Trots

Terwijl ik hier in de zetel lig te liggen, geeft Bart het beste van zichzelf voor zijn bedrijf, zoals altijd. En dan zie ik dingen op Facebook passeren, en ben ik weer gewoon helemaal trots op hem. En denk ik vooral: “Dat is de mijne. Yup. Die van mij.” En dan gloeit dat vanbinnen, en ligt dat niet aan de pijn in de rug :-p

Just another Sunday

De dag begon natuurlijk met cadeautjes en knuffels voor Bart. De inhuizige puber lag nog te slapen.

Maar zelfs op zijn verjaardag haalde Bart zijn innerlijke chefkok boven, schotelde ons als voorgerecht een trio van paté voor, en maakte een fantastisch gerecht klaar met haas, een keur van paddenstoelen en een heerlijke truffelrisotto. Wow…

En daarna gingen ons pa en ik naar Rieme om een paar caches op te pikken, maar veel geluk hadden we niet: we konden er twee totaal niet vinden, alleen een derde. Tsja…

Het werd een korte maar fijne wandeling, wel een beetje koud.

Maar thuis was er hete koffie en lekkere taart, en meer moest dat totaal niet zijn op deze vredige zondag.

Poppenmoedertje

Het werd een gezapige zaterdag, waarbij Merel vooral met haar nieuwe pop speelde. Ze had nog geen jongenspop, en deze nieuwe was dus gewoonweg perfect! Hij mocht in zijn wippertje, in de buggy, en ze gaf hem met alle zorgzame toewijding van een échte moeder een heus bad met alles erop en eraan.

De handdoek lag klaar, het pampertje ook, de verse kleertjes, een klein handdoekje voor zijn (onbestaande) haar, enfin, ze wist dus heel erg goed wat ze deed, had ik zo de indruk. En het is niet alsof ze zelf al veel met baby’s in aanraking is gekomen, om eerlijk te zijn.

Nooit gedacht dat ik ooit zo’n zachte, zorgzame dochter zou hebben. Ik geniet mateloos.

Hij mocht zelfs mee op restaurant: Wolf zat in de scouts als afsluiter van zijn midweek, en Kobe was op scoutsweekend. Daardoor hadden Bart en ik maar één kind meer, en gingen we met haar eten bij Baptist op den Dries. Een deftige brasserie, niet spotgoedkoop, maar met faire prijzen, een beperkte kaart, maar wel zeer lekker.

En daarna, toen gingen we gewoon zelf met ons tweetjes in bad: elkaars haar wassen, en spelen met de muzikale dolfijntjes, terwijl er rondom kaarsjes brandden en het eigenlijk heel erg gezellig was, daar in de badkamer.

 

Acht jaar…

Lieve lieve Merel van me

wat ben je op een jaar tijd toch veel veranderd! Vorig jaar schreef ik je nog dat je zo onzeker was, en dat ik dat niet snapte…

Intussen ben je lang zo onzeker niet meer, al heb je nog je momenten. Maar meestal ben je ongelofelijk rad van tong en gevat, met een stevige dosis sarcasme zelfs. Geen idee waar je dat nu toch vandaan zou kunnen halen, lieverd. Je beseft intussen gelukkig zelf dat je stevig wat in je mars hebt, en dat je nu eenmaal een compleet ander iemand bent dan je broers. Al moet je qua punten echt niet voor hen onderdoen: ik denk dat je rapport zelfs beter is dan dat van hen, liefje.

Je weet vooral heel erg goed wat je wil en wat je niet wil. Als je geen honger hebt, eet je gewoon geen vieruurtje, bijvoorbeeld, en als je een T-shirt met korte mouwen aan wil in de winter, dan doe je gewoon een extra gilet aan. Je hebt ook een heel logisch verstand, heb ik zo de indruk: even verstandig als je broers, maar veel en veel praktischer. “Ha ja”, zei je ooit, toen ik daar eens een opmerking over maakte, “ik ben dan ook een vrouw”. Ik kon je wel platknuffelen, muizie!

Verder ben je nog steeds een echt meisje-meisje, met je strikjes in je haar, je poppen, je toneeltjes, je jufspelen of bibliotheek of kantoor of winkel of… Je bent al zowat alles geweest, en dat is prachtig om zien. Aan de andere kant doe je dapper stoer mee met je broers, en ook dat is fijn om zien: je laat je door die twee echt niet koeioneren, gelukkig maar.

