Witch

Kobes peter, Dirk, moest nog komen nieuwjaren, en we hadden vandaag afgesproken. Die afspraak lag al van in december vast, en Kobe keek er enorm naar uit.

Dat ik zonder klank zit, ging de pret niet drukken: Bart was er per slot van rekening ook nog.

Dacht ik.

Want rond een uur of tien in de voormiddag begon Bart zich plots misselijk te voelen, met buikkrampen, en kroop hij in zijn bed. De kinderen waren gelukkig rustig, zodat ik op ‘t gemak mijn lasagne kon afwerken.

Tegen twaalf uur riep ik Bart op, maar die zag maar bleekjes, en rond half een waren Dirk en Ilse hier, mét heerlijke aperitiefhapjes en een fles champagne. Bart zat erbij en keek ernaar, en was ook weinig van zeg. Gelukkig waren de kinderen dolenthousiast over het cadeautje van peter Dirk: het spel Skylanders voor de Wii, met in totaal vier ventjes.

Na het voorgerecht – scampi’s geflambeerd in de pastis – zag Bart er intussen zo lamentabel uit, dat hij maar weer in zijn bed is gekropen. De tafelconversatie was zo een beetje bizar: geen gastheer, en een gastvrouw die niet mag spreken. Goed bezig :-p Gelukkig lieten Dirk en Ilse het niet aan hun hart komen, en genoten ze van de grote schotel verse lasagne met massa’s groenten.

Na die hoofdschotel werd het nieuwe spelletje opgestart, en Wolf was er meteen mee weg, het was een plezier om naar te kijken. Naar het dessert – een schitterende chocoladetaart – keken de jongens zelfs met moeite om, zó wijs was dat spelletje.

Dirk en Ilse zijn nog gezellig blijven plakken tot rond een uur of vijf, zo’n groot impediment was mijn spraakgebrek dus blijkbaar nog niet.

Ik had in elk geval een fijne middag, en de kinderen ook. En Bart? Die is blijven slapen tot zeven uur, heeft dan wat gegeten, en is dan opnieuw in de zetel gekropen onder een dekentje. De duts.

Eigenlijk feitelijk een fijne dag gehad bij de schoonouders (zoals altijd, eigenlijk).

Er is begonnen met de nieuwjaarsbrieven en de bijhorende cadeautjes en envelopjes. Wolf kreeg een stapel boekjes van zijn peter (waaronder twee Kuifjes), Kobe kreeg een DVD, en Merel kreeg een knalroze Lego opbergbox, waar ze prompt in ging zitten :-p

Kobes nieuwjaarsbrief vond ik de max, vooral met bijhorend snoetje en gebaren:

Liefste,

Vandaag ben ik een tovenaar!
Ik tover voor het nieuwe jaar
pinkel pankel perretjes
een huis vol met sterretjes!

Een sterretje dat blinkend is,
een sterretje dat vrolijk is.
Een sterretje dat je zo graag ziet,
en dat sterretje is je kleine deugniet!

Er is lekker gegeten, al was het gelukkig iets minder uitgebreid dan anders. Toostjes met foie gras blijven mijn favoriet, maar de jongens stortten zich met gusto op de prikkertjes met kaasblokjes en druifjes.

Het voorgerecht was een (gelukkig reeds van zijn schaal ontdane) halve kreeft:

De soep was er deze keer niet, al is die altijd bijzonder lekker, maar het is altijd gewoon veel te veel.

Het hoofdgerecht was gebraad met gratin dauphinois en diverse groenten: lekker, maar niks bijzonders. Maar wél lekker :-)

Dessert = de traditionele ijsbûche :-)

En toen waren er nog kleine taartjes bij de koffie, en pralines van bij Marcolini, die dringend op moesten. Héérlijk.

En hadden we uiteindelijk tóch alweer teveel gegeten :-p

Tussenin heb ik voor kapster gespeeld, heb ik rondgezeuld met twee dertienmaanders, heb ik gewordfeud met mijn schoonvader, en heb ik een heerlijk rustige dag gehad.

En dat afgerond met nog drie uur stevig zingen. Ha ja, want over twee weken is er koortoernooi!

