Witch

We zaten al een tijdje met een uitbreiding van ons huis in ons hoofd. Met vooral heel specifieke wensen. Zelf hadden we gedacht aan een kleine uitbreiding van de bestaande keuken, en Barts bureautje daarnaast, in het verlengde van onze woonkamer. Die plannen, en vooral die wensen, had ik voorgelegd aan onze architecte. Ik heb het volste vertrouwen in haar: destijds was zij mijn primus, de beste leerlinge die ik ooit gehad heb. De beste van haar jaar voor Latijn, wiskunde, bio, aardrijkskunde, maar ook L.O., en verder allemaal zeer hoge punten. Met een schitterend tekentalent, en ook op taal- en muziekvlak behoorlijk competent. En ze zag er dan ook nog eens goed uit, met een schitterend karakter. Soit, ze heeft alles :-p Ze is ingenieur architectuur geworden, als beste van haar jaar. Logisch dus, dat ik haar onder de arm nam.

Vanavond kwam ze met het voorontwerp langs, en ze heeft ons niet teleurgesteld, wel integendeel. Want ze heeft perfect naar onze wensen geluisterd, maar ze een totaal andere invulling gegeven. Met zelfs een paar zalige extra’s, en vrijwel zonder breekwerk.

Waar nu de keuken is, komt de nieuwe voordeur en inkomhal met vestiaire, en een bureautje voor Bart. Afgesloten als hij dat wil, maar toch een deel van de benedenverdieping. De huidige keukenberging blijft een sas tussen garage en woongedeelte, maar wordt eerder een archief- en speelgoedberging. De deur wordt verstoken naar mijn bureau.

De woonkamer blijft grotendeels hetzelfde, maar waar nu Barts bureau staat (je moet maar eens wat naar beneden scrollen in mijn blog als je foto’s wil zien van de huidige toestand, als je het wil visualiseren) komt een open keuken, met glaspartijen tot op de grond. Het bestaande terras wordt dus volgebouwd. Er komt een groot kookeiland, en vrijwel geen kasten. Want de rest van het terras, daar komt een “keukendressing”: een zeer grote berging om daar alle keukengerief en voorraden op te slaan. Dat zie ik dus zo ongelofelijk goed zitten he! Aan dat kookeiland komt ook een eettafel, en er zal plaats zijn voor twee barkrukken tegenover het fornuis, ideaal om te ontbijten.

De bestaande traphal zal dus geen ramen meer hebben, maar wordt dan ook een “nachthal”, enkel om naar de bovenverdiepingen te gaan. Omdat het een open trap is, zullen we wel wat daglicht hebben van de eerste verdieping, net zoals van de matglazen deur die er nu is en blijft.

Op die eerste verdieping wordt er bovenop het nieuwe volume beneden gebouwd: er komt een nieuwe kamer voor Kobe, een wascel (met wastafel en inloopdouche), een grote ingebouwde kast en een sasje waar een strijkplank of zo kan staan. Het kleine verandatje boven en het bijhorende schuifraam verdwijnen. Wolf zal zo een zeer grote kamer overhouden, maar met minder licht dan nu, enkel nog twee ramen. Ook de badkamer zal tijdelijk buiten gebruik zijn: het zijraam verdwijnt, en het bestaande raam wordt vernieuwd en visueel doorgetrokken naar de ramen van de nieuwe volumes.

Een dakterras was een brug te ver, helaas: Stedenbouw zou het nooit toestaan, dus dat idee laten we vallen. Maar aan alle andere wensen wordt ruim voldaan :-) Echt veel breekwerk komt er niet aan te pas: in de huidige keuken wordt de muur onder het raam afgebroken, en er komen hier en daar nieuwe deuropeningen, dat wel.

Maar het zal ons huis tijdelijk onleefbaar maken: geen woonkamer, geen keuken, maar ook geen badkamer, en geen slaapkamer voor de jongens. Ik vermoed dat we daarom tijdelijk een huis of appartement zullen moeten huren. Poeh.

Voorjaar 2013 of 2014, dat zal afhangen van de drukte in Barts kantoor. Want ik kijk uit naar een verbouwd huis, maar ik zou niet willen dat het me mijn huwelijk kost. Dan zelfs nog liever samen op een klein appartementje.

En de kostprijs? Daar durf ik niet eens over na te denken. Brrrr.

Ook al had ik gezegd dat ik niet naar de solden ging gaan, toch heb ik me donderdagnamiddag laten vangen. Nu ja, er waren wel een paar dingen die aan vervanging of aanvulling toe waren.

