Archive for the 'De kleine geneugten des levens' Category

Dec 07 2017

365 – 07 december 2017 – lichtjes…

365-dec07

No responses yet

Dec 06 2017

Sinterklaas en andere toestanden

De sint! Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar bij ons brengt de sint maar één cadeautje per persoon, kwestie dat ze al genoeg krijgen. Voor Merel bracht de sint een Baby Born badje (en een bol wol voor een sjaal, dat ook, ja), Kobe kreeg een Pokémonspelletje voor de Nintendo 3DS, en tot zijn grote verbazing kreeg zelfs Wolf nog een cadeautje, zijnde een kleine powerbank. Merel was blij met haar cadeautje, maar was helemaal door het dolle heen over het feit dat de Sint ook de briefjes uit de poppenschoentjes had gehaald (zie foto van gisteren) en daar een karolientje had ingestoken. IN HAAR KAMER! Stel u voor zeg!!

Daarnaast was er natuurlijk wel nog chocolade, guimauvekes, karolientjes, nicnacjes, marsepein en pepernoten. Ha ja, traditie en al.

Zelf was ik ook best wel tevreden van mijn sinterklaasdagje: ‘s morgens slaagde ik er wél in om tot aan de lagere school te wandelen en terug, en ‘s avonds heb ik zonder noemenswaardige problemen de quiz mee kunnen doen. Ja, soms zat ik wat te schuifelen op mijn stoel, maar het lukte toch.

Beetje bij beetje ben ik aan het proberen mijn leven opnieuw op te nemen. Ik moet vaak op mijn tanden bijten en mezelf pushen, maar ik geef niet op. Kon ik maar van Sinterklaas een nieuwe rug krijgen…

 

No responses yet

Dec 02 2017

Zaterdagse escapades

Een van de dingen die ik sinds vorige week ook weer opgepikt heb – met enige moeite, maar het lukt – is op zaterdagvoormiddag Wolf naar zijn muziekles brengen, en intussen met Merel in ‘t stad lopen. We lopen traag, en ik probeer te temporiseren, maar het lukt dus wel al!

Vorige week moest ik dringend bij M.A.R.T.H.A. zijn, want ik had nog 30 euro op een cadeaubon die begin december verliep, en in het uniform van Cantandum zit onder andere een ketting die je daar kan kopen. Ik kocht er meteen drie, maar bon. Toen liepen Merel en ik verder naar de Veldstraat, en verzeilden er bij Claire’s. Daar hebben ze namelijk oorbellen die perfect zouden gaan voor mijn Havenpersonage. Bleek het toch wel “drie dingen kopen, drie dingen gratis” te zijn zeker? Ik heb er dus twee paar oorbellen gekocht, en Merel een paar kattenoortjes en drie soorten bloemen voor in haar haar. Tsja, ik kon die gratis dingen toch niet laten liggen, of wa? Ze glunderde…

IMG_3314

We hadden ook nog naar de Hema willen gaan om verse pepernoten, maar dat was nog te veel van het goede. We waren zo al maar amper op tijd in de Labath om er nog een koffie, respectievelijk warme chocomelk te drinken met Wolf. Het leuke was, dat ik meteen een “warme welkom” terug kreeg. Ha ja, ik ben er nu toch wel een kleine twee maanden niet geweest…

Vandaag hadden we een gelijkaardig scenario: deze keer trokken we meteen de Drabstraat in, de Grasbrug over, naar de Korenmarkt. Helaas, voor je aan de Hema komt, passeer je de C&A, en Merel stapte zonder pardon binnen. “Ha ja, mama, ik dacht dat jij hier moest zijn”, met zo van die grote onschuldige oogjes. Allez ja, wij dus naar boven, de winkel binnen. En daar zag ze toch wel een crèmeroze colsjaal zeker? Zo met die extra zachte nepbonten voering in. En ja, mama heeft dat dan maar gekocht voor de dochter, want die had al eerder deze week van zo’n sjaal gesproken…

Wij dan toch maar de Hema binnen, om er een stevige voorraad pepernoten in te slaan, met en zonder chocolade, en een paar pantoffels voor de jongedame. Die van vorig jaar zijn duidelijk te klein, daar kan ze nu natuurlijk ook niks aan doen.

Enfin, een paar minuten voor twaalven vielen we de Labath binnen, net op tijd om te bestellen voor ook Wolf eraan kwam.

IMG_1020

Deed mijn rug pijn? Ja. Maar was het het waard om met zo’n fijn gezelschap in ‘t stad te lopen? Jazeker.

Ik heb het gevoel dat ik zo beetje bij beetje mijn leven opnieuw aan het oppakken ben… Met enige moeite, zeker, en af en toe een paar goeie stappen achteruit, maar we gaan er geraken.

