Witch

Meestal laat ik de verkopen van Vente Exclusive stoïcijns aan mij voorbijgaan. Aan de meeste producten heb ik totaal geen boodschap, ook al worden ze aan minstens 50% van de winkelprijs verkocht.

Alleen Marlies Dekkers vind ik machtig interessant, maar die gaan dan ook altijd bijzonder snel weg.

Vandaag heb ik me helaas toch weer laten gaan: de verkoop van Desigual. Ik vind dat al jaren prachtig, maar ik kon daar sowieso nooit in, want dat is Spaans met superkleine maten, nog erger dan de Italiaanse kleren. Nu ik toch wel wat vermagerd ben, hoop ik dat het wel lukt. Wat me ook altijd tegenhield, was de prijs. Niet echt superduur, maar toch ook niet bepaald goedkoop te noemen.

Ongelofelijk veel keuze had ik niet, wegens de meest aangeboden maat zijnde small en extra-small, maar bij de jassen had ik gelukkig nog wel een 46 ter beschikking. Het was niet de jas die ik het allerliefste zag, maar wel eentje die ik in de winkel ook al bekeken had, en die ik echt wel mooi vond. En dat de prijs van 219 gezakt was naar 109 was de doorslaggevende factor.

En weet je wat het mooie eraan is? Ik kan betalen met PayPal, en daar had ik nu toch wel nog 150 euro staan zeker, van de EbayMummy wedstrijd! Dus in feite heb ik deze jas te danken aan alle mensen die voor mij gestemd hebben destijds. Bedankt allemaal!

Deze voormiddag had ik tijd van 10.10u tot 12.05u. Nu ja, tegen dat ik de school achter me liet, was het dik half elf. Omdat ik toch eigenlijk wel dringend nog een derde broek nodig had die niet bij elke niesbui automatisch op mijn knieën zakt, ben ik ‘t stad ingereden. Ook al omdat een van mijn favoriete winkels 50% korting gaf gisteren en vandaag.

Helaas, ik heb er een donkerpaarse broek gevonden en een nauwsluitende simpele zwarte tuniek, maar niet in afprijzing. Go figure. 75 euro was mijn straf, en dat valt al bij al nog mee. Er hingen een hoop knappe rokjes, maar uiteraard niet mijn maat. En die waren wél in solden natuurlijk. Meh.

Ik had nog een kwartiertje over, en liep de belendende H&M binnen, alwaar ik erin slaagde voor 30 euro een chique rokje te vinden in grijze kant, en een bordeaux gebreide jurk met gigantische col, 20 euro.

Gescoord, dus. Ik wilde een broek en een rokje, en dat heb ik nu dus, en ik was zelfs op tijd terug op school. Alleen ben ik nog steeds op zoek naar een knielange zwarte gebreide vest in dikke wol. Ik heb er zo eentje, maar durf er echt niet meer onder de mensen mee komen. Mocht iemand dat dus zien hangen, geef me een seintje! Mijn dankbaarheid (en warmte) zal uw deel zijn.

Gisteren kreeg ik een royaal envelopje van mijn schoonouders voor mijn verjaardag, en ik wist meteen wat ik daarmee ging kopen: een nieuwe boekentas! Mijn oude lederen boekentas is eigenlijk toch wel serieus aan het verslijten, de stiksels beginnen los te komen, en ze is, zoals wij dat in het Meetjesland plegen te zeggen, “haar ere kwijt”. Pas op, het ding heeft 15 jaar trouwe dienst achter de rug, dag in dag uit, dus het is goed gerief geweest, en eigenlijk is het leer nog steeds dik in orde.

Nu wil ik een nieuwe van hetzelfde merk, nl. Ruitertassen, maar ik twijfel gigantisch tussen twee modellen. Moest de ene bestaan in het kleur van de andere: direct!

Maar help eens beslissen wat ik nu moet kiezen? De rode vind ik een prachtkleur, maar het design valt me iet of wat tegen, met die streep. De bruine vind ik zalig met die geborduurde schaapjes erop, maar het donkere leer is nogal vatbaar voor krassen (die je er wel weer kan uitwrijven, maar toch), en het is geen rood… De rode is natuurlijk een stuk damesachtiger en serieuzer, de bruine is een pak speelser…

Zeg eens?

Ik denk dat ik het gisteren een beetje overdaan heb: mijn rug is terug naar de toestand van vrijdagvoormiddag, mijn bekken zit weer vast. En die mens is net met vakantie, ik kan pas over tien dagen terug. Meh.