Leerlingen kunnen toch soms kiekens zijn. Maar als ge even nog iets gaan regelen zijt, en ge ziet bij het binnenkomen van uw klas zestienjarigen het volgende op bord staan, wel, dan weet ge dat ge toch ergens wel goed bezig zijt. Ook al slaat ge hen met de toetsen om de oren, en maakt ge het hen niet gemakkelijk.

Lieverdjes, ik zie u ook graag!

Ik heb het er al eerder over gehad: voor ons (i.e. Bart en ik) is een fles wijn of champagne géén goed cadeau als bedanking voor een lezing of een gastles.

Ook dit jaar heeft Bart opnieuw een gastles gegeven aan de Katholieke Hogeschool Leuven, en opnieuw hebben die mensen er serieus veel werk en moeite ingestoken. Vorig jaar hadden ze ons een prachtig pakket gemalen koffie gegeven, met een boek voor de kinderen en nog een paar dingetjes. Ik heb het er dan ook uitgebreid over gehad hier op mijn blog.

De koffie heeft enorm gesmaakt, alleen had ik op een bepaald moment opgemerkt op twitter dat ik het jammer vond dat het gemalen koffie was, omdat wij nu eenmaal een machine hebben die zelf zijn bonen maalt. En dus hadden ze dit jaar een mailtje gestuurd met de vraag welke koffie we het liefst hadden. Ik vond dat bijzonder attent!

Donderdagavond is Bart dan thuisgekomen met een mooi cadeau: zes pakken speciale koffiebonen, een paar chocolaatjes, en een potje confituur met koffie (nog niet geproefd). Er zat ook nog een cadeautje bij voor de kinderen: het allernieuwste Heerlijk Hoorspel, de Bremer Stadsmuzikanten. De kinderen zijn dol op die hoorspelen, en deze hadden we nog niet, dus ideaal!

Voor mij persoonlijk was er maar één nadeel aan: nu het koffiebonen zijn in plaats van gemalen koffie, kan Bart ze ook gebruiken op kantoor, en heeft hij de zakken mee naar daar! Pech voor mij, maar uiteindelijk is het toch de bedanking voor zijn les, en niet de mijne. Maar toch… Snif!

Voor wie zich mocht afvragen hoe het nu alweer zat met die Ebaymummy-wedstrijd: het was spannend bij momenten, maar ik heb gewonnen, dank zij al mijn lieve lezertjes hier, op twitter en op facebook. Bij deze: bedankt!

Wolfs kleren zijn eigenlijk allemaal nog te groot, maar daar groeit hij wel nog in. De winterjas is overigens al prima gebruikt bij de scouts: hij komt toch telkens vuil naar huis, en ik kan hem moeilijk op maandag met een jas vol modder naar school laten gaan! Een tweede jas is dus geen luxe, momenteel.

Bij Merel ligt het moeilijker: truitje, broekje en kleedje zijn perfect, en draagt ze nu ook. Het jasje is ideaal als tussenseizoenjasje. De muts is nu nog wat warm, maar gaat zeker ook gebruikt worden. Maar de schoentjes, die zijn helaas te klein :-( Ik vond ze nochtans prachtig, en ze waren maatje 12-18 maanden. Mijn dochter leeft blijkbaar op grote voet, want ze kan er niet meer in. Ik ga ze later nog wel eens in een give-away steken, denk ik. Eerst afwachten wat mijn metekindje wordt, want als het een meisje blijkt te zijn, dan krijgt zij deze machtig zachte slofjes.

En zal ik mijn gewonnen 150 euro aan haar wel besteden, vermoed ik. Wellicht niet op Ebay, maar andere winkels die Paypal aanvaarden :-)

Dat weer, dat is toch onvoorstelbaar? Ik geniet er gigantisch van, en ik niet alleen!

Wolf kwam vandaag vragen of ik soms het zwembad wilde opzetten. Niet dat het zo gigantisch groot is, maar er kruipt toch behoorlijk wat water in, en vooral: het koelt enorm snel af  ’s nachts, het is per slot van rekening eigenlijk herfst… De ganse zomer is het niet buiten geraakt: het is nooit lang genoeg warm geweest en gebleven, helaas.

