Ik moet toegeven, de brunch was serieus de moeite, met allerlei soorten quiche, hapjes, kleine hamburgertjes voor de kinderen… A volonté, net als de drank Ik miste alleen nog iets dessertigs… We zaten ook in goed gezelschap: mijn neef Sepp met zijn vrouw Sofie en de kinderen, en dan nog San met de kinderen.

Om één uur was er een soortement goochelshow voor de kinderen (waarin Wolf mocht figureren), en verder waren er alle mogelijke speeltoestanden, waaronder uiteraard vooral de springkastelen bijzonder populair waren bij die van ons.

Rond half drie zijn we nochtans doorgegaan: Kobe was hondemoe en had het lastig, en voor ons was het intussen ook welletjes.

Bedankt, Bjorn!

Aangezien we deze zomer naar Frankrijk gaan, moesten onze jongens een eigen identiteitskaart hebben, ofte een KidsID. Dat is niet zo evident, getuige het (hilarische) relaas van anderen. Mijn IDkaart was trouwens ook aan vervanging toe, dus dat kon dan in een moeite door.

Wij dus met ons drietjes deze morgen naar de fotograaf hier in Wondelgem. Dure vogel, zeg: 11 euro voor vier fotootjes (gelukkig wel digitale), dus in totaal 33 euro. Hmpf. De foto van Kobe is niet ideaal, maar hij wilde maar niet stoppen met rare gezichten te trekken, of toch op zijn minst op zijn lippen te bijten of een rare mond op te zetten, iets wat hij eigenlijk nogal vaak doet. Soit, ze zijn bijzonder herkenbaar en best te doen.

Daarna trokken we naar de Zuid: ik kan ook wel hier terecht in Wondelgem, maar daar durven ze wel eens fouten te maken, en wordt alles toch doorgestuurd naar de Zuid zodat het zes weken kan duren. Dan toch liever meteen naar de bron, nee?

Het wachten viel mee: zo’n 20 mensen voor ons, behoorlijk wat loketten open, en de jongens die hand in hand naar de grote fontein gingen kijken. Het aanmaken van de drie kaarten duurde wel wat langer, maar ook nu bleven de jongens voorbeeldig. Opnieuw 23 euro kwijt, trouwens.

Daarna gingen we nog even het shoppingcenter binnen: ik had ze een ijsje of cola beloofd, en dat waren ze niet vergeten natuurlijk. Meteen zijn we ook even de daar aanwezige schoenwinkel binnengewaaid, en een paar schoenen voor Kobe gekocht, en een rollend boekentasje voor hem, waar hij de rest van dag hier thuis heeft mee rondgereden.

In de parking was ik trouwens compleet de weg kwijt, en hebben we bijna een kwartier rondgedoold voor we de juiste gang terugvonden. Rare constructie, die ondergrondse daar, en alweer 5 euro…

Soit, de pasjes zijn aangevraagd, ik heb pasfoto’s van iedereen, en schoenen voor Kobe. Missie geslaagd.

De kinderen waren al sinds gisterenavond bij mijn schoonbroer en -zus, we hadden het rijk alleen. Helaas, ’s middags had Wolf per ongeluk keihard in mijn buik gestampt, en ik ben ongemakkelijk gebleven voor de rest van de dag. Bart heeft dan ’s avonds maar MacDonalds meegebracht voor mij (ik had daar gigantisch veel zin in), en ik heb de rest van de avond liggen lezen. Tot zover de woeste plannen van kinderloze ouders :-p

De dienst in de kerk was een beetje oubollig (conditio sine qua non?) maar ik bleef vertederd door de kleine muis. Kijk maar hoe trots we allemaal op de foto staan!

Daarna volgde een fijn diner in Vinderhoute, en de rit om onze kinderen in Merchtem.

Helaas hadden we intussen al minder goed nieuw gehad: Kobe was ziek geworden, en had de hele nacht overgegeven. Ocharme Koen en Else (wat trouwens de reactie van iedereen was, niemand zat eigenlijk in met Kobe)! Ze hadden nauwelijks geslapen, en massa’s gerief gewassen. Kobe was nog zo slap als een ledenpopje toen we toekwamen, het arme kleintje. En ik denk hé, ik heb zo’n klein vermoeden dat Koen en Else maar wàt blij waren dat ze de kinderen opnieuw mochten afgeven. Gek hé!

Van Wolf was er een zelfgemaakt gipsen boompje, een grote kaart en een gedichtje.

Van Kobe was er dan een zelfgemaakte blauwe kroon een paarsgeschilderd kistje.

Dan kan je als papa toch niet anders dan blij zijn?

Een hoop werk (vooral omdat Bo net in de leeftijd is dat ze veel aandacht opeist), maar wel mega vertederend, zo’n klein meisje.