De eerste dag van de solden was ik al snelsnel om schoenen gegaan. Ik had die de vrijdag voordien al uitgekozen, dus dat kon inderdaad snel. Kobe moest dringend nieuwe schoenen hebben omdat hij erdoor zat op zijn tippen. Wolf had een paar stevige stappers nodig voor de scouts, en ook Bart kon wel een paar nieuwe klassieke schoenen gebruiken. Op een kwartier stond ik terug buiten, met alle voornoemde schoenen bij de hand, met nog een sjaal voor de schoonma en een legging voor mezelf. 109 euro betaald, in plaats van 253. Niet slecht.

Donderdag was ik naar de kapper gegaan in Sint-Amandsberg, en was meteen doorgereden naar Oostakker/Lochristi, naar die shoppingsteenweg ginder. Wolf moest namelijk wel nog een paar nieuwe Tshirts hebben (dat kind groeit terwijl je erop staat te kijken). Kobe verslijt zijn broeken sneller dan ik er kan kopen, hij zit voortdurend op zijn knieën, vandaar ook de versleten schoenen, en kon dus wel een nieuwe broek gebruiken, en zelf ben ik al serieus lang op zoek naar een lange zwarte wollen vest tot minstens aan mijn knieën, maar ik vind er maar geen. Mijn huidige is in een zodanige toestand dat ik er niet meer mee buiten durf komen.

Soit, ik een paar winkels binnen en buiten. In de JBC heb ik eindelijk een vest naar mijn goesting gevonden. Grijs, dat wel, en net boven de knie, maar wel gezellig dikke wol, en volgens Bart een waardige vervanger voor mijn slunse (sic). Ik heb er ook nog een retrokleedje in zwart en grijs gescoord, en twee Tshirts voor Wolf. Go me. 63,40 euro vind ik dan heel goed meevallen voor de vier stuks, zeker als je weet wat zo’n vest aan wol alleen al kost.

Bel&Bo lag ernaast, en ook daar ben ik binnengewaaid, met succes. Ik heb er een Tshirt voor Merel gekocht, eentje voor Marne (gewoon zo schattig, ik kon het niet laten), een broek voor Kobe en een rode souspull voor Bart. Net geen 26 euro, en gij nu.

Alleen het kleedje en het Tshirtje voor Marne zijn pure luxe, de rest had ik eigenlijk wel nodig.

En vrijdag ben ik ook in ‘t stad geweest (was gaan lunchen met een vriendin, vandaar), maar heb gewoon niks gekocht, zelfs niet in de Cora Kemperman en de H&M. Ik heb getwijfeld, maar moest toen aan de blogpost van Kelly denken, en ik gaf haar gelijk.

Enfin, mijn winkelhonger is in elk geval weer een tijdje gestild nu.

Het enige wat nog op mijn verlanglijstje staat, is een mooie knalrode handtas, maar da’s niet dringend.

Vandaag heb ik namelijk mijn cadeautje voor mijn verjaardag van Bart gekregen. Het is iets wat ik zelf besteld heb, omdat dat niet anders kon. Je kan bij Converse USA namelijk All Stars en andere schoenen bestellen in de kleuren die je zelf wil, met je eigen naam/tekst erop. En voor je denkt dat dat dan waanzinnig duur moet zijn: 67$ voor zelfgekozen All Stars, valt toch goed mee? Alleen moet je een Amerikaanse creditcard hebben en een Amerikaans adres. Gelukkig kennen we iemand die intussen in San Francisco woont, en net nu naar België kwam.

Bart heeft zijn signatuurschoenen besteld: zwart met rood, en zelfs een knalrood paar met zwarte accenten. Zalig!

En ik, ik wilde paarse. Uiteraard. Met Witch op. Zeg nu zelf: ze zijn toch heerlijk?

Ik heb het toch niet kunnen laten, en heb me vandaag toch die nieuwe boekentas aangeschaft, waarvan ik al eerder sprak. Dankzij een overweldigende meerderheid aan stemmen is het toch de rode geworden. Exact het kleur van mijn jas, mijn laarsjes, en nog een aantal andere dingen. En ja, ik ben er gigantisch blij mee. (Mag ook wel voor dat geld :-p )

Meestal laat ik de verkopen van Vente Exclusive stoïcijns aan mij voorbijgaan. Aan de meeste producten heb ik totaal geen boodschap, ook al worden ze aan minstens 50% van de winkelprijs verkocht.