Maar dat heeft me niet tegengehouden om iets aan de acute behanood te doen: ik ben toch maar naar het Vijgeblad getrokken. En meteen werd me weer duidelijk welke meerwaarde een echte lingeriewinkel heeft. Ja, Marlies Dekkers is duur, en je kan die dingen veel goedkoper op het internet vinden, maar…

Ik kwam binnen, vertelde dat ik 24 kilo kwijt was en net gestopt was met borstvoeding, en dat ik dus van een 100D naar een 95C was gegaan. En dat ik een van die paarse van de nieuwe collectie van Marlies Dekkers wilde.

De winkeldame trok een wenkbrauw op, nam een 95C uit het rek, en uit mijn ooghoeken zag ik dat ze nog een exemplaar meenam. Ik trok die 95C aan, en die zat goed. Dacht ik. Want zij keek een halve seconde, en overhandigde me een andere maat. “Probeer deze 90D eens?” Nu trok ik een wenkbrauw op, maar bon, ieder zijn expertise, dus ik deed braafjes wat ze vroeg.
En jawel, deze zat als gegoten. Tiens. Ik vroeg haar waar de verschillen zaten, en dat bleek de steun in de rug te zijn en de plaatsing van de beugels. Toen ik opmerkte dat mijn zwarte Marlies van 95C toch ook goed zat, wees ze me fijntjes op een paar tekortkomingen. En stond ik beteuterd te kijken, want ja, ze had gelijk.

Dus nee, geen Marlies Dekkers meer voor me via Vente Exclusive. Tenzij ik het model in kwestie op voorhand heb gepast in de winkel, en zeker ben van de maat.

Trouwens, in de winkel koop je niet zomaar een Marlies, je krijgt er een ganse ‘ervaring’ bij: een CDtje met de muziek van haar vriend waarop zij haar collectie heeft gebaseerd, een prachtig voile zakje, een stevige kartonnen zak, een paar kaartjes, en een kapstokje met leer.

Ik was 114 euro kwijt. Maar ik vind het wel een prachtige beha. Totaal mijn kleur.

1572 euro voor 2000 liter stookolie. Jawel. Ugh. En dan nog een chance dat Bart me gezegd had, nu we de verwarming weer hebben aangezet, om toch even het niveau in de tank na te kijken. Nog amper vijf centimeter. Nog even en we waren weer zonder gevallen, met alle problemen van water in de leidingen vandien. Ik heb een aantal leveranciers gebeld en prijzen vergeleken, en ene van hier om de hoek gekozen. Hij kon zelfs de volgende dag leveren, en bij contante betaling (lees: bancontact via een machientje dat die mannen bij hebben) was er korting.
Maar toch. Duizend vijfhonderd tweeënzeventig euro.

Ne mens weet meteen weer waarvoor hij werkt.

Deze voormiddag was ik vrolijk aan het lesgeven, toen plots mijn telefoon ging. Ik verontschuldigde me bij mijn leerlingen, en zei dat ik ging kijken of er misschien niks was met de kinderen. En jawel, Mariavreugde aan de lijn: Wolf was misselijk, en lag op een bedje in het secretariaat. Of ik hem niet kon komen halen.

Ik aarzelde, en vroeg of ze niet nog even konden wachten om te zien of het beterde. Een twintigtal minuten later, tijdens de speeltijd, belde ik even terug: hij was nog steeds misselijk. Hmm. Ik heb mijn volgende klas richting studie gestuurd, mijn zesdes dispensatie gegeven (groot gejuich steeg op: een extra lange middagpauze in dit zalige weer) en ben hem gaan ophalen. Hij was zo slap als een voddeke: het was zo ongelofelijk warm in de klas, en daar kon hij niet tegen. Thuis heeft hij zich op de canapé gelegd, roerloos. Drinken had hij al gedaan, maar eten wilde hij wel: hij had honger. Ik heb hem wat peperkoek gegeven, en van die suikerboost knapte hij helemaal op: tien minuten later was hij weer zijn vrolijke levenslustige zelf.

We hebben dan samen pizza gegeten, en ik heb hem een snipperdagje gegund: hij hoefde van mij niet terug naar school, en zelf moest ik geen les meer geven in de namiddag. Hij heeft heerlijk buiten gespeeld, en we zijn samen een aanvulling voor de schommel gaan halen: een nieuw tweezitje want het oude was doorgeroest, en een driehoekig klimding voor de extra haak, die tot hiertoe nooit gebruikt was.

Man man man, wat een welligheid! Toen we Kobe gehaald hadden, waren ze er beide niet van weg te slaan. En ik moest foto’s nemen van hen, en Wolf heeft dan ook maar een foto genomen van mij.

Dat het een drukke dag was vandaag!

Om half elf stond ik in Kolegem om een trouwmis te zingen van een ex-koorlid en allround fijne gast. Zoiets is altijd fijn om te doen.

