Witch

Ik heb het er al eerder over gehad: voor ons (i.e. Bart en ik) is een fles wijn of champagne géén goed cadeau als bedanking voor een lezing of een gastles.

Ook dit jaar heeft Bart opnieuw een gastles gegeven aan de Katholieke Hogeschool Leuven, en opnieuw hebben die mensen er serieus veel werk en moeite ingestoken. Vorig jaar hadden ze ons een prachtig pakket gemalen koffie gegeven, met een boek voor de kinderen en nog een paar dingetjes. Ik heb het er dan ook uitgebreid over gehad hier op mijn blog.

De koffie heeft enorm gesmaakt, alleen had ik op een bepaald moment opgemerkt op twitter dat ik het jammer vond dat het gemalen koffie was, omdat wij nu eenmaal een machine hebben die zelf zijn bonen maalt. En dus hadden ze dit jaar een mailtje gestuurd met de vraag welke koffie we het liefst hadden. Ik vond dat bijzonder attent!

Donderdagavond is Bart dan thuisgekomen met een mooi cadeau: zes pakken speciale koffiebonen, een paar chocolaatjes, en een potje confituur met koffie (nog niet geproefd). Er zat ook nog een cadeautje bij voor de kinderen: het allernieuwste Heerlijk Hoorspel, de Bremer Stadsmuzikanten. De kinderen zijn dol op die hoorspelen, en deze hadden we nog niet, dus ideaal!

Voor mij persoonlijk was er maar één nadeel aan: nu het koffiebonen zijn in plaats van gemalen koffie, kan Bart ze ook gebruiken op kantoor, en heeft hij de zakken mee naar daar! Pech voor mij, maar uiteindelijk is het toch de bedanking voor zijn les, en niet de mijne. Maar toch… Snif!

Voor wie zich mocht afvragen hoe het nu alweer zat met die Ebaymummy-wedstrijd: het was spannend bij momenten, maar ik heb gewonnen, dank zij al mijn lieve lezertjes hier, op twitter en op facebook. Bij deze: bedankt!

Wolfs kleren zijn eigenlijk allemaal nog te groot, maar daar groeit hij wel nog in. De winterjas is overigens al prima gebruikt bij de scouts: hij komt toch telkens vuil naar huis, en ik kan hem moeilijk op maandag met een jas vol modder naar school laten gaan! Een tweede jas is dus geen luxe, momenteel.

Bij Merel ligt het moeilijker: truitje, broekje en kleedje zijn perfect, en draagt ze nu ook. Het jasje is ideaal als tussenseizoenjasje. De muts is nu nog wat warm, maar gaat zeker ook gebruikt worden. Maar de schoentjes, die zijn helaas te klein :-( Ik vond ze nochtans prachtig, en ze waren maatje 12-18 maanden. Mijn dochter leeft blijkbaar op grote voet, want ze kan er niet meer in. Ik ga ze later nog wel eens in een give-away steken, denk ik. Eerst afwachten wat mijn metekindje wordt, want als het een meisje blijkt te zijn, dan krijgt zij deze machtig zachte slofjes.

En zal ik mijn gewonnen 150 euro aan haar wel besteden, vermoed ik. Wellicht niet op Ebay, maar andere winkels die Paypal aanvaarden :-)

Dat weer, dat is toch onvoorstelbaar? Ik geniet er gigantisch van, en ik niet alleen!

Wolf kwam vandaag vragen of ik soms het zwembad wilde opzetten. Niet dat het zo gigantisch groot is, maar er kruipt toch behoorlijk wat water in, en vooral: het koelt enorm snel af  ’s nachts, het is per slot van rekening eigenlijk herfst… De ganse zomer is het niet buiten geraakt: het is nooit lang genoeg warm geweest en gebleven, helaas.

Maar toen viel mijn euro: ik had nog een klein miniplonsbadje staan! Ik ben in de puinhoop die mijn garage is, gedoken, en heb wonder boven wonder dat zwembadje teruggevonden.

De jongens hebben er toch wel een paar uur in gespeeld. In de late namiddag kwam mijn nicht nog langs met haar twee meisjes, en ook die hebben er in zitten plonzen, terwijl wij in onze bikini in de zon lagen te genieten van de warmte.

Heerlijk, toch?

