EVA foam workshop

Het lag al maanden vast: vandaag zou Danny ons een heuse workshop rond het werken met EVA foam geven. Ons zijnde de Vossen, mijn groepje LARPdames met wie ik al jaren samenspeel. En EVA foam, dat is een soort van yogamattenmousse die je perfect kan bewerken en beschilderen tot het eruit ziet alsof je een pantser, botten, een dierenkop of wat je ook maar kan bedenken, aanhebt. Alleen moet je dus weten hoe je dat doet, en dat is wat Danny ons vandaag ging leren bij hem thuis in zijn garage in Antwerpen.

We hadden om elf uur afgesproken, en dus draaiden we ongeveer allemaal tegelijk om half twaalf Danny’s straat in. Wolf was ook mee: de dames hadden geen bezwaar, en dit is een activiteit die hij nog wel aankan, omdat het ook veel zitten en kijken is, en hij tussendoor kan gaan liggen.

Sabrina zou Sabrina niet zijn, als ze niet de perfecte gastvrouw speelde, zelfs op verplaatsing. Ze palmde meteen de keuken van Danny en Els – die helaas niet kon blijven wegens andere verplichtingen – in, en er was nog warme citroencrumble met uiteraard verse koffie, waarvoor we Danny’s senseo plunderden. Hij bekeek het met welgevallen en knikte instemmend.

Daarna trokken we met zijn allen richting de kelder, waar we besloten om allemaal als startobject een bracer te maken, een onderarmbeschermer. We werden ingewijd in de geheimen van het patroontekenen, snijden, verhitten, frezen, schuren, dremelen, plakken, versieren, plastidippen, verven… en zagen dat het goed was. Dat het stoffig was, veel werk, maar ook ongelofelijk leuk.

Tussendoor was er catering van Sabrina: een courgettesoep, en dan iets met heel veel groenten, zalm, maar ook Italiaanse ham, balsamicocrème, tomaat, mozzarella… Italiaans dus, en zeer lekker! En als dessert frisse watermeloen met munt en, jawel, balsamico.

Het ontlokte Danny de uitspraak: “Goh, da’s toch heel anders dan met de mannen: die komen hier toe met een bak bier en een zak chips…” Tsja, wij weten ook waarom de Vossen de beste zijn.

Tegen half zes ruimden we op, en Wolf en ik moesten ons nog opjagen: het was een uur rijden, we moesten nog douchen en eten, en tegen zeven uur moesten we alweer weg, naar De Haan.

En ja, er moet nu hier dringend een deftige dremel gekocht worden. Dat is vanzelfsprekend, toch?

Fit lux!

De verlichting in mijn bureau is al langer een probleem. Toen we hier kwamen wonen, heb ik er een typisch jaren negentig ding in geïnstalleerd: twee kabels met daartussen 5 UFO-achtige dinges. Leuk, maar blijkbaar niet zo heel robuust, en al heel lang met een slecht contact dat ik maar niet weg kreeg. Af en toe deed ik een poging om het te repareren, maar lang ging dat nooit mee, sinds ik ze in 2012 had moeten afbreken en weer ophangen. Intussen is trouwens de plant ook al lang verdwenen. Ik ga toch weer eens een poging doen, denk ik, ik vond dat veel te amusant, mijn jungle.

Nu wilde ik dus al zeker twee jaar een nieuwe verlichting, maar dat is niet zo evident in een veranda, met een elektriciteitspunt in de zijmuur. Ik dacht even na, had een lumineus idee – pun intended – en ging dat uitvoeren. Ik ben wel niet zo heel technisch, maar dit ging me wellicht wel lukken, eventueel met een beetje hulp. Tot mijn rug het begaf, en ik dan maar mijn kozijn aansprak die elektrieker is.