Het maakte wel dat ik pas om half twee thuis was, alwaar mijn liefste voor eten voor de kinderen had gezorgd, en nu ook snel voor mij nog een kipfilet in de pan keilde. Want om twee uur werden de jongens al in Zomergem/Beke verwacht, in de Eurocity voor het verjaardagsfeestje van hun neefje Alexander. Het is dus helaas half drie geworden, want eerder zijn we er niet geraakt.

Omdat ik dan toch al een serieus eind richting Eeklo was, ben ik maar meteen doorgereden om mijn grootmoeder in de kliniek met een bezoek te vereren, en en passant ook nog even te versieren met mijn hoedje.

Omdat ik het niet zag zitten om voor dat anderhalve uur dat nog over was terug naar Wondelgem te rijden, om dan na een half uurtje opnieuw richting Eurocity te moeten, heb ik wat winkels afgelopen in Eeklo: Wolf moest dringend nieuwe Tshirts hebben met lange mouwen, en ik wilde nog een zwarte jeansbroek en eigenlijk ook een nieuwe dikke warme zwarte gilet tot voorbij mijn knieën. Dat laatste heb ik niet gevonden, de rest wel.

En toen was het toch echt wel tijd om de jongens opnieuw op te halen – doodmoe en bijzonder zweterig – hen in de douche te steken, te eten, en zelf in de zetel te crashen.

Ik moest u nog een bespreking van Sauna L’Eau Douce in Drongen, waar we onze huwelijksverjaardag gevierd hebben.

Artikel oorspronkelijk geschreven voor en gepubliceerd op Gentblogt

De foto’s moet je ook daar maar bekijken, want ik ben te lui om ze hier ook nog eens te zetten, en daar kan je ze in ‘t groot bekijken :-p

Zo’n privésauna, daar betaal je uiteraard altijd meer voor dan voor een gemeenschappelijke, maar het is dan ook nog weer een pak meer ontspannend, vind ik persoonlijk: je moet naar niemand kijken, je kan je spullen overal laten slingeren,  je moet nergens wachten en je kan -indien gewenst- honderduit kletsen in de sauna zonder dat je daarom scheef bekeken wordt.

Ik had even rondgekeken, en was uitgekomen op een privésauna in centrum Drongen, l’Eau Douce. De foto’s zagen er alvast veelbelovend uit.

Toen we iets na zessen aankwamen, werden we hartelijk ontvangen, deskundig en snel rondgeleid, en verder was het gewoon aan ons.

De ruimte verraste me aangenaam: groot, vrij strak qua inrichting, maar toch gezellig. Het eerste wat we deden, was de radio uitzetten, ons uitkleden en de klaarliggende badjas aantrekken, en even op verkenning gaan. In de grote ruimte viel onmiddellijk het sfeervol verlichte zwembad op, dat de ideale temperatuur bleek te hebben: koud als je enkel je grote teen erin steekt, maar perfect als je er eenmaal inligt, ideaal om te zwemmen. Niet dat je echt baantjes kan trekken natuurlijk, daarvoor is het te klein, en een tegenstroomjet is er helaas ook niet.

We begonnen met de royale sauna, waar meer dan ruimte genoeg is voor vier personen, en die dankzij de glazen wanden geen benepen gevoel geeft, maar uitkijkt over de rest van de ruimte. In die ruimte zijn trouwens vier (nep)leren ligbanken, en een grote houten tafel met daarop een paar appels, een potje nootjes, en een grote kan ijskoud water. Overige dranken, zoals de cava en de frisdranken, zijn vrij te nemen maar achteraf af te rekenen.

Na een stevige douche, afwisselend tussen de gewone sproeikop, de koude ‘waterval’, de regendouche en de massagestralen (van de ijskoude emmer ben ik afgebleven) ging ik het koertje op, voor de jacuzzi. Heerlijk gewoon: buiten in de zachte warme bries, het zonlicht gefilterd door de blaadjes van de boom die erboven hangt, in het warme water: genieten. Om u een idee te geven hoe groot dat bubbelbad is: ik heb er, denk ik, een kwartier languit in liggen drijven, alle richting uitgestuurd door de jets en de luchtbellen.

Ook de hammam is heerlijk: het duurt even voordat hij op dreef is, en onderaan blijft het precies wat koud, maar al gauw liep het water me af. Bij zo’n stoombad weet ik nooit of het zweet of condens is :-p

Voor Bart hoefde de infraroodsauna niet, maar zelf kan ik daarvan genieten, ook al is het een klein dingetje met amper zitplaats voor twee.

Tussendoor genoot ik telkens weer van de uitgebreide inloopdouche, of las ik wat op de rustbanken. Dat vond ik ergens wel jammer: er zijn gewone stoelen en harde platte banken, maar geen echte relaxzetels om rustig en ontspannen in te liggen. Aan de andere kant: die twee uur zijn bijzonder snel om, en veel gelezen heb ik niet. Wat overigens een goed teken is.

