Witch

Ik heb lang getwijfeld door het slechte weer, maar rond een uur of drie heb ik dan toch de koe bij de horens gevat, en ben ik met de jongens naar Velzeke gereden.

Het Provinciaal Archeologisch Museum daar deed namelijk een speciale dag in het kader van Openmonumentendag, zoals elk jaar.

Er was een Romeins kamp, compleet met aarden omwalling met houten staken, zo authentiek mogelijke tenten (lees: aan elkaar genaaide lappen leer),

een glasoven, een pottenbakkersoven, een rookoven en een bakkersoven, allemaal in volle werking, machtig om te zien. Daarnaast was er dan een Gallisch kamp, uiteraard ook met tenten, maar waar ook mensen de nodige ambachten zoals wol spinnen of lederen schoenen naaien aan het uitoefenen waren. Knap.

Het hoogtepunt was echter de veldslag tussen beiden. De Romeinen hadden hulptroepen (auxilia) gelicht bij de Bataven, en dus marcheerden er een paar Romeinen richting het Gallische kamp, en keerden ze terug met wat Bataven in de rangen. Later wilden ze nog meer krijgers, en toen de Bataven daar niet op ingingen, ontvoerden de Romeinen een aantal van hen, en keerden terug naar hun kamp. Bij de Bataven brak er opstand uit, en met zo’n man of vijventwintig trokken ze naar het Romeinse kamp,

waar de Bataafse hulptroepen al snel overliepen en het kamp dus onder de voet werd gelopen. En er prompt verse Romeinse troepen verschenen, zo’n dertigtal soldaten die aanvielen.

Resultaat: nederlaag voor de Bataven, en een hoop dooien. En een ganse groep door- en doornatte mensen, zoals te zien op de foto’s. De laatste zijn dan ook niet meer zo scherp wegens getrokken in de striemende regen.

Op het einde lieten ze dan ook nog twee Romeinse ruiters vechten tegen twee Gallische ruiters, ook fijn om zien.

De jongens, vooral Wolf, vonden het prachtig! We hebben de ’show’ gezien om vier uur, en nog eens om vijf uur. Toen is het echter ongelofelijk hard beginnen gieten, en ondanks de regenjasjes en de grote paraplu waren we doorweekt. De jongens wilden echter nog niet naar huis, het was er veel te leuk. We zijn dan maar nog even het museum zelf binnengelopen, hebben nog eventjes in het Gallische kamp rondgehangen bij Anthony (een vriend van me die aan reenactment doet), maar toen Kobe effenaf begon te klappertanden, vond ik het welletjes.

Aan de auto heb ik het ventje zijn kleren uitgestroopt tot op zijn onderbroekje – zelfs zijn Tshirt en kousen waren goed nat – en heb ik hem zijn lekker warme en vooral droge gilet (die nog in de auto lag) aangetrokken. Wolf idem overigens. Gelukkig heeft de auto een goeie verwarming, en hadden ze het niet lang koud meer. Thuis heb ik ze allebei in een goed hete douche gedropt, en waren ze snel weer door en door warm. En Wolf maar uitleggen tegen zijn papa over het kampement en de signa en de signiferi en het bronzen Gallische wolfhangertje dat hij gekregen had enzoverder.

Maar weet je, ondanks die regen vonden ze het een ronduit fantastische namiddag. Ik moet dat duidelijk meer doen met hen.

Tsja, als u die zou willen zien, dan moet u gaan kijken op Gentblogt. Want daar heb ik een gans artikel en al geschreven daarover, met iets neutralere, maar vooral ook veelzeggender foto’s.

Hier dus. Hup!

Wolf vertrekt morgen op kamp. Het zal de allereerste keer zijn dat hij ergens anders slaapt, zonder een van ons of van de familie in zijn buurt. Ik ben alvast benieuwd.

