Witch

Dit is ze dus, nog geen vierentwintig uren oud: de kleine Marne, mijn metekindje!

En dit was zelfs gisteren, nog maar een paar uur oud:

Jawel, mijn metekindje is geboren!

Mijn jongste broer is daarstraks rond 19.20u voor de tweede keer vader geworden, van de kleine Marne!

Ik, ik vind het zalig! Want ik mag voor de tweede keer meter zijn :-)

Dat betekent dat er in de familie nu vier meisjes zijn van ongeveer dezelfde leeftijd: Marie-Julie van 5 april 2010, Merel van 9 november 2010, Liv van 4 december 2010, en nu ook Marne een dik jaar later. Ik zie de taferelen al voor me, over een jaar of vijftien, als er hier een zomerfeestje of zo is…

Mijn grootmoeder is honderd. Jawel.

Een eeuw. Geboren in 1911. Getrouwd in 1936, nog voor de tweede wereldoorlog, stel je voor.

Tien kinderen op de wereld gezet, waarvan er zes zijn blijven leven tot ze volwassen waren. Vijf leven er nog steeds, twee zijn gescheiden en (de ene al jaren) samen met een andere partner, de rest is nog steeds bij hun eerste.

Dertien kleinkinderen, waarvan de meesten intussen ook al getrouwd en/of samenwonend zijn. Eentje is intussen ook alweer gescheiden, de rest doet het blijkbaar nog prima.

Twaalf achterkleinkinderen en een dertiende voor elk moment, tussen acht jaar en tien maanden.

Vandaag waren we allemaal bij elkaar, om feest te vieren. Er werd gespeecht, er werd gezongen, er werd gegeten en gedronken, en we zagen dat het goed was.

En oma? Ik denk dat die trots was op wat zij allemaal veroorzaakt had. Ze liet het zich in elk geval allemaal welgevallen, at stevig door, liet de wijn smaken, en zat zonder bril de speech na te lezen die een van haar zonen geschreven had.

Mijn oma, da’s een taaie. Echt waar.

(de foto is van in april, want ik had mijn fototoestel niet mee)

Er zijn weinig dingen zó mooi als mijn twee jongens die ’s morgens, hand in hand, met de boekentas op de rug, het schoolpad afhuppelen.

Ik ben een gelukkig mens.

Vandaag wordt mijn allerliefste veertig. Hij noemt het zijn waterkering, en gaat alle adressen af die een belangrijke rol hebben gespeeld in zijn leven: de verschillende huizen waar hij gewoond heeft, zijn school en bibliotheek, de boerderij van nonkel waar hij als kind elk weekend doorbracht, zijn kot, de unief en de hogeschool, de verschillende vestigingen van de KBC waar hij gewerkt heeft, het vorige adres van Netlash en het bijhorende huisrestaurant…

En toen kwam hij terug naar huis, in mijn armen. Gelukkig maar.

De beste helft moet nog komen, liefje. Gelukkige verjaardag!

Ik kan het bijna niet vatten: mijn kleine wondertje is ook al één jaar!

Ze was een cadeautje, kwam uit de lucht vallen, deed me grondig slikken en nadenken, en prompt reorganiseerde ik ons huis en onze toekomst.

Ik zie haar er dubbel zo graag om. Soms zou ik haar wel fijn willen knijpen van graag te zien. Vooral als papa haar net uit haar bedje heeft gevist, en haar met slaapoogjes de woonkamer in draagt. Dan ziet ze me, verspreidt er zich langzaam een grote glimlach over haar gezicht, strekt ze haar armpjes uit naar mij, en als ik haar dan overneem en zeg “Knuffel!”, dan legt ze haar blonde krullenkopje tegen mijn schouder en knort zachtjes. En dan, lieverdje, dan zou ik je wel plat kunnen knuffelen. Want jij, jij bent mijn lieve kleine meisje.

Gelukkige verjaardag, Mereltje!

En toen kwam Bart deze middag thuis van de winkel met twee boeketten rozen, veertig in totaal. Zomaar. Omdat hij me graag zag. Lief hé!

De rug verbiedt me lang aan de PC te zitten, dus nog snel een paar foto’s voor vandaag.

Ik had er namelijk nog eentje van ons logéetje van begin oktober, waar de kinderen allemaal samen zalig aan het spelen zijn.

En omdat ik nu wel terug ben van – een overigens zeer fijn en geslaagd – weekend maar hondemoe ben, nog maar eens een gewoon fotootje. Van mijn twee lievelingen.

Omdat ik op weekend ben, dan maar een paar fotootjes intussen, van de drie kinderen zoals ze woensdag zaten te spelen. Zalig toch?