Vlindercake en slingers

De dag voor Merels verjaardag, en dus moest er cake gebakken worden. De instructies waren duidelijk: “Mama, opnieuw vlindercake hoor, in geel en roze!”

Juist ja. En dus bakte mama twee cakes, een gewone en eentje met rode kleurstof, sneed er dan plakjes van, stak telkens een vlindertje uit, en verwisselde die dan. Meer moet het echt niet zijn, niet versierd of niks, gewoon vlindercake. En tot grote vreugde van de juf ook al meteen gesneden en in servetjes.

Toen ze in bed lag, heb ik ook nog de kamer versierd. Allez ja, na de koorrepetitie, dus rond half twaalf ‘s nachts. Ne mens moet toch iets doen, nee? Kobe en ik waren speciaal nog extra materiaal gaan kopen: nieuwe slingers, verjaardagskaartjes, een ballonnenslinger met lichtjes…

En morgen wordt ze dus acht jaar, mijn klein wondertje…

 

Scoutsbadges

Kleine tip tussendoor voor de ouders wier kroost ook in de scouts zit: als ge die verdomde badges moet verwisselen van de voor- naar de achterkant, het nieuwe exemplaar, of, zoals bij ons, exemplaren moet opnaaien, of – godbetert – alles moet lostornen en op een nieuw hemd naaien wegens eruit gegroeid: pakt u een prittstift, en plakt die badges eerst gewoon goed vast! Ge ziet daar niets van, dat wast er gewoon uit de volgende wasbeurt, en die dingen zijn een pak makkelijker te naaien.

Zegt niet dat ge het nu niet weet he! Trouwens, dat geldt vooral ook voor ritsen die moeten vervangen worden, het is een tip van een professioneel naaister.

 

Appelmoes

Toch bizar, hoe je soms kan genieten van kleine dingen. Soms heb ik gewoon zin om met mijn handen zelf iets te maken, zoals pakweg die confituur. Ik kan die veel sneller en zelfs goedkoper kopen in de winkel, maar toch maak ik ze liever zelf. De zelfgemaakte is trouwens ook gewoon lekkerder.

Zondag kreeg ik van Nelly een ganse krat appels mee, ik vermoed goudrenetten. Euh… Aangezien ik op woensdag niet moet lesgeven, heb ik tussen het werk door tijd gemaakt om een groot deel van die appels te schillen en er een stevige appelmoes van te maken, licht zurig en met nog kleine stukjes. De kinderen vonden hem superlekker, en ik, ik genoot van het feit dat ik die gewoon zelf heb gemaakt. Want kan ik die veel sneller en zelfs goedkoper kopen in de winkel? Jazeker, maar die zelfgemaakte is gewoon lekkerder. Vraag maar aan de kinderen.

Thermostaten

Jawel, ik heb toegegeven: sinds gisterenavond staat de verwarming aan. Niet dat het hier al echt koud was, maar het was gewoon killig en ongezellig. Intussen zijn zowel de radiatoren als de vloerverwarming op temperatuur en is het hier heerlijk warm. Ik heb zelfs de tweede thermostaat ‘gerepareerd’ in plaats van de installateur te bellen: ik heb er gewoon verse batterijtjes ingestoken :-p

Maar het leverde me wel de quote of the day op, terwijl ik de hoofdthermostaat aan het instellen was: “Ooh, ik vind u zo sexy als ge thermostaten instelt”. Juist ja. Mannen…

Herfstige zaterdag

De beste zaterdagen zijn die waarop je geen verplichtingen hebt. Waarop je dingen doet omdat je die wil doen, en niet omdat het moet. En waarop je ook gewoon niks doet, hoe moeilijk dat ook is.

Ik bracht Merel naar de muziekles en haalde haar om elf uur weer op. Samen trokken we  naar de markt om een bloesje te wisselen – er was een naad los – en in het passeren kochten we twee van die hele grote courgettes om soep van te maken. Meteen werden het snoskommers, en dat werd thuis op goedkeurend gemompel onthaald. De snoskommersoep was meteen een hit (tussen haakjes: twee ajuinen, een stevige snoskommer, kippenbouillonblokjes, en om af te werken een grote lepel kruidenkaas)

Tussendoor werd de was gedaan, werden er wat blogjes geschreven, maakte ik samen met Kobe bananenbrood – Wolf had alleen oog voor Arwen, en Merel was naar zee met Julie – en durfde ik het zowaar aan om midden op de dag te lezen. Zomaar, in de zetel. En ‘s avonds sloten we het vuile weer buiten, staken we wat kaarsjes aan, en mocht de haard branden.