Maandag stond hij hier, maten we alles op, gingen materiaal halen in de Brico, en bracht hij alles in orde. Enfin, bijna alles: we hadden een socketje te kort, er waren er geen meer binnen. Dat ontbrekende stuk ben ik dan maar vandaag gaan halen, heb dat aangesloten, lamp ingevezen, en voila, licht in mijn bureau! Eindelijk! Ge hebt er geen idee van hoe content ik daarmee ben! Dit is zeker niet de goedkoopste oplossing – 150 euro materiaal +dan nog de uren van de elektricien – maar wel volledig mijn goesting, en zowat de enige oplossing met licht in gans mijn bureau.

Lux et lumen!

 

Rolluikperikelen

‘t Is niet alsof er hier in mijn eigen huis niet voldoende klusjes te doen zijn, daar niet van. Maar toen Véronique vroeg of er iemand haar kon helpen met haar gesneuvelde rolluiken, zei ik niet nee. Ze heeft een heel mooie living met drie grote ramen die uitkijken op de tuin. Het luik van het rechterraam was al maanden kapot, maar nu begon ook het middelste, met de tuindeur, te mankeren. Straks zat ze helemaal in het donker. Nu zijn gewone rolluiken – niet de elektrische versie – zowat de meest low-tech constructies die je je kan indenken, en wellicht al in meer dan 100 jaar niks veranderd. ‘t Is gewoon een kwestie van weten wat je moet doen.

Na het middageten reed ik dus tot bij Véro, bekeken we de boel eens, reden naar de Brico om rolluiklint, nieuwe afdekplaatjes en opvulschuim, en ging ik aan het werk. Je moet daar dus echt mee twee voor zijn, gewoon om dingen vast te houden. Enfin, na een uurtje of twee was rolluik nr.1 helemaal gefikst, en stond nummer twee klaar voor herstel, want mijn rug vond één rolluik per keer meer dan welletjes.

Ik denk dat ik nu vooral een gelukkige Véro heb, die nu ook zelf weet hoe ze zo’n rolluikriem kan vervangen.

Kaarsen maken

Wolf zat bij zijn liefje, en de kleintjes verveelden zich. Toen ik opperde om kaarsen te maken, waren ze meteen enthousiast. Ik heb nog een stapel grote confituurpotten staan, die zijn daar ideaal voor. Oud kaarsvet, wieken en paraffine had ik ook genoeg, dat is zelfs nog meegekomen van bij ons thuis, uit den tijd dat ik samen met ons ma kaarsen maakte.

Enfin, kleurtjes gesorteerd, was gesmolten, wieken gehangen, wasco toegevoegd, laagjes gegoten… We waren wel eventjes bezig, maar het resultaat mag er best zijn, ja.

Meisjesbureautje

Eigenlijk was Merel al van in de voormiddag aan het popelen, toen we samen in de stad liepen tijdens Wolfs muziekles: haar nieuwe bureau zou er vandaag met wat geluk zijn! En jawel, toen het verlossende smsje kwam, stond ze zowaar even te dansen midden van de straat.

Kort na de middag namen mijn dochter en ik dus de auto richting Weba, waar ze met een stralend gezichtje aan de kassa zelf haar bureau ging betalen. Je had de kassierster haar gezicht moeten zien! Enfin, iets later stonden we aan de laadkaai van de Weba, en nog wat later hielpen papa en Wolf het pakketje naar boven te brengen. En toen was het duidelijk meisjeswerk: er moest een bureau in elkaar gevezen worden!

Merel haalde schroevendraaiers, stofzuigers, breekmessen, stopte pluggen in gaten, nam de juiste stukken, en keek ernstig toe hoe ze het eventueel zelf zou moeten doen. Ik legde uit wat ik deed, hoe ik het deed, en we zagen dat het goed was.

En Merel, die glunderde vooral.

IMG_2953

Van lammetjes en planken.

Sommige dagen in de vakantie glijden voorbij, zodat je je ‘s avonds afvraagt wat je eigenlijk de hele dag hebt gedaan. En toch…

Aan het ontbijt moest Lammie zowaar mee-eten, en daarna bouwden Kobe en Merel een knuffelbad, naar analogie met een ballenbad.