Alleen Marlies Dekkers vind ik machtig interessant, maar die gaan dan ook altijd bijzonder snel weg.

Vandaag heb ik me helaas toch weer laten gaan: de verkoop van Desigual. Ik vind dat al jaren prachtig, maar ik kon daar sowieso nooit in, want dat is Spaans met superkleine maten, nog erger dan de Italiaanse kleren. Nu ik toch wel wat vermagerd ben, hoop ik dat het wel lukt. Wat me ook altijd tegenhield, was de prijs. Niet echt superduur, maar toch ook niet bepaald goedkoop te noemen.

Ongelofelijk veel keuze had ik niet, wegens de meest aangeboden maat zijnde small en extra-small, maar bij de jassen had ik gelukkig nog wel een 46 ter beschikking. Het was niet de jas die ik het allerliefste zag, maar wel eentje die ik in de winkel ook al bekeken had, en die ik echt wel mooi vond. En dat de prijs van 219 gezakt was naar 109 was de doorslaggevende factor.

En weet je wat het mooie eraan is? Ik kan betalen met PayPal, en daar had ik nu toch wel nog 150 euro staan zeker, van de EbayMummy wedstrijd! Dus in feite heb ik deze jas te danken aan alle mensen die voor mij gestemd hebben destijds. Bedankt allemaal!

Deze voormiddag had ik tijd van 10.10u tot 12.05u. Nu ja, tegen dat ik de school achter me liet, was het dik half elf. Omdat ik toch eigenlijk wel dringend nog een derde broek nodig had die niet bij elke niesbui automatisch op mijn knieën zakt, ben ik ‘t stad ingereden. Ook al omdat een van mijn favoriete winkels 50% korting gaf gisteren en vandaag.

Helaas, ik heb er een donkerpaarse broek gevonden en een nauwsluitende simpele zwarte tuniek, maar niet in afprijzing. Go figure. 75 euro was mijn straf, en dat valt al bij al nog mee. Er hingen een hoop knappe rokjes, maar uiteraard niet mijn maat. En die waren wél in solden natuurlijk. Meh.

Ik had nog een kwartiertje over, en liep de belendende H&M binnen, alwaar ik erin slaagde voor 30 euro een chique rokje te vinden in grijze kant, en een bordeaux gebreide jurk met gigantische col, 20 euro.

Gescoord, dus. Ik wilde een broek en een rokje, en dat heb ik nu dus, en ik was zelfs op tijd terug op school. Alleen ben ik nog steeds op zoek naar een knielange zwarte gebreide vest in dikke wol. Ik heb er zo eentje, maar durf er echt niet meer onder de mensen mee komen. Mocht iemand dat dus zien hangen, geef me een seintje! Mijn dankbaarheid (en warmte) zal uw deel zijn.

Gisteren kreeg ik een royaal envelopje van mijn schoonouders voor mijn verjaardag, en ik wist meteen wat ik daarmee ging kopen: een nieuwe boekentas! Mijn oude lederen boekentas is eigenlijk toch wel serieus aan het verslijten, de stiksels beginnen los te komen, en ze is, zoals wij dat in het Meetjesland plegen te zeggen, “haar ere kwijt”. Pas op, het ding heeft 15 jaar trouwe dienst achter de rug, dag in dag uit, dus het is goed gerief geweest, en eigenlijk is het leer nog steeds dik in orde.

Nu wil ik een nieuwe van hetzelfde merk, nl. Ruitertassen, maar ik twijfel gigantisch tussen twee modellen. Moest de ene bestaan in het kleur van de andere: direct!

Maar help eens beslissen wat ik nu moet kiezen? De rode vind ik een prachtkleur, maar het design valt me iet of wat tegen, met die streep. De bruine vind ik zalig met die geborduurde schaapjes erop, maar het donkere leer is nogal vatbaar voor krassen (die je er wel weer kan uitwrijven, maar toch), en het is geen rood… De rode is natuurlijk een stuk damesachtiger en serieuzer, de bruine is een pak speelser…

Zeg eens?

Ik denk dat ik het gisteren een beetje overdaan heb: mijn rug is terug naar de toestand van vrijdagvoormiddag, mijn bekken zit weer vast. En die mens is net met vakantie, ik kan pas over tien dagen terug. Meh.