Deze voormiddag was ik vrolijk aan het lesgeven, toen plots mijn telefoon ging. Ik verontschuldigde me bij mijn leerlingen, en zei dat ik ging kijken of er misschien niks was met de kinderen. En jawel, Mariavreugde aan de lijn: Wolf was misselijk, en lag op een bedje in het secretariaat. Of ik hem niet kon komen halen.

Ik aarzelde, en vroeg of ze niet nog even konden wachten om te zien of het beterde. Een twintigtal minuten later, tijdens de speeltijd, belde ik even terug: hij was nog steeds misselijk. Hmm. Ik heb mijn volgende klas richting studie gestuurd, mijn zesdes dispensatie gegeven (groot gejuich steeg op: een extra lange middagpauze in dit zalige weer) en ben hem gaan ophalen. Hij was zo slap als een voddeke: het was zo ongelofelijk warm in de klas, en daar kon hij niet tegen. Thuis heeft hij zich op de canapé gelegd, roerloos. Drinken had hij al gedaan, maar eten wilde hij wel: hij had honger. Ik heb hem wat peperkoek gegeven, en van die suikerboost knapte hij helemaal op: tien minuten later was hij weer zijn vrolijke levenslustige zelf.

We hebben dan samen pizza gegeten, en ik heb hem een snipperdagje gegund: hij hoefde van mij niet terug naar school, en zelf moest ik geen les meer geven in de namiddag. Hij heeft heerlijk buiten gespeeld, en we zijn samen een aanvulling voor de schommel gaan halen: een nieuw tweezitje want het oude was doorgeroest, en een driehoekig klimding voor de extra haak, die tot hiertoe nooit gebruikt was.

Man man man, wat een welligheid! Toen we Kobe gehaald hadden, waren ze er beide niet van weg te slaan. En ik moest foto’s nemen van hen, en Wolf heeft dan ook maar een foto genomen van mij.

Deze morgen kroop Kobe bij me onder de dekens, en klaagde dat hij keelpijn had. Hij was hangerig en huilerig, en omdat ik op woensdag niet naar school moet, mocht hij van mij thuisblijven. Hij straalde bij het idee alleen al, en heeft de hele voormiddag ongelofelijk mooi zitten spelen, voornamelijk op zijn kamer, terwijl ik aan mijn PC zat te werken. Af en toe kwam hij naar beneden: “Mama, mag ik het Spidermanpak aandoen?” Dat was hem karrevrachten te groot, maar hij glunderde. Een beetje later kwam hij naar beneden met een piratenhoed en ooglap, en een indianenbroek: hij had duidelijk de verkleedkoffer ontdekt.

Wolf moest daarom voor de eerste keer alleen te voet naar huis komen. Het is nog geen kilometer, we doen de weg altijd per fiets, en het eerste stuk doen ze samen onder begeleiding in een rij, zodat hij ook nergens een drukke baan over moet. En toen was het kwart over twaalf, en prutste ik wat aan Kobes fietsje, zodat ik hem zou zien afkomen. En zag ik de buurjongens aankomen, maar geen Wolf. Hmm. Toen ik hen aansprak, hadden ze Wolf helemaal niet gezien. Paniek! Ik belde naar school, en daar gingen ze even kijken of hij toevallig toch in de opvang was gebleven. Terwijl ik zenuwachtig met de telefoon rondliep, hoorde ik plots de garagedeur: Wolf! Met de opmerking: “Ja mama, moet je nu wat weten? Die rij ging tot aan de kerk, en ik moest dus helemaal langs een andere weg naar huis komen!” Hij wist dus niet dat er twee rijen waren, die elk een andere kant uitgingen. Gelukkig kent hij de buurt vrij goed en kon hij dus zijn weg probleemloos vinden. Amai mijn hart!

Maar verder hebben we enorm genoten van het heerlijke weer: ze hebben de hele tijd buiten gespeeld, terwijl ik was ophing, het gras afreed, struiken en bomen snoeide, het compostvat opstartte, brood bakte, ijsjes uitdeelde, stronken afzaagde en de schommel verzette. Yup, onze zware houten schommel, samen met de jongens, compleet op een andere plaats. Ik heb er wel eerst de glijbaan afgevezen, dat scheelde al een pak qua gewicht.