No responses yet

Nov 14 2017

Leesclub: “Woesten”

Vorig jaar in mei hadden we al de boeken voor de leesclub dit jaar vastgelegd, kwestie van in de vakantie al te kunnen beginnen lezen. Ik had gewacht tot het nieuwe lesrooster, en dan ook de data vastgelegd. Toen kreeg ik al meteen een antwoord van een van de leerlingen: “Maar mevrouw, u komt toch ook he??” Ik had beloofd dat ik het ging proberen, maar dat ik echt niks kon garanderen.

Maar vandaag viel de rug best wel mee, en ik heb zo onderhand ook echt wel behoefte aan sociaal contact. En toen dacht ik er plots aan dat die leesclub om 16.15 uur begint, en dat mijn zesdes daarvoor nog les hadden, en dat ik hun herhalingstoetsen nog had. Ik ben dan als een zot beginnen verbeteren, heb het net gehaald, ben in de auto gesprongen, naar de Action gereden om te kijken of ze nog wol voor kattenmutsjes hadden, en dan tegen vijf na vier in mijn klas binnengevallen. Ik had wel even medelijden met Sara, want ik heb zonder pardon haar les gekaapt, de toetsen uitgedeeld, verbeterd, vragen beantwoord over de onderzoekscompetenties, en daar allemaal intens van genoten. Ik had de indruk dat de leerlingen ook wel blij waren mij te zien.

En toen was er dus de leesclub. We waren met zijn zessen, Katia had verschillende soorten cupcakes gemaakt, en ik zorgde zoals altijd voor koffie en thee. De hele tijd op mijn stoel blijven zitten lukte niet, maar dat hoefde ook niet. Ik heb er vooral intens van genoten, van eindelijk weer even onder de mensen te zijn.

Na afloop ben ik echt wel in mijn zetel gaan liggen, maar dat had ik er keihard voor over.

De bespreking van het overigens zeer goede boek vindt u hier. Een aanrader, wat mij betreft.

No responses yet

Nov 12 2017

365 – 12 november 2017 – knisperig

365-nov12

No responses yet

Oct 17 2017

Cadeautje

Dat man en kinderen goede smaak hebben, jawel!

Voor mijn vorige verjaardag had ik een cadeaubon gekregen van M.A.R.T.H.A., een van mijn favoriete winkeltjes in de binnenstad. Je koopt er juweeltjes, sjaals, mutsen, dat soort dingen, maar voor een hele fijne prijs. De juwelen zijn niet met edelstenen, maar wel originele dingen, en dus niet duur.

Een paar weken geleden ben ik er met Merel op een zaterdagvoormiddag binnengestapt, en heb een keuze gemaakt. Ik had dringend nood aan eenvoudige zwarte of zwart/zilveren kettingen voor op de meeste van mijn kleren. Ik heb er drie uitgezocht, en ik heb zelfs nog 30 euro over…

IMG_3191

No responses yet

Oct 16 2017

365 – 16 oktober 2017 – prachtige bloemen van Dirk en Ilse

365-okt16

No responses yet

Oct 15 2017

Nazomer

Ik blijf het vreemd vinden, 24° half oktober, maar je hoort me niet klagen hoor. Net zoals gisteren kon ik me buiten installeren: de jongens legden de kussens op de buitenbank, en ik lag heerlijk in de zon.

En toen kwamen onverwacht Gwen en Erik nog langs voor een babbel, en daar genoot ik intens van. Want ik weet dat nu al: ik ga me vervelen de komende dagen. Ja, ik kan wel lezen, maar dat steekt op den duur ook tegen. Een grote tv-kijker ben ik niet, en typen op mijn computer lukt ook niet echt vlot, omdat ik wel degelijk nog vooral plat op mijn rug lig. Maar bezoek, dat vind ik zalig. Ik kan genoeg rondlopen om koffie te zetten, zolang ik maar op tijd weer ga liggen.

Bart kwam er, toen Gwen en Erik alweer weg waren, zelfs gezellig bij zitten, zo zalig in de zon. Ook Saruman hield me gezelschap buiten.

Dat doet hij trouwens niet alleen buiten: het beestje heeft me duidelijk ook gemist, en komt steevast bij mij liggen zodra hij de kans krijgt.

Ik word hier vertroeteld, zoveel is duidelijk. Maar toch, toch zou ik een pak liever alles zelf kunnen doen, geloof me.

No responses yet

Oct 07 2017

Straatloper

Het was er niet meteen het ideale weer voor, maar Merel wilde toch met mij ‘t stad in tijdens Wolfs muziekles. Reden? Pepernoten van de Hema, tiens. Daar zijn de kinderen momenteel verzot op, Merel op kop, en dus, ja, liepen wij onder een paraplu richting Hema. Daar werden grote zakken pepernoten gehamsterd, pepernoten in een chocoladejasje, en marsepeinpatatjes. Daarvoor waren we eerst een half uur gaan aanschuiven in de Avothea voor een simpele inlichting. Pokkedruk, en onderbemand. Tsja.
Intussen was het weer echt ongezellig geworden, en liepen we dus maar door naar het Mariott. Dat was ons een tijdje geleden aangeraden als rustiger alternatief voor de Labath. Op zich was het er inderdaad rustiger, maar voor de prijs hoef je het niet te doen: 4 euro voor een koffie verkeerd (tov. 3.20 in de Labath) maar dan krijg je er wel wat lekkers bij.