Maar toen viel mijn euro: ik had nog een klein miniplonsbadje staan! Ik ben in de puinhoop die mijn garage is, gedoken, en heb wonder boven wonder dat zwembadje teruggevonden.

De jongens hebben er toch wel een paar uur in gespeeld. In de late namiddag kwam mijn nicht nog langs met haar twee meisjes, en ook die hebben er in zitten plonzen, terwijl wij in onze bikini in de zon lagen te genieten van de warmte.

Heerlijk, toch?

Deze voormiddag was ik vrolijk aan het lesgeven, toen plots mijn telefoon ging. Ik verontschuldigde me bij mijn leerlingen, en zei dat ik ging kijken of er misschien niks was met de kinderen. En jawel, Mariavreugde aan de lijn: Wolf was misselijk, en lag op een bedje in het secretariaat. Of ik hem niet kon komen halen.

Ik aarzelde, en vroeg of ze niet nog even konden wachten om te zien of het beterde. Een twintigtal minuten later, tijdens de speeltijd, belde ik even terug: hij was nog steeds misselijk. Hmm. Ik heb mijn volgende klas richting studie gestuurd, mijn zesdes dispensatie gegeven (groot gejuich steeg op: een extra lange middagpauze in dit zalige weer) en ben hem gaan ophalen. Hij was zo slap als een voddeke: het was zo ongelofelijk warm in de klas, en daar kon hij niet tegen. Thuis heeft hij zich op de canapé gelegd, roerloos. Drinken had hij al gedaan, maar eten wilde hij wel: hij had honger. Ik heb hem wat peperkoek gegeven, en van die suikerboost knapte hij helemaal op: tien minuten later was hij weer zijn vrolijke levenslustige zelf.

We hebben dan samen pizza gegeten, en ik heb hem een snipperdagje gegund: hij hoefde van mij niet terug naar school, en zelf moest ik geen les meer geven in de namiddag. Hij heeft heerlijk buiten gespeeld, en we zijn samen een aanvulling voor de schommel gaan halen: een nieuw tweezitje want het oude was doorgeroest, en een driehoekig klimding voor de extra haak, die tot hiertoe nooit gebruikt was.

Man man man, wat een welligheid! Toen we Kobe gehaald hadden, waren ze er beide niet van weg te slaan. En ik moest foto’s nemen van hen, en Wolf heeft dan ook maar een foto genomen van mij.

Deze morgen kroop Kobe bij me onder de dekens, en klaagde dat hij keelpijn had. Hij was hangerig en huilerig, en omdat ik op woensdag niet naar school moet, mocht hij van mij thuisblijven. Hij straalde bij het idee alleen al, en heeft de hele voormiddag ongelofelijk mooi zitten spelen, voornamelijk op zijn kamer, terwijl ik aan mijn PC zat te werken. Af en toe kwam hij naar beneden: “Mama, mag ik het Spidermanpak aandoen?” Dat was hem karrevrachten te groot, maar hij glunderde. Een beetje later kwam hij naar beneden met een piratenhoed en ooglap, en een indianenbroek: hij had duidelijk de verkleedkoffer ontdekt.

Wolf moest daarom voor de eerste keer alleen te voet naar huis komen. Het is nog geen kilometer, we doen de weg altijd per fiets, en het eerste stuk doen ze samen onder begeleiding in een rij, zodat hij ook nergens een drukke baan over moet. En toen was het kwart over twaalf, en prutste ik wat aan Kobes fietsje, zodat ik hem zou zien afkomen. En zag ik de buurjongens aankomen, maar geen Wolf. Hmm. Toen ik hen aansprak, hadden ze Wolf helemaal niet gezien. Paniek! Ik belde naar school, en daar gingen ze even kijken of hij toevallig toch in de opvang was gebleven. Terwijl ik zenuwachtig met de telefoon rondliep, hoorde ik plots de garagedeur: Wolf! Met de opmerking: “Ja mama, moet je nu wat weten? Die rij ging tot aan de kerk, en ik moest dus helemaal langs een andere weg naar huis komen!” Hij wist dus niet dat er twee rijen waren, die elk een andere kant uitgingen. Gelukkig kent hij de buurt vrij goed en kon hij dus zijn weg probleemloos vinden. Amai mijn hart!