Deze morgen gingen je oogjes open en kroop je meteen, zoals elke ochtend, bij mij in bed. Ik knuffelde je bijna plat, en daarna gingen we samen naar beneden. Ik weet niet hoeveel gilletjes je hebt geslaakt bij het zien van alle versiering en van je cadeau en je kaarsjes en zo, maar ik weet wel dat je een keer of tien bij mij komen knuffelen bent met een dikke “Dankjewel mama, oh dankjewel!”

Ik lakte nog snel je nageltjes, blijkbaar had ik precies de kleur gekozen die ook in je kleedje zat, en je was helemaal in de wolken. Met een groot hart vertrok je naar school, waar blijkbaar al je vriendinnetjes je ook zowat omver geknuffeld hebben, wist je me te vertellen. En de cake viel enorm in de smaak, dat ook.

‘s Avonds ging ik pannenkoeken bakken, maar je papa wist je te overhalen om voor frietjes te kiezen, wel wetende dat die pannenkoeken dat alleen maar uitgesteld waren. Daarna moest ik helaas naar school, en kroop jij lekker dicht bij je papa onder een dekentje en keken jullie samen naar een film.

En dan wist je me te vertellen dat je een hele fijne verjaardag had gehad, en je bedankte me oprecht. Weet je, liefje, ik zie jou nog het liefst van al om jouw zonnige, dankbare humeur. Je bent altijd vrolijk, altijd aan het zingen of dansen, en je bent vooral ook dankbaar voor de meest onnozele, kleine dingen. Ik breng een paar nieuwe kousjes mee, en je geeft me een welgemeende dankje, of ik bezorg je een envelopje voor iets, en je schenkt me je stralendste glimlach.

Weet je, muizie… Ik hoop dat je die ingesteldheid de rest van je leven mag behouden: dankbaar zijn om de kleine dingen des levens. Het zal je zó gelukkig maken, liefje…

Gelukkige verjaardag!

 

Ronse en Kruishoutem

Bart is gisteren zijn moeder gaan ophalen uit het ziekenhuis, en is meteen in Ronse blijven slapen. Hij vroeg dan ook of wij daar vanmiddag wilden gaan eten: zo kon hij koken voor ons, had Nelly nog wat extra gezelschap, zag ze de kinderen nog eens, en konden we daarna met zijn allen naar het kerkhof in Kruishoutem. Zo geschiedde…

We gingen even hallo zeggen bij Jeroom en bij bompa, en daarna reden de jongens naar huis, terwijl Merel en ik nog gingen geocachen in de buurt. We deden een rondje Kruishoutem, meer bepaald de Gulden Eitocht (6 caches + bonus) en verzeilden ook op een uitkijktoren daar in de buurt. Wijs gedaan!

Op de terugweg pikten we nog de Rondje Vlaanderen Zulte en De Pinte op, en toen was het tijd voor koffie en taart thuis ^^

Donker, duister weer, perfect voor een dag als vandaag…

Nest

Vandaag werd een thuishangdagje. Letterlijk. Mijn lijf schreeuwde moord en brand van alle inspanningen van de vorige dagen, en dus werd de zetel mijn habitat. En duidelijk niet alleen dat van mij: de kinderen genoten ervan om in elkaars buurt te zijn, en besloten om ook met zijn drieën fijn te zetelhangen. Ze babbelden, speelden, computerden, en hingen rond.

Toen ik vroeg wat ze wilden eten, zei Wolf: “Pizza”, al lachend want dat hadden ze vrijdag blijkbaar ook al gegeten. En toen zei Kobe, die dat van zijn broer trouwens niet had gehoord: “Pizza”. En toen werd het een running gag, en jawel, wat hebben we gegeten? Pizza ^^ Ik kan niet zeggen dat ik dat erg vond, want dan hoefde ik niet eens te koken, en voor 17 euro eten voor ons allemaal, netjes aan huis gebracht? Dik in orde!

Op en bepaald moment hebben we zelfs lekker samen met zijn vieren gehangen, op en over elkaar. Het doet zo ongelofelijk veel deugd dat “mijne nest” weer compleet is, en dat we zelfs gewoon niks te doen hebben behalve gewoon bij elkaar zijn.  Ik ben blij dat Wolfs eerste week meteen ook gewoon een vakantieweekje is, want anders werd het meteen druk. Nu is het nog wennen met opnieuw drie kinderen, maar er is niemand rouwig om. Gelukkig…