En toen bleek meteen weer wat een grenzeloze fantasie kinderen toch hebben: de neerliggende glijbaan werd dadelijk Langhors, het hele lange paard uit Pluk van de Petteflet (die ik nu aan het voorlezen ben ’s avonds). De touwen van het kapotte schommeltje waren dan de teugels, en Kobe was de majoor en Wolf de adjudant.

Zalig toch?

Het was eigenlijk lang geleden dat ik nog zo had uitgekeken naar een Brussels Girl Geek Dinner: Sony trakteerde ons in de Event Lounge in Brussel op een walking dinner, en dan een Geek Battle: per twee gingen we moeten strijden met elkaar in zeer geeky wedstrijdjes, en de uiteindelijke winnaars gingen naar huis met elk een Sony Tablet, nog niet eens te krijgen in de winkel! MC van dienst was trouwens Steven Lemmens, resident geek van Studio Brussel.

Rond kwart voor zeven kon ik me aanmelden aan de balie, kreeg een gestanste ID om de nek, en kreeg meteen een prachtig cadeautje van iMaterialize, een eigen postje waardig. Een deskundige uitleg van @stvn volgde, ik teamde up met the one and only Gil Plaquet – een zeer verstandige keuze, zo bleek later – en deed me te goed aan het wel zeer degelijke walking dinner, met vooral sublieme dessertjes. Er was nog een massa ander volk: dealers van Sony, zo bleek, die net zoals ons een kijkje mochten nemen naar alle Sony producten daar uitgestald, en ze ook meteen even konden uitproberen, zoals wij.

Dat laatste heb ik niet echt gedaan, omdat we nogal opgingen in het spel. We haalden het in een minikwisje (met veel geluk, want de vragen waren niet echt kennisvragen, als eerder chancevragen), Gil won in een spelletje flipperen, Gil liet een liedje afspelen op een tvscherm met behulp van de nieuwe tablet, Gil gaf de meeste juiste antwoorden in nog maar een spelletje kwis, en diezelfde Gil slaagde er in de finale maar niet in om een televisietoestel uit te zetten met zijn smartphone (ik had er totaal geen idee van hoe ik er zelfs maar aan moest beginnen) maar dat kon het andere team ook aan geen kanten. Tot bleek dat we eigenlijk voor de verkeerde set televisietoestellen stonden, en het dus niet kón werken, al had Gil netjes alles gedaan zoals het hoorde. An van Sony dacht even diep na, en nam toen een gewaagd besluit: ze noemde het een ex aequo, en gaf ons alle vier een Sony Tablet! Yay!

Gil was zelfs nu de perfecte gentleman, en liet mij de tablet meenemen naar huis: de zijne ging hij vrijdag dan wel krijgen. Ik heb dus eigenlijk geen poot uitgestoken, behalve dan de ideale partner van de avond te kiezen! Bedankt, Clo, dat ik hem even mocht lenen!

En trouwens, nog eens bedankt, Clo: het was een hele fijne avond, zelfs zonder het winnen van de tablet. Ik heb me schitterend geamuseerd, en heel lekker gegeten.

En de goodie bag, wel, het is de beste die we al gekregen hebben, al was het maar door de prachtige tas alleen al: een hele knappe zwarte schoudertas met witte boorden en riem, met aan de ene kant het Sony logo, maar aan de andere kant het BGGD logo. Erin zat een  3D Blu Ray van The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader (iemand geïnteresseerd? Wij hebben geen Blu Ray), een voucher van MacDonalds voor een gratis 1955 hamburger, en een plastiekzak van Albert Heijn met bio-appelsap, stroopwafels en een doos mignonette van Côte d’Or (allemaal vakkundig ingepikt en gedeeltelijk al soldaat gemaakt door mijn liefste). We hadden trouwens ook nog een 4Gb SDkaartje gekregen bij het binnenkomen. Ik heb geen foto’s gemaakt, maar je kan er wel zien bij Annelies.

Bedankt, Sony en Clo! Een aparte post over de Tablet volgt ook nog, als ik hem wat heb kunnen testen. Maar het ziet er in elk geval al zeer mooi uit!

Ik moest u nog een bespreking van Sauna L’Eau Douce in Drongen, waar we onze huwelijksverjaardag gevierd hebben.