Het voordeel is wel dat Merel er ook een doodgewone limonade kan krijgen, want in de Labath is er niet echt iets dat ze graag drinkt. Enfin, zij zette zich te kleuren, ik zette me te lezen, de gerante was een ongelofelijk sympathieke dame, en samen wachtten we dus op Wolf. Die maar niet afkwam, en bij het Reylof stond, zo bleek. Een telefoontje later voegde hij zich bij ons, dronk ook nog een chocomelk, en reden we naar huis.

Na het eten was het buiten nog altijd zo’n motregen waar je doornat van wordt, maar bon, ik laadde toch alle drie de kinderen in de auto: de jongens moesten dringend nieuwe winterjassen hebben, en Merel wilde graag mee. Wij dus naar Lochristi, met als eerste stop de C&A. En jawel, na wat rondkijken vond Wolf daar een jas die hem meteen aanstond: donkerblauw, in stof, een beetje een duffelcoatmodel maar dan de modernere versie. Ze houden allebei niet van die gladde stof, en van die michelinbanden, en ook niet van het bomberjackmodel. Ik volg hen daarin. Ook Kobe zag deze jas wel zitten, maar ging toch nog rondkijken zodat hij niet dezelfde jas als Wolf zou hebben. Ook Wolf wilde graag nog even verderkijken: wie weet was er een jas die hij nóg beter vond. Wij dus in de regen nog naar de Bel&Bo, JBC, H&M en nog wel een paar, maar nee, we keerden uiteindelijk toch terug naar de eerste, waar de jongens dus weer allebei dezelfde jas kochten. 49 euro ‘t stuk, dat valt goed mee. Wolf kreeg er ook nog twee sweaters en Kobe eentje: stevige kwaliteit voor ocharme 9 euro, dat zal ook wel niet helemaal koosjer zijn qua productie.

Enfin, tegen vier uur weer thuis: herfstweer om warme chocomelk te drinken en onder een dekentje in de zetel te kruipen, maar nee hoor, mijn stratengeloop was nog niet ten einde.
Ik moest namelijk nog naar Brugge, voor de vijftigste verjaardag van Stefaan. Die zit in het Hallebaardiersgilde, en die hebben het knapste clubhuis ooit, waar hij zijn feestje kon geven. Veel gekletst – uiteraard -, fantastische ter plekke gebakken pizza gegeten, en een fijne avond gehad. En de locatie, daar ben ik inderdaad stikjaloers op. Zeg nu zelf…

En mijn voeten? Ja, die begonnen wel zeer te doen, ja :-p

One response so far

Oct 02 2017

First to Find

Bij het geocachen gaat het om het plezier van het zoeken, het ontdekken van plekjes, en het wandelen of fietsen. Het is niet alsof je er iets mee wint, en toch zit er een sterk competitieve kant aan: om ter meest, om ter moeilijkst, om ter snelst…

Zo is het ook altijd een wedstrijd om op het ‘podium’ van een cache te staan: First to Find, Second to Find, Third to Find. Ik had al eens een STF gescoord een tijd geleden bij een nieuwe cache in de buurt van het Gaardenierspad hier in Wondelgem.

Maar vandaag was ik rustig bezig, had ik al vanalles gedaan, net (nogal laat) gegeten, en kom ik dus terug aan mijn bureau, wanneer ik in mijn inbox zie dat er een nieuwe cache is uitgekomen op een vijftal kilometer. In Sleidinge. Oh yo en al!

Ik geef het toe: ik ben in mijn auto gesprongen en naar Sleidinge gereden: op een simpele maandagmiddag maak je meer kans dan op pakweg een zaterdagavond, wanneer er veel meer volk beschikbaar is. En jawel, ter plekke had ik de nieuwe cache al snel gevonden in een buis van een vuilbak. Maar het is niet omdat ik het potje zag zitten, dat ik het ook kon pakken! De hint bij deze nieuwe cache was: “Magneetkracht of drijfkracht”. De magneet die ik bij had, was helaas niet sterk genoeg, maar ik had nog wel een kwart bidon water in de koffer staan. Bon, teruggelopen naar de auto, water in de buis gegoten, en jawel, mijn eerste First To Find was een feit! Yay!!

Ik dacht: ik heb nog eventjes, laat ik dan maar meteen de korte multi van Ronde van Evergem – Sleidinge erbij nemen. Dat bracht me vanop de markt in ocharme tien minuten te voet tot in de velden. Mooi!

Het is misschien stom, maar de combinatie van de FTF, de geraapte kastanjes en de korte wandeling in de wind gaven me een bijzonder voldaan gevoel. Heh.

 

No responses yet

Next »