Het kampthema is magie, en er werd gevraagd om iets van tovenaarskleren mee te nemen. Ik heb een gigantische hoop kostuums, maar niks in Wolfs maat, en weinig voor een tovenaar. Vrijdag ben ik dan maar om nachtblauwe stof gegaan, drie euro voor een meter stof van 1.50m. Lang leve de Sleepstraat :-)

Vandaag heb ik dan een ‘kleedje’ in elkaar genaaid voor Wolf. Niks speciaals, gewoon recht, met twee rechte mouwen. Voor verkleedkledij kan dat allemaal :-p Ik vond helaas mijn spuitbus zilververf niet meer, zodat we naar Mariakerke gereden zijn, naar de hobbywinkel, om zilveren textielverf en zilveren satijnlint, bij gebrek aan zilveren biaislint. Ik had daar nog nooit mee gewerkt, maar het viel best wel mee om de halsuitsnijding van een biesje te voorzien. Zoals gezegd, voor verkleedkleren steekt het niet zo nauw. En toen wilde ik de sterren en manen, die ik al uitgeknipt had, op het kleedje sjabloneren. En was het potje zilververf compleet, maar dan ook compleet onvindbaar. Ik heb mijn hele auto uitgekamd, ik ben zelfs met de fiets naar de parking van de Delhaize en naar de crèche gereden om te zien of het niet toevallig uit de auto was gevallen, maar nee hoor: verschwunden. Sa (de Rombautsterm om iets aan te duiden waar je niet meer naar hoeft te zoeken, dat beyound all hope is).

Ik heb dan maar grijze muurverf genomen, nog een chance dat dat hier stond. En al bij al vind ik het resultaat best geslaagd. Zilver was mooier geweest, maar bon.

Edit: net toen we gingen vertrekken naar het station, en de jassen namen, hing ik nog snel een versgekocht pyamaatje weg. Het hing aan een haakje aan de trap, en daarachter… Jawel, stond het potje zilververf. Uiteraard.

Dit is iets wat we bij mijn ouders al deden, zeker toen we allemaal pubers waren en dus een heel eigen agenda hadden: de vakantiekalender. Je neemt een groot stuk papier (inpakpapier in dit geval), en schrijft daar alle dagen van de vakantie op. Toen we wat groter werden, werd het één kolom over de hele breedte, want anders kon ons ma er niet meer aan uit: wie kwam er eten wanneer, wie was er op welk moment thuis, en wie nam er welk vriendje mee? Dat hing dan op de keukendeur, en voorkwam een hele hoop misverstanden. Mijn pa kan fantastisch tekenen, en tekende er dan de gekste onnozeliteiten bij. Ik probeer het wel, maar kan eigenlijk niet tekenen…

Ieder heeft zijn eigen kleur, en vult zijn activiteiten in. Op die manier kan je in één oogopslag de hele vakantie zien, en da’s toch nog altijd makkelijker dan om het even welke digitale agenda.

De onze zijn nog klein natuurlijk, maar toch… Wolf gaat op scoutskamp, Kobe niet, en er komen al eens vriendjes spelen. Vooral Wolf heeft er al veel aan: dan ziet hij wanneer hij thuis is, en wanneer hij vertrekt.

Succes ermee!

Toen Bart vorige week ging zeilen, had hij een Duitse kapitein, een zakenman. De bedoeling was dat de man meekwam naar de barbecue na de race, maar hij wilde eerst nog een paar dingen opruimen. Op de barbecue hebben ze hem niet meer gezien, en een paar dagen later bleek dat hij verongelukt was. Aangezien Bart een van de laatste personen was die hem levend heeft gezien, moest hij vandaag om tien uur in de Nieuwpoortse jachthaven een verklaring gaan afleggen bij de politie.

Ideaal om een dagje zee van te maken. We hebben eerst wat rondgelopen in de jachthaven, terwijl Bart bij de politie zat, en daarna iets gedronken in de ‘club’.

Waarna we naar Nieuwpoort Bad zijn gereden, iets gegeten hebben op de dijk, de zeespullen uit de auto hebben gevist, en ons installeerden op het strand. Merel was in slaap gevallen in de buggy en sliep nog eventjes door, en Wolf en ik vliegerden met de nieuw gekochte vliegers.

Daarna mochten de kinderen hun zwembroek en een Tshirt aantrekken, en bouwden ze samen met Bart een groot zandkasteel. Om te zwemmen was het toch te koud en waaide het te hard.

We hebben het uitgehouden tot vier uur: toen werd Merel lastig, en ook Kobe leek er genoeg van te hebben. Wolf hebben we helaas bijna van zijn kasteel moeten wegsleuren.