Artikel oorspronkelijk geschreven voor en gepubliceerd op Gentblogt

De foto’s moet je ook daar maar bekijken, want ik ben te lui om ze hier ook nog eens te zetten, en daar kan je ze in ‘t groot bekijken :-p

Zo’n privésauna, daar betaal je uiteraard altijd meer voor dan voor een gemeenschappelijke, maar het is dan ook nog weer een pak meer ontspannend, vind ik persoonlijk: je moet naar niemand kijken, je kan je spullen overal laten slingeren,  je moet nergens wachten en je kan -indien gewenst- honderduit kletsen in de sauna zonder dat je daarom scheef bekeken wordt.

Ik had even rondgekeken, en was uitgekomen op een privésauna in centrum Drongen, l’Eau Douce. De foto’s zagen er alvast veelbelovend uit.

Toen we iets na zessen aankwamen, werden we hartelijk ontvangen, deskundig en snel rondgeleid, en verder was het gewoon aan ons.

De ruimte verraste me aangenaam: groot, vrij strak qua inrichting, maar toch gezellig. Het eerste wat we deden, was de radio uitzetten, ons uitkleden en de klaarliggende badjas aantrekken, en even op verkenning gaan. In de grote ruimte viel onmiddellijk het sfeervol verlichte zwembad op, dat de ideale temperatuur bleek te hebben: koud als je enkel je grote teen erin steekt, maar perfect als je er eenmaal inligt, ideaal om te zwemmen. Niet dat je echt baantjes kan trekken natuurlijk, daarvoor is het te klein, en een tegenstroomjet is er helaas ook niet.

We begonnen met de royale sauna, waar meer dan ruimte genoeg is voor vier personen, en die dankzij de glazen wanden geen benepen gevoel geeft, maar uitkijkt over de rest van de ruimte. In die ruimte zijn trouwens vier (nep)leren ligbanken, en een grote houten tafel met daarop een paar appels, een potje nootjes, en een grote kan ijskoud water. Overige dranken, zoals de cava en de frisdranken, zijn vrij te nemen maar achteraf af te rekenen.

Na een stevige douche, afwisselend tussen de gewone sproeikop, de koude ‘waterval’, de regendouche en de massagestralen (van de ijskoude emmer ben ik afgebleven) ging ik het koertje op, voor de jacuzzi. Heerlijk gewoon: buiten in de zachte warme bries, het zonlicht gefilterd door de blaadjes van de boom die erboven hangt, in het warme water: genieten. Om u een idee te geven hoe groot dat bubbelbad is: ik heb er, denk ik, een kwartier languit in liggen drijven, alle richting uitgestuurd door de jets en de luchtbellen.

Ook de hammam is heerlijk: het duurt even voordat hij op dreef is, en onderaan blijft het precies wat koud, maar al gauw liep het water me af. Bij zo’n stoombad weet ik nooit of het zweet of condens is :-p

Voor Bart hoefde de infraroodsauna niet, maar zelf kan ik daarvan genieten, ook al is het een klein dingetje met amper zitplaats voor twee.

Tussendoor genoot ik telkens weer van de uitgebreide inloopdouche, of las ik wat op de rustbanken. Dat vond ik ergens wel jammer: er zijn gewone stoelen en harde platte banken, maar geen echte relaxzetels om rustig en ontspannen in te liggen. Aan de andere kant: die twee uur zijn bijzonder snel om, en veel gelezen heb ik niet. Wat overigens een goed teken is.

L’Eau Douce
Abdijmolenstraat 32, 9031 Drongen
0479/23.23.84
www.leaudouce.be

Er zijn verschillende arrangementen mogelijk
Basisprijs: 80 euro voor twee personen voor twee uur.

Voila, ik moest u nog de bespreking van het restaurant van Mereltjes doop. Bij deze :-)

Artikel is oorspronkelijk geschreven voor en gepubliceerd op Gentblogt.

Omdat we met de familie iets te vieren hadden, gingen we op een zondag met veertien mensen eten in de Oude Vismijn. Elke Gentenaar weet dat die intussen serieus gerenoveerd is, dat men nog bezig is aan de ingang, maar dat er binnen een restaurant is. Alleen moet je daar ook nog wel geraken natuurlijk.