Een echt goeie foto heb ik niet kunnen nemen, daarvoor zaten ze nooit stil genoeg, maar toch.

Mijn vaste gynaecoloog is nog steeds (wellicht tot 1 oktober) in ziekteverlof, maar het was dezelfde ervaren collega als vorige keer. Ik twijfel geen moment aan ’s mans deskundigheid, maar mis wel de souplesse van Ingels met zijn echomachine. Die haalt daar met zichtbaar genoegen de meest knappe beelden uit, en zelfs 3D-scans. I know, ik ben verwend, maar deze vervanger gebruikt het toestel puur functioneel: ik heb heel mooi de ruggengraat gezien, het kloppende hartje (maar zonder geluid) en zelfs armpjes en beentjes, maar helaas, geen uitprints. Hmpf.

Soit, alles is in orde. Woensdag moet ik naar de andere praktijk voor een vruchtwaterpunctie. Gezien mijn leeftijd is dat geen overbodige luxe.

En verder? Ik voel me intussen prima, alleen nog serieus moe bij momenten. De misselijkheid is weg, en ik kan weer normaal eten. De energieboost komt hopelijk nog, al ben ik daar niet meer zo zeker van, met die twee energievretertjes in huis.

Een lekker rustige voormiddag, en dan na de middag onszelf samengeraapt, toonbaar gemaakt, en naar de receptie voor de geboorte van mijn metekindje Marie-Julie gegaan. Het weer was prachtig, en de uitgebreide receptie was dan ook buiten. Voor de kinderen was er een springkasteel voorzien, en zelf heb ik, met fruitsapje in de hand en voortdurend van de rondgebrachte hapjes knabbelend (en het waren er veel!), voortdurend overal staan praten. Wat wil je: ik ken zowel de familie, als de mensen van Zomergem en het merendeel van de vrienden. Ik ben helemaal geen receptiemens, maar gisteren vond ik het jammer dat we door moesten. Helaas, het etentje ’s avonds was ook al maandenlang gepland.

Om zeven uur belden we aan bij Dirk en Ilse, Barts compagnon in Netlash en de peter van onze Kobe. Na een ware calvarietocht aan verbouwing (zes jaar, of was het er zeven?) was nu eindelijk hun keuken en woonkamer af, en wij mochten dat, samen met nog twee andere koppels, plechtig inwijden.
Ze hadden voor de gelegenheid de chefs van Gastrodomica ingehuurd, en ik moet zeggen: chapeau! Die twee heren komen in jouw keuken koken, brengen alles mee tot en met servies toe, koken op niveau van het betere sterrenrestaurant, en achteraf zie je zelfs niet dat er gekookt is. Zelfs de vuilbak nemen ze mee!

De exacte benamingen weet ik niet meer, alleen dat het enorm lekker was. Om maar iets te zeggen: een paar fotootjes van Bart met zijn Iphone:

Het voorgerecht: Duke of Berkshire met asperges

Bascot (of zoiets) van melklam met asperges en gratin dauphinois.

Het dessert herinner ik me dan wel weer volledig: warme moelleux met aardbeienschuim, spons van framboos, aardbeienmousse en chocoladepeper. Heerlijk!

Mijn vader had voor de wijn gezorgd, bij wijze van nieuwjaarscadeau (ik krijg altijd een zestal flessen), en we hebben twee flessen Chateau Margaux Pouget van 1974 gedronken, en een Chasse-Spleen (Medoc) van 1973. Voortreffelijk!

Peter had voor een millesime Champagne gezorgd, en Dirk voorzag ons van witte wijn, een zeer speciale dessertwijn uit de Jura, en een oude whisky als afsluiter. Best dat ik geen alcohol drink!

In elk geval was het een heerlijke avond, voor herhaling vatbaar, en daar dacht blijkbaar iedereen wel zo over.

Bedankt, Dirk en Ilse!

Soit, ik heb mijn schoonouders gebeld, en mijn schoonvader zag het zitten om vanuit Ronse te hulp te schieten. Hij ging de kinderen ophalen aan school, en meteen ook eten meebrengen. Schoonma Nelly gaf kip in braadjus mee, zelfgemaakt appelmoes, en gekookte patatjes, wat dus maar op te warmen was. Als extraatje zat er ook een heerlijke kom rijstpap bij

Toen ik rond kwart voor één thuiskwam, zaten de kinderen prinsheerlijk te smikkelen, en was Jeroom de borden aan het bijvullen. Daarna heeft hij nog geholpen in de tuin en de garage, en pas rond half zes reed hij weer huiswaarts.

Ik heb schitterende schoonouders. Het kan niet genoeg gezegd worden: een gerust gevoel tijdens een vergadering is goud waard.

Ze zag er goed uit, voor haar 98 jaar. Ik kon het niet laten en heb een fotootje genomen van haar.