Maar het was een fijn dagje. Zouden we eigenlijk, ondanks mijn bloedhekel aan dat zand, vaker moeten doen.

Mijn favoriete apotheker, ook wel vriendin Delphine genoemd (niet te verwarren met schoonzus Delphine), of de mama van Marthe (Wolfs vriendinnetje), of die stoute muile van achter den hoek (dixit mijn ma) voelde zich vandaag een beetje verloren, het dutske. Vandaag is haar jongste, Briek, namelijk voor het eerst naar school. En heeft ze dus voor het eerst in zeven jaar het kot voor zich alleen op een gewone werk/schooldag. Bevreemdend, vermoed ik.

Ze vertelde het in elk geval toen ik deze voormiddag binnenwaaide om melk voor Merel te kopen. Ze ging dan maar op haar eentje ’s middags boterhammen eten, zei ze. Waarop ik haar prompt uitnodigde om dan maar hier iets te komen eten. Aangezien de examens begonnen zijn vandaag, en ik nog geen examens moet afnemen, ben ik namelijk ook thuis. Zeer enthousiast ging ze op het aanbod in: ze ging tegen half een aan mijn deur staan.

En toen was ik druk bezig met vanalles en nog wat, stelde ik nog een laatste examen op, zette puntenprogramma’s en dergelijke klaar, en was het plots kwart voor twaalf. En moest ik nog naar de winkel en beginnen koken en al. Wat voor een half uur vertraging zorgde, en een dito aperitief :-p

Er werd gretig gesmikkeld van de groentetaart (recept van de Colruyt, ik zet het hier ooit wel eens), er werd vooral honderduit gekletst (geef je nog eens die info over Hoeve Lootens, Delphine?) en er werd zelfs een praline verorberd als dessert.

En toen moest ze zich nog haasten om op tijd te zijn om de apotheek weer open te doen.

En zat ik hier met een grote grijns, na een fijne middag, verder te werken.

Deze namiddag hees ik beide jongens in de auto, om Wolfs verrassing op te halen. Hij had er totaal geen idee van, en was doodcurieus. De vele hints die ik hem gaf, maakten het alleen nog maar erger, tot uiteindelijk toch zijn frank viel.

Je had hen beiden moeten horen juichen in de auto :-p

Tegen vijf uur waren we thuis met het ding, maar ik kon het niet alleen opzetten wegens te zwaar, dus moest er geduld geoefend worden tot papa thuis was. En die kwam gelukkig ietsje vroeger dan anders naar huis.

Ze hebben een dik uur gesprongen, tot ze doodop en compleet bezweet waren, maar ze hebben er gigantisch van genoten. Ik denk dat dit een dikke hit wordt morgen, met hun neefje erbij.

Een zonnige warme namiddag, twee zwembroeken, twee jongens en een grassproeier, meer moet dat toch niet zijn?

(Verslag geschreven voor en gepubliceerd op Gentblogt. Foto’s zijn van Meester Eric Jolie.)

Op vrijdag 13 mei vond de vijfde verkeersdag plaats op de kleuter- en lagere school Mariavreugde in Wondelgem. Het centrale thema was Milieu en mobiliteit.
Heel veel ouders brengen hun kind namelijk met de auto naar school. Enig idee hoeveel jaar een boom moet werken om de uitgestoten CO2 die de auto’s in de lucht spuwen, weer om te zetten in zuurstof? Verkeer is meer dan enkel de verkeersregels kennen en/of defensief rijden.

Bekijk oude foto’s van Wondelgem naast hedendaagse foto’s. Onze (verkeers)maatschappij is zienderogen veranderd. Wie herinnert zich nog de tram in de Morekstraat? Spelende kinderen op straat? De boer met zijn melkkar en paard?

Het doodlopende straatje van de school was afgesloten voor gemotoriseerd verkeer, en alle leerlingen hadden de vraag gekregen om zoveel mogelijk per fiets te komen. Zelfs de kleutertjes mochten hun (loop)fietsjes meenemen om dan in de zaal binnen te oefenen. Nog nooit heb ik, om eerlijk te zijn, zoveel kinderfietsjes tegelijk gezien, in alle maten, vormen en vooral kleuren. Ook het dragen van een fietshelm en een fluohesje was uitdrukkelijk gevraagd, en daar hadden de meesten ook gevolg aan gegeven.