Oh, en dat bananenbrood? Een aanrader, volgens recept van Piet Huysentruyt. Met extra rozijnen, chocoladestukjes en amandelschilfertjes.

Pita-pizza met spinazie en rode ui

Pita-pizza’s: het was al serieus lang geleden dat ik dat nog eens gemaakt had.  Het is nochtans vreselijk simpel en snel klaar: je zet je oven op 180°, legt vier pitabroodjes, waarin je met een scherp mes een kruis in hebt gesneden, op een bakplaat, je wrijft ze in met een klein beetje olijfolie, en belegt ze zoals een pizza. Vijf minuten later: voila!
Het recept van Weight Watchers is met rode ui en spinazie: twee rode uien in ringen, met twee fijngesnipperde teentjes knoflook bakken in een een beetje olijfolie, en dan een ganse zak spinazie erbij laten slinken. Daarmee de pita’s beleggen, afwerken met geraspte fontinakaas, en klaar. Simpel, snel en lekker. En zelfs nog vegetarisch. Maar eigenlijk kan je er alles op kwijt. De volgende keer ga ik er ananas bij leggen voor de kinderen, daar zijn ze allebei zot van.

Zalige zaterdag

Om negen uur stond ik met Merel in Evergem, voor haar eerste notenleerles. Nee, muzieklab heet dat tegenwoordig :-p Ik geef het toe, ik ben weer gewoon naar huis gereden en heb eerst koffie gedronken en zo. Maar om elf uur viste ik haar weer op, en gingen we nog samen even naar de zaterdagse markt in Evergem. We liepen rond, kletsten, kochten vier bakjes aardbeien omdat de confituur er aan het doorvliegen is, en toen kwamen we aan het snoepenkraam. Waar Merel me met grote ogen aankeek: of ze alsjeblief een zakje van die omabolletjes kreeg? Ik zei van ja, als ze zelf kocht tenminste, en ik stak haar twee euro in handen. Normaal gezien wordt ze dan helemaal verlegen en wil ze het niet meer doen, maar deze keer stapte ze resoluut op het kraam af en bestelde haar 250 gram bolletjes, met de glimlach. Tsja…

We reden naar huis, Bart kookte, en we stapten met zijn tweetjes de fiets op naar het Citadelpark. Daar was vanaf twee uur een en ander te doen van Pokémon GO!, en nerds als we zijn spelen Bart en ik nog steeds dat spelletje. Alleen… We kwamen er net voor tweeën aan, en zagen dat er een en ander bezig was, dat stipt om twee uur stopte! Het was van elf tot twee, en niet omgekeerd. Meh. We lieten het aan ons hart niet komen, vingen de nodige beestjes, deden een paar raids, maakten er een mooie wandeling van, en dronken koffie op een terrasje in het bos.

Om half vier fietsten we weer naar huis, en daar was intussen Arwen ook, die prompt werd ingeschakeld om mee aardbeien te snijden voor de confituur.

En voila, weer zes extra potten. En het doet deugd om al mijn kuikens onder mijn dak te hebben.

Zo van die zaterdagen, ik kan daar wel mee leven, ja.

 

Kobes, caches en confituur. En ook wel voetbal, ja.

Blijkbaar was het iets te veel voor Kobe de voorbije dagen: wellicht de warmte? In elk geval voelde hij zich gisterenavond niet zo lekker, heeft ook niet gegeten, en datzelfde geldt voor deze morgen en deze middag. Tot zover de plannen om samen naar ‘t stad te fietsen en daar iets te eten. Goh ja, de vakantie is nog lang…

Ik wilde echter nog aardbeienconfituur maken, maar vond al een paar weken geen confituuraardbeitjes. Tsja. Op algemeen aanraden ben ik naar Ertvelde Tervenen gereden, toch wel een eindje weg, maar als ik dat kon combineren met cachen, waarom ook niet? Ik baande me een weg door de mais – die blaren snijden nog serieus! – sloeg wat tengels plat, en vond vier caches op toch wel hele mooie plekjes.

De aardbeitjes stonden niet goedkoop – 2.5 euro per bakje – maar waren echt wel topkwaliteit. Ik heb ze ‘s avonds tijdens de match – ne mens moet toch iets doen, nee? – gesneden en in de pauze verwerkt tot confituur. Mooi meegenomen, en bijzonder lekker. En Kobe, die voelde zich een pak beter en speelde vlotjes een grote omelet binnen. Oef.