Witch

Dat het zo langzamerhand eens tijd was om kousen te sorteren en op te vouwen. 83 paar. Ik ben er niet trots op.

Ik had een aanval van huisvlijt vandaag. Helaas niet de kuisige soort, nee, dat zou een brug te ver zijn.

Maar eindelijk had ik nog eens een dag waarop ik een beetje kon doorwerken, zonder peutertje aan mijn rokken of dergelijke dingen. Wolf was wel thuis – die is al sinds gisteren geveld door een snode vileinige buikgriep – maar bezorgde me totaal geen last.

Dus vatte ik de koe bij de horens, en hing eindelijk weer eens mijn verlichting op in mijn bureau. Die is destijds naar beneden gehaald bij de verbouwing, zo’n twee jaar geleden, en ik wilde die niet terughangen  voordat het glas vervangen was in mijn bureauveranda. Dat gebeurde op 11 mei 2010. Jawel, ik heb het voor u opgezocht.

En toen moest die verlichting weer omhoog. Tsja. Overdag dacht ik er niet aan, en ’s avonds, toen het donker was, was het -jawel- te donker. Stel u voor. Enig procrastinatiegedrag was mij overigens ook niet geheel vreemd.

Tot vandaag. Ik haalde de lampen uit de garage, diepte al mijn gereedschap op, voorzag mezelf van een laddertje, en toog aan het werk. Ik goochelde met boormachines, vijzen allerhande, gipskartonpluggen die op geen ene *** trokken, hete koffie, spankabels, transformatoren en nog wat van dat soort onzin, en slaagde erin alles op te hangen. En zelfs meteen te doen branden ook. Go me. Ik heb er dan maar meteen ook mijn klimplant weer deftig rond gedrapeerd.

Aangezien ik toen toch on a roll was, deed ik maar meteen wat voor op datzelfde elan. Ik hing de tekening van Max op, nog een kader met een houtskooltekening van een oudleerling die ook was blijven staan sinds de verbouwing, en reorganiseerde een hoop meubels. De woonkamer oogt een pak ruimer nu, en rustiger ook.

Al in al een goeie dag, medunkt.

De was is wel blijven liggen, en de keuken ligt er nog even rommelig bij als gisteren, maar alla. Ge kunt niet alles willen.

Hier ten huize wordt zeer gretig naar Goe Gebakken gekeken, vooral dan door Kobe en mij. Dat kind, dat gaat later nog kok of patissier worden, of alleszins dan als hobby.

Vorige week zagen we hoe Sofie een chocolade kerstboom maakte, en ik moest beloven dat wij dat ook gingen doen. Ik zag dat wel zitten als dessert voor kerstavond, na de wafels, en dus sloeg ik chocolade en cashew noten in. Ah ja, want mijn ma lust geen amandelen.

Het heeft wat werk gekost, maar ik vind dat het resultaat er wel mag zijn. Wat denken jullie?

Het recept en een fotootje van wat zij ervan maakt, vind je hier.

Ofte, een peperkoeken huisje van Ikea.

Ik had het een tijdje geleden meegebracht, en heb het deze namiddag met de jongens versierd en in elkaar gezet. Het huisje in kwestie is eigenlijk geen peperkoek, maar wel speculoos. Eetbare lijm zit er niet bij, je moet zelf glazuur maken om het aan elkaar te lijmen, maar de koek is wel gigantisch wijs.En er zit – uiteraard – een duidelijke gebruiksaanwijzing bij :-p De jongens wilden maar wat graag opnieuw met de gekleurde marsepein spelen.

Het lijmen was wat gepruts, maar met wat schaaltjes tegen de verschillende kanten, en stukjes marsepein om de hoekjes vast te houden tot de suikerpasta droog was, lukte het wel. Geef toe, het is wel wijs geworden, he?

Het is een cadeautje om mee te nemen morgen naar nichtje Liv, die één jaar wordt.

Of, zoals mijn ma zegt: van die kleine cakejes met een papiertje rond. Ik had Kobe al wekenlang beloofd dat we er gingen maken, en ik had ook al een hele tijd de nodige gekleurde marsepein liggen, een cakemix, en een hoop dinges om die baksels te versieren. Vandaag ben ik bij de buurvrouw haar versierdingen gaan halen (zij heeft andere figuurtjes dan ik), en we zijn eraan begonnen, Kobe en ik. Achttien cakejes waren er (eentje is gesneuveld omdat ze wilden proeven), zeventien zijn er dus versierd, en één grotere chocoladecake ook. Halverwege is Wolf ook komen meedoen. Drie uur heeft het me gekost, van bakken tot afgewerkt, maar ik heb me er echt wel mee geamuseerd. Zelf heb ik er maar een paar versierd, ik heb vooral marsepein uitgerold voor de jongens, zodat zij hun gang konden gaan.

Merels taart, naar voorbeeld van haar geboortekaartje,  is niet echt goed gelukt, maar soit, het was het proberen waard. En ze was vooral eigenlijk wel lekker. Volgende keer beter.