[+] [+]

Naast een ganse reeks activiteiten binnen en buiten de klas waren opnieuw heel wat hulpdiensten aanwezig, zoals een ziekenwagen, een politiewagen met bootje, een brandweerauto … Veel hulpdiensten hadden ook een nieuw aanbod: zo had de zeevaartpolitie mooie filmpjes mee over hun acties op het water.
De kinderen konden ook een busevacuatie uitvoeren met een echte bus, en mochten zelfs de brandweerslang hanteren!

Deze verkeersdag werd afgesloten met een fietstocht doorheen Wondelgem. Alle leerlingen van de lagere school die fietsvaardig genoeg waren en hiervoor toestemming hadden, konden meefietsen onder toezicht van de agenten van het Commissariaat Wondelgem, eveneens op de fiets.

Mijn zoontje was alvast laaiend enthousiast, en wil eigenlijk enkel nog per fiets naar school. We zullen zien…

[+] [+] [+] [+] [+] [+]

Vorige week zaterdag had Wolf een verjaardagsfeestje, waar ik even met de andere moeders stond te praten. Ik kreeg een zeer vreemde, en vooral medelijdende blik toen ik vertelde dat ik nog geen kleren had voor Wolfs communie. Een bemoedigend schouderklopje en een “Och, er zal nog wel wat over zijn” waren mijn deel. Serieus.

Maar het deed ergens toch wel enige zin voor urgentie bij mij ontstaan. Alleen, ik ben niet zo thuis in die fancy-schmancy kleren, ik koop de kinderkleren doorgaans bij H&M, C&A of JBC en dergelijke. Stevig, degelijk en goedkoop, want ofwel binnen de kortste keren te klein, ofwel met een gat in of een onuitwasbare plek.
Waarop Bart mij zijn moeder suggereerde. Die wél chique kleren voor mijn zonen koopt, zoals Armani Jr, Ralph Lauren, Scapa en dergelijke meer. Hmm. Daar zat wat in.

Vandaag had ik dus met haar afgesproken: ik zou tegen de middag met mijn kinderen naar Ronse komen (Bart was toch gans de dag weg voor het werk), bij haar eten, en daarna zou Merel bij schoonpa blijven en konden wij met de jongens kleren gaan kopen. Zo gezegd, zo gedaan.

Ze had kippenbillen gebakken, met versgemaakt appelmoes en kroketjes. Mmmm. En dan nog een frisco als dessert want die zaten al veel te lang in haar diepvries en die moesten daaruit want die namen maar plaats en ze had ze al uit die grote doos gehaald maar dan nog lagen ze op haren teen in die bovenste schuif daar en daarom moesten we nu wel een frisco eten want dan was ze daarvan af.

Ik heb Merel nog in bed gelegd en gewacht tot ze sliep, en toen zijn we naar Ronse centrum afgezakt. Vrij veel mooie winkels, toch wel. Voor Wolf is een een outfit geworden in felblauw met geel, echt mooi: een lange bermuda, een geel Tshirt (want hemden draagt hij niet graag) en een gestreepte pull. Kobe heeft meteen ook nieuwe kleren gekregen: een blauw shortje, een blauwe tshirt en een blauwe gilet. Daarna zijn we nog een paar winkels afgelopen voor bijpassende schoenen. Nog een chance dat schoonmama betaalde, want de rekening was ernaar.

Daarna hebben we nog op ‘t gemak thuis koffie gedronken met een taartje bij (Merel sliep nog steeds), en nog een hoop gekletst. ‘t Is eens wat anders, schoonmoeder-dochter bonding :-p

Al bij al een fijne dag gehad, en de jongens vonden dat ook. Voor hen was het dan nog dubbel feest toen een uurtje na onze thuiskomst papa thuis kwam met frietjes :-)

Soit, voor de communie hebben we dus al kleren en een traiteur. Naar ‘t schijnt moeten er nu nog foto’s gemaakt worden en zantjes en zo, en moet ook ik nog in ‘t nieuw. Meh. Geen zin in.