Kobe heeft nog dagen daarna van “Rossekop” lopen zingen…

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

De woensdagnamiddagen zonder broer worden meestal creatief ingevuld

Kobe keek er al weken – wat zeg ik, màànden naar uit. We moesten en zouden cupcakes maken, er moest taart zijn, en ook nog oliebollen. Check.

Dat ik alweer grondig ziek aan het worden was, mocht deze keer geen beletsel zijn. Ik liet de dokter komen, die stelde een zware ontsteking aan sinussen en amandelen vast, schreef me ‘rust’ voor – ze moest zelf lachen toen ze het zei – en zeer zware antibiotica, aangezien mijn sinussen de vorige stevige reeks vierkant hadden uitgelachen, en zei me dat vier Dafalgan Fortes me wel door de dag heen gingen helpen. Verspreid, wel te verstaan.

Ik gehoorzaamde, maakte cupcakes, middageten en taart, stak een muziekpak in elkaar, stak oliebollendeeg in de oven om te rijzen, en beet op mijn tanden. Gelukkig was Wolf er om de drie meisjes te entertainen en alles in goede banen te leiden: ik had eigenlijk geen omkijken naar de gasten. Die verkleedden zich,

aten taart, sprongen woest in het rond,

deden cadeautjes open,

sprongen nog meer woest in het rond, zaten in het tafelhuis, deden muziekpak,

werden aangevallen door boef Wolf en gilden daarbij zoals alleen vierjarige meisjes dat kunnen,

en aten oliebollen.

Gelukkig was rond vier uur een maat van mij opgedaagd, Anthony, die meteen de pech had ingeschakeld te worden om oliebollen te snijden en dat soort onzin. En me gewoon mentale ondersteuning te geven.

Tegen half zes waren ze alledrie weg, en kon ik me in de zetel laten vallen. Waarop onmiddellijk een Merel bovenop me kroop. Gelukkig is Anthony gebleven tot Bart thuis kwam, en ben ik dan om zeven uur in mijn bed gekropen. Oef.

En Kobe? Die had een heerlijke dag, zei hij zelf.

Vorige week vroeg juf San, Kobes juf, om een paar oude afgedankte kinderschoenen. Ik had die van Wolf al lang in de vuilbak moeten kieperen, maar was daar te lui voor geweest. Bij deze nog een chance. Donderdag moest hij dan ook nog wat groen, een kaars en wat rode lintjes of kerstballetjes of zo meenemen.

Vorige vrijdag kregen we dan het volgende terug: een prachtig beschilderde, glinsterende schoen, waarin een kerststukje was gemaakt. Ik weet niet wie het meest glom: de schoen of Kobe.

Neem nu dit olifantje van Kobe. Het enige wat ik had moeten meegeven, was kleurrijk papier. Combineer dat met een ballon, behangerslijm, wat rood tekenpapier, twee oogjes en vier plastieken potjes, en voila!

Ik, ik vind dat knap.

Ik ben dit jaar op woensdagvoormiddag vrij, en ik had dat ook tegen Kobes juf gezegd. Toen zij nu het plan opvatte om in Kluizen naar een watervogelkwekerij te gaan, was ik bereid om een aantal kleuters te voeren. Ha ja, want met die maximumfactuur is er geen geld meer voor busvervoer.

Mijn logeetje, Bo, mocht ook mee, want ik kon die moeilijk aan een haakje hangen. En dus stond ik om half negen met een glunderende Bo en Kobe aan school, laadde ik nog twee extra kleuters in, en reed naar die kwekerij. Man, ik heb nog nooit zoveel, en nog nooit zo rare vogels gezien. Kippen in alle maten, kleuren en pluimage, en dat mag je letterlijk nemen. Bizarre beesten zeg! Maar ook de meest gekke eenden en andere gevederde soorten, en ook wollige geiten, rare schapen, kangoeroes…

De kinderen vonden het wel leuk en interessant… voor eventjes. En werden daarna eigenlijk alleen maar vervelend. Respect voor kleuterjuffen en hun oeverloze geduld! Ze zeggen wel hetzelfde over mij, maar geef me toch maar een klas van 25 puberende zestienjarige any time, ik steek die in mijn binnenzak!

Rond elf uur was ik thuis, en heb ik me een stevige koffie gemaakt. Die had ik wel verdiend, vond ik. Ugh!

Of hoe de kleuterjuffen tegenwoordig al spelend de kleuren uitleggen. Maar hij is wel de hele dag wat geelzuchtig gebleven, want die kleur ging er nauwelijks af.

De jongens zijn verzot op zwemmen: Wolf zwemt alleen, en Kobe heeft nog zwembandjes nodig, maar is verder absoluut niet bang: hij gaat vlot onder water, en gaat zelfs op de bodem zitten. Merel vond het overigens ook fantastisch: er is een kleuterzwembad met water van ongeveer 15 cm, en dat vindt ze zalig. Maar nog veel leuker is in mama’s of papa’s armen in het kinderzwembad rondzweven: dan kan ze ongestoord trappelen en spatten, en moet ze niet zelf zitten.

Zalig toch?