Maar dat heeft me niet tegengehouden om iets aan de acute behanood te doen: ik ben toch maar naar het Vijgeblad getrokken. En meteen werd me weer duidelijk welke meerwaarde een echte lingeriewinkel heeft. Ja, Marlies Dekkers is duur, en je kan die dingen veel goedkoper op het internet vinden, maar…

Ik kwam binnen, vertelde dat ik 24 kilo kwijt was en net gestopt was met borstvoeding, en dat ik dus van een 100D naar een 95C was gegaan. En dat ik een van die paarse van de nieuwe collectie van Marlies Dekkers wilde.

De winkeldame trok een wenkbrauw op, nam een 95C uit het rek, en uit mijn ooghoeken zag ik dat ze nog een exemplaar meenam. Ik trok die 95C aan, en die zat goed. Dacht ik. Want zij keek een halve seconde, en overhandigde me een andere maat. “Probeer deze 90D eens?” Nu trok ik een wenkbrauw op, maar bon, ieder zijn expertise, dus ik deed braafjes wat ze vroeg.
En jawel, deze zat als gegoten. Tiens. Ik vroeg haar waar de verschillen zaten, en dat bleek de steun in de rug te zijn en de plaatsing van de beugels. Toen ik opmerkte dat mijn zwarte Marlies van 95C toch ook goed zat, wees ze me fijntjes op een paar tekortkomingen. En stond ik beteuterd te kijken, want ja, ze had gelijk.

Dus nee, geen Marlies Dekkers meer voor me via Vente Exclusive. Tenzij ik het model in kwestie op voorhand heb gepast in de winkel, en zeker ben van de maat.

Trouwens, in de winkel koop je niet zomaar een Marlies, je krijgt er een ganse ‘ervaring’ bij: een CDtje met de muziek van haar vriend waarop zij haar collectie heeft gebaseerd, een prachtig voile zakje, een stevige kartonnen zak, een paar kaartjes, en een kapstokje met leer.

Ik was 114 euro kwijt. Maar ik vind het wel een prachtige beha. Totaal mijn kleur.

1572 euro voor 2000 liter stookolie. Jawel. Ugh. En dan nog een chance dat Bart me gezegd had, nu we de verwarming weer hebben aangezet, om toch even het niveau in de tank na te kijken. Nog amper vijf centimeter. Nog even en we waren weer zonder gevallen, met alle problemen van water in de leidingen vandien. Ik heb een aantal leveranciers gebeld en prijzen vergeleken, en ene van hier om de hoek gekozen. Hij kon zelfs de volgende dag leveren, en bij contante betaling (lees: bancontact via een machientje dat die mannen bij hebben) was er korting.
Maar toch. Duizend vijfhonderd tweeënzeventig euro.

Ne mens weet meteen weer waarvoor hij werkt.

Deze voormiddag was ik vrolijk aan het lesgeven, toen plots mijn telefoon ging. Ik verontschuldigde me bij mijn leerlingen, en zei dat ik ging kijken of er misschien niks was met de kinderen. En jawel, Mariavreugde aan de lijn: Wolf was misselijk, en lag op een bedje in het secretariaat. Of ik hem niet kon komen halen.

Ik aarzelde, en vroeg of ze niet nog even konden wachten om te zien of het beterde. Een twintigtal minuten later, tijdens de speeltijd, belde ik even terug: hij was nog steeds misselijk. Hmm. Ik heb mijn volgende klas richting studie gestuurd, mijn zesdes dispensatie gegeven (groot gejuich steeg op: een extra lange middagpauze in dit zalige weer) en ben hem gaan ophalen. Hij was zo slap als een voddeke: het was zo ongelofelijk warm in de klas, en daar kon hij niet tegen. Thuis heeft hij zich op de canapé gelegd, roerloos. Drinken had hij al gedaan, maar eten wilde hij wel: hij had honger. Ik heb hem wat peperkoek gegeven, en van die suikerboost knapte hij helemaal op: tien minuten later was hij weer zijn vrolijke levenslustige zelf.

We hebben dan samen pizza gegeten, en ik heb hem een snipperdagje gegund: hij hoefde van mij niet terug naar school, en zelf moest ik geen les meer geven in de namiddag. Hij heeft heerlijk buiten gespeeld, en we zijn samen een aanvulling voor de schommel gaan halen: een nieuw tweezitje want het oude was doorgeroest, en een driehoekig klimding voor de extra haak, die tot hiertoe nooit gebruikt was.

Man man man, wat een welligheid! Toen we Kobe gehaald hadden, waren ze er beide niet van weg te slaan. En ik moest foto’s nemen van hen, en Wolf heeft dan ook maar een foto genomen van mij.