En na de middag, en koffie en wat Diablo, respectievelijk Arq, hing ik zowaar een boekenplank op in Wolfs kamer, eentje die daar toch ook al ettelijke maanden stond te wachten… Maar Kobe had nog een nieuwe eland gekregen, had daar geen plaats meer voor, en wilde zijn boeken transfereren naar Wolfs kamer, zodat al zijn elanden op zijn planken kunnen. Kwestie van yak shaving en zo…

Enfin, na wat gedoe kregen we het volgende resultaat:

IMG_1431

Wolfs kamer ziet er meteen een pak intelligenter uit. En netjes opgeruimd, dat ook.

Een Griekse λυρα

Wolf moet voor het vak AMC (Algemene muziekcultuur) een instrument zelf maken. Het mag om het even wat zijn, als er maar geluid uit komt.

En toen kreeg ik een ambitieuze ingeving: waarom geen Griekse lier proberen namaken? Enfin, toch het principe?

In Vergilius’ Georgica heeft hij het over de lier van Orpheus, en hoe die gebouwd is op een holle lier. Ik deed wat opzoekingswerk, en had een idee in mijn hoofd, dat ik gelukkig aan Wolf kon uitleggen. Samen gingen we aan het werk. Aangezien we niet over een schildpadschild beschikken, hebben we zelf een soortement kom gemaakt met sneldrogende klei (DAS), waarin twee stokken zijn bevestigd. Die stokken hebben ons wel even werk gekost, want die komen gewoon uit onze houtstapel, en moesten dus nogal wat bijgewerkt en schoongemaakt worden.

Amusant, jong!

Nog geen idee of al de rest wel zal lukken, en dus nemen we foto’s van het proces, in de hoop dat het instrument de volgende stappen ook overleeft.

Wordt vervolgd.

Good parenting?

Vakantie is hier per definitie ook klusjestijd. Zoals het eindelijk repareren van klinken, het opnieuw stevig bevestigen van de krantenbak, het vervangen van een losgesprongen rolluikriem en het vervangen van een tegensputterende starter van een TL-buis.

Bij veel van die dingen roep ik de hulp in van de jongens. Nee, ik heb hen niet altijd nodig, al is een extra paar handen doorgaans wel handig. Maar het principe is eigenlijk dat wat mijn vader ook altijd toepast: veel van die dingen zijn niet moeilijk, maar je moet het ooit eens gezien hebben.

Toen de verbouwers hier in huis bezig waren, heb ik vaak op hun handen staan kijken, en verdomd veel geleerd: de perfect rechte scheiding tussen plafond- en muurschilderwerk, of hoe je een venster inzet.

Wolf en ik hebben samen zijn kapotte rolluikriem vervangen. Ja, we hebben stevig zitten sakkeren op de dichtgeverfde afdekplaat, maar het is ons gelukt. De riem vervangen zelf is een kwestie van logisch nadenken, en dat heb ik Wolf dan ook luidop doen doen, zodat ik hem kon verbeteren.

Idem voor het vervangen van de starter van de TL-buis in de garage. Da’s een bijzonder lang, onhandig ding, dus ja, ik had de extra handen nodig. Maar vooral Kobe vond het de max om zien hoe ik, balancerend op een ladder, eerst voorzichtig de buis losdraaide, dan de starter eruit haalde, de nieuwe er terug indraaide, en dan heel voorzichtig de lange lamp terughing.

Hebben ze het zelf moeten doen? Nee hoor, maar nu weten ze tenminste hoe het moet.

Ben ik handig? Nee, maar ik heb een goed stel hersens, en vooral bijzonder goeie ogen. En anders is er altijd Dobbit TV, waar ik ‘s avonds laat al zappend graag eens blijf hangen, niet voor concrete projecten, maar gewoon om te kijken hoe ze het aanpakken.