[+]

Uiteraard hadden we met onze groep gereserveerd, maar ik had de indruk dat je dat zelfs met zijn tweetjes best doet: ook al zijn er veel tafeltjes, het zat goed vol. Wellicht lag het daaraan, maar we moesten behoorlijk lang wachten op onze aperitief. Nochtans stonden de flessen champagne klaar in de ijsemmer aan tafel. Toch duurde het bijna een kwartier voor men kwam uitschenken. Zelf drink ik geen alcohol en had dus een fruitsap gevraagd. Die was blijkbaar ergens verloren gegaan, want pas na twee keer opnieuw vragen, en dus een half uur later, kwam die eraan. Hmmm. Flessen water waren intussen wél al op tafel gezet, gelukkig maar.

[+] [+]

Daarna kwam het eten wel telkens aan een zeer mooi tempo, en ook de wijn werd vlot ingeschonken. Wij waren voor de menu van 35 euro gegaan, met aangepaste wijnen. Een echt hapje kwam er bij de champagne niet op tafel, maar er stonden wel toastjes met pesto van olijven.

Het voorgerecht bestond uit Gerookte en gemarineerde “Cherbourg” zalm/Toast/Griekse yoghurt, en was zeer fris van smaak, en mooi, maar niet erg verrassend gepresenteerd. Ik moet wel toegeven dat de smaak van de zalm zelf volledig tot zijn recht kwam.
Een kwartiertje later volgde het hoofdgerecht, waarbij we konden kiezen tussen Kabeljauw/Karnemelkpuree/Spinazie/Garnalen of Varkenswangen/Goudenbandbier/Salade/Frieten. De vis zag er zeer smakelijk uit, en het gezelschap bevestigde dat ook. Ook de varkenswangetjes waren lekker, en werden geserveerd in een royale portie, met handgesneden verse frieten in een apart kommetje. Alleen van de salade was zo goed als geen spoor, zodat er niet echt groenten bij waren. Persoonlijk vond ik dat zeer jammer, hoe lekker het vlees ook was.

Als dessert werd er Parfait/Passievruchten/Mango/Cocos/Citroengras geserveerd, wat ik persoonlijk zeer geslaagd vond, zowel van smaken als van uitzicht.

[+]

Na het eten gingen we nog voor koffie en thee, en die werd op tafel gezet met een bordje huisgemaakte madeleintjes (dat proefde je echt: iemand une madeleine trempée dans une cuillère de thé?) en een bordje kleine stukjes brownie met pistachenootjes.

Al bij al kwam het, met champagne, uitstekende wijn, water en koffie inbegrepen, op een zestig euro per persoon. Toegegeven, het was lekker, maar zeker niet uitzonderlijk of verrassend, en de lange wachttijd in het begin had een beetje een wrange nasmaak nagelaten.

Aan de andere kant: het kader is ronduit prachtig. Want het zicht naar buiten toe, op het water, is adembenemend, en ook het gebouw zelf is schitterend gerenoveerd, tot en met de ‘catacomben’ waar de toiletten zich bevinden, en het prachtige buitenterras.

Conclusie: je zit er prachtig, de locatie is uniek, en als nu ook het eten nog dat ietsje meer krijgt, hebben we er in Gent weer een klasserestaurant bij.

Bord’Eau
St. Veerleplein 5
9000 Gent
info@oudevismijn.be
Tel. +32 9 223 20 00
Alle dagen open
Bar en restaurant hebben verschillende openingsuren

Jawel, mijn klein Kobetje wordt morgen ook al vier jaar. En daarom gaven we vandaag een feestje. Voor foto’s moet je bij zijn peter Dirk zijn, die heb ik (nog) niet.

