geïnstalleerd, lekker in het nog steeds warme weer.

IMG_0502

Zucht.

Een goeie rug, ‘t is een gerief, geloof me.

 

No responses yet

Oct 13 2017

Toch weer thuis, oef

Vannacht had ik eindelijk geslapen zonder pijnstilling, en de pijnstilling die ik eventueel nog krijg, is niet meer via baxter. Da’s al iets.
Na het ontbijt kwam een vriendelijke zorgkundige binnen, en toen ik vroeg of ik eventueel, met ondersteuning, kon douchen, zag ze dat meteen volledig zitten. Ze zette de douche klaar, bleef netjes in de buurt, en waste mijn benen, want bukken gaat uiteraard nog niet. Maar eindelijk had ik wel weer proper haar, en een douche is toch nog iets anders dan een wasbeurt in een bed. Oef.

Ik geef het wel toe: ik was stikkapot daarna, en lag eigenlijk bijna weer te zweten van de inspanning, maar bon, we zijn toch alweer zo ver. Ik heb dan maar meteen ook een losse broek aangetrokken, dat geeft ook al een ander gevoel dan een slaapkleedje.

Kort na de middag kwam dan de dokter nog eens langs. Intussen wisten we al dat zijn vier dochters nog les hadden gekregen van mij, en was hij lang niet meer zo afstandelijk als eerst. Oef. Bleek dat hij vond dat ik het niet slecht deed, en dat ik eigenlijk wel naar huis mocht morgen. Als ik wou, mocht ik gerust ook nog blijven tot maandag, daar had ik alle reden toe, maar aan de andere kant, als ik dacht dat ik thuis uit de voeten ging kunnen, mocht ik wel naar huis, mits de nodige aandacht en pijnstilling. In het weekend ging hij toch niet langskomen: hij was niet van dienst, en ging vrolijk naar zee in dat prachtige weer. Groot gelijk!

Bon, hij was nog niet goed en wel weg, of ik zat te denken: waarom wachten tot morgen? Mag ik dan vandaag niet naar huis? Ik rolde voorzichtig uit bed, en ging met mijn stok tot op de gang. Ik zag hem nog net lopen, en een verpleegster rende nog achter hem aan voor mij. En jawel, als ik het zag zitten, mocht ik zelfs vandaag nog naar huis. Alleen moest de kinesiste nog even met mij wat trappen doen, om zeker te zijn dat dat lukte.

Bart maakte een gaatje in zijn drukke agenda en kwam me halen. Ik geef het toe: het kwartier zitten in de auto deed me geen goed, maar mijn eigen huis met mijn eigen mensen, da’s toch wel beter, ja.

En nu rusten. Geloof me, ik ben zodanig bang van de pijn, dat ik echt niet de intentie heb om me veel te verroeren. Echt niet.

No responses yet

Oct 12 2017

Nog een dagje ziekenhuis

Was het nu omdat het gisteren fout liep, dat ze vandaag meer meegaand waren? Geen idee, maar ik ben deze keer wel netjes gewassen door een vriendelijke doch kordate jongeman, en heb meteen ook een vers bed gekregen. Ik ben zelf tot aan de badkamer geraakt, heb zelf mijn bovenlichaam gewassen, en ik ben daar al trots op, kunt ge u voorstellen?

Ik zit diep, ik geef het toe. Komt dit ooit nog goed?

Ik ben namelijk met de kinesiste en mijn stok tot aan het eind van de gang geschuifeld en terug, en ik ben nat van het zweet en stikkapot, en de tranen staan in mijn ogen van de pijn en de inspanning. Stel u voor.

Gelukkig kwam Bart rond vier uur met de kinderen: Merel nestelde zich prompt bij mij in bed, en Kobe speelde op zijn iPad in de zetel naast me, met mijn hand in zijn hand, en zo hebben we tv gekeken, terwijl Bart met Wolf naar de kinesist ging. Ik heb hen gemist, en zij mij ook, zoveel is duidelijk. Het is niet alsof we de hele tijd hoefden te praten, gewoon samen zijn was meer dan voldoende, en heeft me deugd gedaan.

De dokter is daarna opnieuw langs geweest, en hopelijk mag ik zaterdag naar huis, op voorwaarde dat ik me bijzonder rustig hou. Hij heeft me sowieso thuis gezet tot aan de herfstvakantie, en dus kan ik een interimaris krijgen, waardoor ik ook niet geneigd zal zijn te snel opnieuw te beginnen werken. Rusten is zeer belangrijk nu, en ik geloof hem grif: ik heb niet de behoefte om te bewegen momenteel, en dat wil al wat zeggen.

Ik heb ook pas vanavond mijn computer voor het eerst ter hand genomen, ook al staat hij hier al een paar dagen: ik zag het gewoon niet zitten, en vier dagen zonder computer, dat is heel, heel uitzonderlijk. 107 niet-werkgerelateerde mails, ugh.

 

No responses yet

Next »