Omdat we vanavond een paar vrienden op bezoek hebben om iets te drinken, moest ons huis opgeruimd worden. Niet dat het niet proper is, dat wel, maar het is nogal… rommelig :-p Mijn bureau is daar nog het ergste voorbeeld van. I know, I know…

We hebben een hoop rommelhoekjes in de woonkamer opgeruimd, de kinderen hebben hun speelgoed aan de kant gedaan, en ik ben aan dat bureau van me begonnen.

En dan moet ik nog, als ik heel eerlijk ben, toegeven dat ik al een hoop gerief had opgeruimd in de loop van de week. Ik had er dus wel wat werk aan…

Intussen was de woonkamer volledig in orde, en zaten de jongens tv te kijken.

Ik geniet er dus enorm van hoeveel klaarder en zonniger onze woonkamer is geworden na de verbouwing.

Ik gaf Merel een banaan, ruimde verder papieren op, adresseerde brieven aan de sint, en deed verder aan dat bureau. En toen werd het uiteindelijk dit:

Met zelfs een afgestofte en gesnoeide bonsai.

Laat dat volk maar komen!

Dit recept heb ik oorspronkelijk uit de reclameblaadjes van de Colruyt, maar het staat schaamteloos overal op het internet onder persoonlijke namen. Soit, ik ben het hier dus ook maar aan het posten, omdat het zo lekker is. EN omdat je heerlijk gegeten hebt voor behoorlijk weinig calorieën , al bij al.

Ingrediënten (voor 4 personen, tenzij je het als voorgerecht gebruikt)

- 200 g gekookte ham
- een potje van 150 g verse kruidenkaas (bv. Mirée)
- 400 g bladspinazie (diepvries)
- 200 g kerstomaatjes
- 1 vel uitgerold bladerdeeg
- 4 eieren
- 1 dl  room
- 1/4 potje verse bieslook
- kruiden: 1 koffiel. paprikapoeder, 1 koffiel. tijm,
1 koffiel. dille
- peper en zout

Werkwijze:

- Snipper de bieslook fijn en roer door de kruidenkaas. Voeg de dille en wat peper toe.
- Klop de eieren los met de room. Kruid met de paprika, tijm, peper en zout.
- Snij de ham in reepjes of blokjes, of koop gewoon van die hamreepjes in bakjes
- Halveer de kerstomaatjes.

- Leg het uitgerolde bladerdeeg met het bakpapier in een taartvorm.
- Verdeel de diepgevroren spinazie over de bodem, strooi de ham erover en wissel af met hoopjes kruidenkaas. Giet het eimengsel overal rond en versier met de kerstomaatjes (snijvlak naar boven).
- Bak de taart 40 à 45 min. in een op 200°C voorverwarmde oven, tot ze in het midden niet meer vloeibaar is (een mes dat u erin steekt, moet er droog uitkomen). Dien op met een gemengde sla met scheutjes en tomaten.

De enige toegeving die ik gedaan heb, is het gebruik van ultra lichte room van Campina ipv. gewone room. En hier thuis zijn ze er zot op!

(Voor het recept met propunten van Weight Watchers: zie www.dieet-volgen.be)

Begin augustus ben ik met een mini moestuintje begonnen. Omdat je niet echt veel meer kan zaaien op dit moment van het jaar, had ik zes slaplantjes, zes broccoliplantjes en drie rijtjes radijsjes gezaaid.

(foto van 15 augustus)

De sla was geen lang leven beschoren: de duif die in onze boom woont, zag die perfect zitten, ondanks het plastiekzakje dat er hing te wapperen. Meh.

De broccoli deed het wat beter: de kleine plantjes waren stevig aan het groeien, en toen kwamen er slakken. Gisteren ben ik om korrels gegaan en heb ik korrels gestrooid, maar ik vrees dat twee van de zes planten het niet meer zullen halen.

De radijzen daarentegen zijn laaiend enthousiast. De rijtjes stonden zodanig dik dat de plantjes elkaar verstikten, en ik dus meer dan driekwart heb uitgetrokken om de rest plaats te gunnen. Jammer, maar die plantjes zijn zodanig teer dat je ze blijkbaar niet kan verplanten.

Ach, we zien wel. In elk geval ligt mijn uitgeplante munt nog niet dood, ondanks het weer.

Mja. Ik ben bijzonder graag buiten, maar ik pruts niet graag in de tuin. En toch, nu ik een braakliggend stukje grond had, waar tot voor kort het hondenhok was en een boom stond, begon het te kriebelen. En dus ben ik zaterdag om een paar plantjes geweest: zes slaplantjes, zes broccoliplantjes, en een zakje radijszaad. Ik ben benieuwd of het iets zal worden. Echt veel kan ik er niet doen: het is een klein stukje, en het zit nog vol met wortels van de verdwenen boom, dus echt spitten kan ik er ook niet doen.

Ik ben benieuwd.