Maar verder hebben we enorm genoten van het heerlijke weer: ze hebben de hele tijd buiten gespeeld, terwijl ik was ophing, het gras afreed, struiken en bomen snoeide, het compostvat opstartte, brood bakte, ijsjes uitdeelde, stronken afzaagde en de schommel verzette. Yup, onze zware houten schommel, samen met de jongens, compleet op een andere plaats. Ik heb er wel eerst de glijbaan afgevezen, dat scheelde al een pak qua gewicht.

En toen bleek meteen weer wat een grenzeloze fantasie kinderen toch hebben: de neerliggende glijbaan werd dadelijk Langhors, het hele lange paard uit Pluk van de Petteflet (die ik nu aan het voorlezen ben ’s avonds). De touwen van het kapotte schommeltje waren dan de teugels, en Kobe was de majoor en Wolf de adjudant.

Zalig toch?

Het was eigenlijk lang geleden dat ik nog zo had uitgekeken naar een Brussels Girl Geek Dinner: Sony trakteerde ons in de Event Lounge in Brussel op een walking dinner, en dan een Geek Battle: per twee gingen we moeten strijden met elkaar in zeer geeky wedstrijdjes, en de uiteindelijke winnaars gingen naar huis met elk een Sony Tablet, nog niet eens te krijgen in de winkel! MC van dienst was trouwens Steven Lemmens, resident geek van Studio Brussel.

Rond kwart voor zeven kon ik me aanmelden aan de balie, kreeg een gestanste ID om de nek, en kreeg meteen een prachtig cadeautje van iMaterialize, een eigen postje waardig. Een deskundige uitleg van @stvn volgde, ik teamde up met the one and only Gil Plaquet – een zeer verstandige keuze, zo bleek later – en deed me te goed aan het wel zeer degelijke walking dinner, met vooral sublieme dessertjes. Er was nog een massa ander volk: dealers van Sony, zo bleek, die net zoals ons een kijkje mochten nemen naar alle Sony producten daar uitgestald, en ze ook meteen even konden uitproberen, zoals wij.

Dat laatste heb ik niet echt gedaan, omdat we nogal opgingen in het spel. We haalden het in een minikwisje (met veel geluk, want de vragen waren niet echt kennisvragen, als eerder chancevragen), Gil won in een spelletje flipperen, Gil liet een liedje afspelen op een tvscherm met behulp van de nieuwe tablet, Gil gaf de meeste juiste antwoorden in nog maar een spelletje kwis, en diezelfde Gil slaagde er in de finale maar niet in om een televisietoestel uit te zetten met zijn smartphone (ik had er totaal geen idee van hoe ik er zelfs maar aan moest beginnen) maar dat kon het andere team ook aan geen kanten. Tot bleek dat we eigenlijk voor de verkeerde set televisietoestellen stonden, en het dus niet kón werken, al had Gil netjes alles gedaan zoals het hoorde. An van Sony dacht even diep na, en nam toen een gewaagd besluit: ze noemde het een ex aequo, en gaf ons alle vier een Sony Tablet! Yay!

Gil was zelfs nu de perfecte gentleman, en liet mij de tablet meenemen naar huis: de zijne ging hij vrijdag dan wel krijgen. Ik heb dus eigenlijk geen poot uitgestoken, behalve dan de ideale partner van de avond te kiezen! Bedankt, Clo, dat ik hem even mocht lenen!

En trouwens, nog eens bedankt, Clo: het was een hele fijne avond, zelfs zonder het winnen van de tablet. Ik heb me schitterend geamuseerd, en heel lekker gegeten.

En de goodie bag, wel, het is de beste die we al gekregen hebben, al was het maar door de prachtige tas alleen al: een hele knappe zwarte schoudertas met witte boorden en riem, met aan de ene kant het Sony logo, maar aan de andere kant het BGGD logo. Erin zat een  3D Blu Ray van The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader (iemand geïnteresseerd? Wij hebben geen Blu Ray), een voucher van MacDonalds voor een gratis 1955 hamburger, en een plastiekzak van Albert Heijn met bio-appelsap, stroopwafels en een doos mignonette van Côte d’Or (allemaal vakkundig ingepikt en gedeeltelijk al soldaat gemaakt door mijn liefste). We hadden trouwens ook nog een 4Gb SDkaartje gekregen bij het binnenkomen. Ik heb geen foto’s gemaakt, maar je kan er wel zien bij Annelies.