In de voormiddag heeft Kobe me geholpen met koken en bakken: dat doet hij dus enorm graag. Hij heeft me geholpen bij het maken van een kaastaart met speculoosbodem, en heeft eigenlijk vooral speculoosjes gegeten dus :-p. Dat is namelijk de lievelingstaart van zijn peter, en het recept leek me wel lekker. Verder waren er drie kleine taartjes van Ikea, ook heel lekker, en daarna aperitief met hapjes, een enorme hoop oliebollen, en dan nog broodpizza. Dat laatste is een ideetje van mijn schoonzus: je belegt een bakblik vol met wit brood (of toastbrood, zoals ik heb gedaan) en dan beleg je dat net zoals je gewone pizza zou maken. Lang hoeft het niet te bakken, het is zeer makkelijk, en vooral: lekker! En wat die oliebollen betreft: die pakjes van Dr. Oetker zijn poepsimpel en zeer lekker, maarre… Niet geloven dat je er maar een twintigtal uit een pakje haalt! Ik had om zeker te spelen toch maar drie pakjes gemaakt: 60 oliebollen voor 10 volwassenen en 4 kinderen, dat was toch niet zo overdreven, en 40 ging wat weinig zijn, dacht ik. Juist. Ik heb een ganse kom doorgegeven aan Delphine van achter den hoek, mijn ma heeft er meegenomen, en ik had er dan zelf ook nog wat over. Ugh!

Kobe sprong een gat in de lucht (echtig waar) toen hij van zijn peter een doos plasticine kreeg met de vormpjes om ijsjes te maken. De rugbybal (van Gilbert, uiteraard) kon op meer bijval onder de volwassenen rekenen :-p Van omaly en bompa kreeg hij dat voornoemde keukentje van Ikea, en van oma, opa, wijzelf, en uiteindelijk ook nonkel Jeroen en tante Delphine alle toebehoren, en ook nog vier CDtjes van kapitein Winokkio. Hij was gigantisch opgetogen met alles, en knuffelde zowat iedereen omver. Ik ben dan maar meteen aan de slag gegaan met schroevendraaiers en bouwplannen, en heb de keuken al dadelijk in elkaar gezet, tussen de bedrijven door. Kobe was dolcontent. En toen Alexander tegen zes uur ook nog arriveerde, was die ook niet meer weg te slaan van dat keukentje. Zalig gewoon!

Eigenlijk was het een zeer gemoedelijke, aangename bedoening, en vond vooral Kobe het super.

Om half negen lagen ze uiteindelijk in bed, doodop. En een uurtje later ploften Bart en ik in de zetel, en kon je zelfs niet meer zien dat er een feestje was geweest. Oef!

Gisteren zijn we met een bende van Netlash-bSeen naar de Feesten getrokken. Boomtown, op de Kouter, meer bepaald. Netlash-bSeen is daar een van de grote sponsors, en dus kregen we een VIP-behandeling, met gratis drank op de kiosk tussen zeven en acht, en daarna een diner in de Handelsbeurs. Uiteraard konden we de concerten bekijken, en kregen we ook vijf drankjetons de man.

Samen met Dirk, Ilse, Marnik en Veerle kraakten we een fles cava, knabbelden van de hapjes, en kletsten met de aanwezige Netlashers. En iets na achten gingen we dus eten: een vastgesteld menu, dat wel, maar zeer lekker. Wel twee keer vis, een gewaagde keuze, vond ik.

Het voorgerecht was iets met maatjes en currysaus:

Het hoofdgerecht was dan weer een ruime portie kabeljauw met spinazie en puree.

Het dessert ben ik vergeten fotograferen: twee bolletjes citroensorbet in een ruim wijnglas, overgoten met limoncello.

We vroegen en kregen daarna nog een koffie, maar dat was dan wel een droge: zelfs geen koekje of speculoosje erbij… Ik moet wel toegeven, de Handelsbeurs is aangenaam om zitten. Misschien eens terugkeren als het open is voor iedereen, en je zelf kan kiezen wat je eet.

Daarna zijn we terug naar de kiosk gegaan om naar het concert van A Brand te luisteren, en verder te kletsen. Op die kiosk heb je dus een schitterend, zij het vrij ver uitzicht he!

Er stond warempel een barista op het plein, en Ilse en ik zijn warme chocomelk gaan halen (met een pak echte chocoladekorrels en gestoomde melk) en cappuccino caramelo voor Bart. En toen zag ik dat je aan het cocktailkraam niet alleen mojito’s en daiquiri’s kon krijgen, maar ook een grote puntzak kraakverse aardbeien! We hadden toch nog jetons over, en dus hebben we daar aardbeien staan eten, en heb ik er zelfs nog een grote zak mee naar huis genomen om thuis van te genieten.

Enfin, ik heb een hele fijne avond gehad, eigenlijk feitelijk. En bedankt, ma, om te babysitten!