L’Eau Douce
Abdijmolenstraat 32, 9031 Drongen
0479/23.23.84
www.leaudouce.be

Er zijn verschillende arrangementen mogelijk
Basisprijs: 80 euro voor twee personen voor twee uur.

Nee, ik heb geen oud Egyptisch lijk gekocht op Ebay, dank u. (Al moet ik daar elke keer zelf weer aan denken en om gniffelen, kieken dat ik ben).

Mensen van de Koopjesfanaat hadden me een tijd geleden gecontacteerd: of ik soms zin had om mee te doen (lees: bloggen en twitteren en facebooken over) met een wedstrijd op Ebay? Ik zou dan 150 euro krijgen op mijn Paypal om kleren te kopen voor mijn kinderen:
- Tshirt, hemd of bloes
- broek of rok
- schoenen
- winterjas
- muts
- handschoenen.

Twee Franstalige en twee Nederlandstalige bloggers worden dan tegen elkaar uitgespeeld om de leukste outfit te verzamelen en nadien op Facebook de meeste likes te verzamelen op de foto’s van hun kinderen. De winnares zou dan nog eens 150 euro krijgen.

Tsja, waarom ook niet? Ik snuister graag online rond, extra kleren zijn altijd fijn, en ebayen, met zijn bieden en veilingstijd, vind ik ook wel leuk.

Drie kinderen aankleden met 150 euro vond ik er wel wat over, zeker gezien de anderen maar eentje moeten aankleden met hetzelfde budget. Soit, ik ben de uitdaging dus aangegaan voor Wolf en Merel, en ben al vrolijk aan het bieden. Alleen handschoenen zullen moeilijk worden, want dat wordt bijna niet aangeboden. En schoenen wil ik nieuw, want tweedehands schoenen, dat is geen goed idee voor kinderen. De wedstrijd is vandaag ingegaan, en loopt twee weken. Soms een beetje kort, omdat de veilingen vaak een week lopen, betalen een paar dagen duurt in sommige gevallen, en je het pakje nog moet krijgen ook.

Het enige jammere vind ik dat de andere Nederlandstalige ebaymummy een vriendin van me is. Maar gelukkig zitten onze dochtertjes op een andere leeftijd. Succes, Annelies!

Ik had gepland om vandaag tegen negen uur met de jongens aan mijn garage te staan (auto moet binnen voor groot onderhoud) en daar dan de tram/bus te nemen naar het Sint-Pietersplein om De Wereld van Kina te gaan bekijken.

Niet dus, door Koning Kevin.

Ik stond dus om tien uur aan mijn garage, met de fiets in de koffer. De aan telefoon vooropgestelde drie uur waren er plots een aantal meer (”Goh mevrouw, hij zal zeker klaar zijn tegen vier uur”), maar welgemoed fietste ik het Zuidpark langs, tot de regen me noopte in het winkelcentrum van de Zuid binnen te vluchten. Hoe jammer nou. Ik vond er een heel knap kleedje in de Cassis (wie had dat ooit gedacht, dat ze daar dingen in mijn maat gingen hebben), kocht een zwart bolhoedje voor tien euro in de H&M tegen de regen, wurmde me in een jeans maatje 44 en slaagde daar nog wonderwel in, en huppelde vrolijk terug naar buiten, richting Sofie. Die had mijn oproep om samen iets te eten in het Gentse beantwoord, en dus togen we naar Jilles, alwaar ik een bijzonder smakelijke salade naar binnen werkte.

Sofie ging terug aan het werk, en ik fietste fluitend door de regen naar de Inno, om daar ten voordele van mijn mans garderobe enige euro’s uit te geven. Mijn eigen garderobe voelde zich zwaar verongelijkt, en dus repte ik me naar de Cora Kemperman om daar een speciaal zwart Tshirt aan de haak te slaan.

Toen vond ik het welletjes qua geld uitgeven, en dus fietste ik terug naar de Burggravenlaan, alwaar ik nog een half uurtje heb zitten lezen en ongeduldige blikken heb zitten werpen, tot ik uiteindelijk toch weer de sleutels van mijn blitse bolide overhandigd kreeg. En meteen 420 euro afhandig werd gemaakt. Tot zover het stoppen met spenderen dus.

Thuis  liep ik te paraderen in een strakke jeans, met een blits zwart Tshirt en een bolhoedje, en kreeg ik goedkeurende blikken.

Toen vroeg ik aan Kobe: “Wel, hoe zie ik eruit in deze jeans, liefje?” Een keurende blik later kreeg ik antwoord: “Heel goed, mama, maar je hebt nog steeds een dikke poep”.

Realitycheck, iemand?