Bedankt, Sony en Clo! Een aparte post over de Tablet volgt ook nog, als ik hem wat heb kunnen testen. Maar het ziet er in elk geval al zeer mooi uit!

Ik moest u nog een bespreking van Sauna L’Eau Douce in Drongen, waar we onze huwelijksverjaardag gevierd hebben.

Artikel oorspronkelijk geschreven voor en gepubliceerd op Gentblogt

De foto’s moet je ook daar maar bekijken, want ik ben te lui om ze hier ook nog eens te zetten, en daar kan je ze in ‘t groot bekijken :-p

Zo’n privésauna, daar betaal je uiteraard altijd meer voor dan voor een gemeenschappelijke, maar het is dan ook nog weer een pak meer ontspannend, vind ik persoonlijk: je moet naar niemand kijken, je kan je spullen overal laten slingeren,  je moet nergens wachten en je kan -indien gewenst- honderduit kletsen in de sauna zonder dat je daarom scheef bekeken wordt.

Ik had even rondgekeken, en was uitgekomen op een privésauna in centrum Drongen, l’Eau Douce. De foto’s zagen er alvast veelbelovend uit.

Toen we iets na zessen aankwamen, werden we hartelijk ontvangen, deskundig en snel rondgeleid, en verder was het gewoon aan ons.

De ruimte verraste me aangenaam: groot, vrij strak qua inrichting, maar toch gezellig. Het eerste wat we deden, was de radio uitzetten, ons uitkleden en de klaarliggende badjas aantrekken, en even op verkenning gaan. In de grote ruimte viel onmiddellijk het sfeervol verlichte zwembad op, dat de ideale temperatuur bleek te hebben: koud als je enkel je grote teen erin steekt, maar perfect als je er eenmaal inligt, ideaal om te zwemmen. Niet dat je echt baantjes kan trekken natuurlijk, daarvoor is het te klein, en een tegenstroomjet is er helaas ook niet.

We begonnen met de royale sauna, waar meer dan ruimte genoeg is voor vier personen, en die dankzij de glazen wanden geen benepen gevoel geeft, maar uitkijkt over de rest van de ruimte. In die ruimte zijn trouwens vier (nep)leren ligbanken, en een grote houten tafel met daarop een paar appels, een potje nootjes, en een grote kan ijskoud water. Overige dranken, zoals de cava en de frisdranken, zijn vrij te nemen maar achteraf af te rekenen.

Na een stevige douche, afwisselend tussen de gewone sproeikop, de koude ‘waterval’, de regendouche en de massagestralen (van de ijskoude emmer ben ik afgebleven) ging ik het koertje op, voor de jacuzzi. Heerlijk gewoon: buiten in de zachte warme bries, het zonlicht gefilterd door de blaadjes van de boom die erboven hangt, in het warme water: genieten. Om u een idee te geven hoe groot dat bubbelbad is: ik heb er, denk ik, een kwartier languit in liggen drijven, alle richting uitgestuurd door de jets en de luchtbellen.

Ook de hammam is heerlijk: het duurt even voordat hij op dreef is, en onderaan blijft het precies wat koud, maar al gauw liep het water me af. Bij zo’n stoombad weet ik nooit of het zweet of condens is :-p

Voor Bart hoefde de infraroodsauna niet, maar zelf kan ik daarvan genieten, ook al is het een klein dingetje met amper zitplaats voor twee.

Tussendoor genoot ik telkens weer van de uitgebreide inloopdouche, of las ik wat op de rustbanken. Dat vond ik ergens wel jammer: er zijn gewone stoelen en harde platte banken, maar geen echte relaxzetels om rustig en ontspannen in te liggen. Aan de andere kant: die twee uur zijn bijzonder snel om, en veel gelezen heb ik niet. Wat overigens een goed teken is.

L’Eau Douce
Abdijmolenstraat 32, 9031 Drongen
0479/23.23.84
www.leaudouce.be

Er zijn verschillende arrangementen mogelijk
Basisprijs: 80 euro voor twee personen voor twee uur.