Witch

Deze post is origineel geschreven voor en gepost op Gentblogt.

Toen ik via via een foldertje in handen kreeg van het Davidsfonds in Gentbrugge, kon hun eerste activiteit mij zeer bekoren.

Dinsdag werd er immers een lezing geprogrammeerd over Koken bij de Romeinen. Voor de gevraagde negen euro (als niet-lid) kreeg je niet alleen een deskundige uitleg van historica Annelies Van Wittenberghe, ze had meteen ook de daad bij het woord gevoegd, en een aantal (bewerkte) recepten klaargemaakt, zodat we konden proeven.

[+]

Annelies is in 2007 met haar historisch kookproject begonnen. Eigenlijk is het het combineren van haar grote hobby met haar studies. Ze geeft voordrachten over de geschiedenis van koken en eten tot 1750, maar is vooral gespecialiseerd in Romeinse culinaire geschiedenis. Ze volgt ook een koksopleiding in CVO Leerdorp, zodat ze écht wel weet waarover ze praat.

Dat was ook meteen duidelijk: ze liet de voorgeschiedenis van het koken zien op een tijdsbalk van de verschillende oude beschavingen: Mesopotamiërs, Indiërs, Egyptenaren, Grieken, en uiteindelijk ook de vrij recente Romeinen. Daarnaast gaf ze een aantal leuke weetjes mee: zo bleek dat een bepaalde terracotta pot met gaatjes en binnenin een spiralend richeltje gebruikt werd om relmuizen vet te mesten en daarna vrolijk op te peuzelen. Moet kunnen.

Wanneer je dieper ingaat op Romeins koken, kan je niet anders dan uitmonden bij het ‘kookboek’ van Apicius. Er staan een aantal – vrij maffe – recepten in, maar in sommige gevallen is het eigenlijk niet meer dan een opsomming van ingrediënten. Daarop heeft Annelies zich dan gebaseerd om een aantal gerechten uit te proberen en te recreëren. Er zijn uiteraard een reeks beperkingen: sommige ingrediënten zijn uiterst zeldzaam geworden of zelfs niet meer te krijgen, andere recepten vinden we ronduit wansmakelijk. En dan stootte Annelies ook een aantal keren op een resoluut ‘njet’ van het Federaal Agentschap voor de Voedselveiligheid: zo mag flamingo bijvoorbeeld niet geserveerd worden, en kan je ook geen gebruik meer maken van garum, een vissaus die gemaakt wordt door gepekelde vissen en visingewanden dertig dagen in de volle zon te laten rotten. Flauweriken!

Annelies serveerde ons gehaktballetjes met onder andere rozijnen, pijnboompitten en Thaise vissaus (next best thing), en garnalen met een speciaal, vrij zoetig sausje met oa. honing en peper.

[+][+]

Ook een toastje met pesto passeerde de revue. Als dessert kwamen er dadels gevuld met pijnboompitten, honing en nog een paar dingen.

[+][+]

Het was op zijn minst speciaal te noemen, en ik denk dat het een waardige start was voor het werkjaar van Davidsfonds Gentbrugge.

Geef toe, de titel is niet echt uitnodigend. Zelfs niet voor mij, die nochtans in die branche zit.

Maar deze avond gaven ze een lezing die, weliswaar wat lang, toch zeer boeiend was. Er was amper 25 man, maar wat me wel opviel, was dat ongeveer de helft daarvan jonger dan 30 was.

Ik ben trouwens meteen lid geworden, compleet met abonnement op hun tijdschrift. Dat overigens zeer professioneel oogt, helemaal niet knullig, zoals vaak het geval is.

Ze willen nu ergens een terrein aankopen, om daar dan een reconstructie van enkele Gallische huizen te bouwen, en daar dan historische evocatie te doen. Lijkt me vreselijk wijs.

Op zaterdag 21 januari geven ze daarom in Destelbergen een Gallische avond: Keltische livemuziek, breughelmaaltijd, nog meer livemuziek, en een afterparty. De opbrengst ervan gaat naar voornoemd project. Ik weet in elk geval al wat ik die avond ga doen, en ik hoop dat ik zoveel mogelijk leerlingen, vrienden en kennissen kan optrommelen, want ik ben deze vereniging wel genegen. Folkies, Latinisten, oudleerlingen met behoefte aan een reünie: u weet wat u te doen staat!

Hey, ‘t zijn Romeinen en Galliërs!

http://www.legia-forum.org/

Donderdagavond, hier in Mariakerke, over de brand in Rome, en hoe je daar iets aan kon doen. De spreker is een begenadigd verteller, het zal dus wel interessant worden.

Meer info hier op Gentblogt (waar anders?)

Ik heb lang getwijfeld door het slechte weer, maar rond een uur of drie heb ik dan toch de koe bij de horens gevat, en ben ik met de jongens naar Velzeke gereden.

Het Provinciaal Archeologisch Museum daar deed namelijk een speciale dag in het kader van Openmonumentendag, zoals elk jaar.

Er was een Romeins kamp, compleet met aarden omwalling met houten staken, zo authentiek mogelijke tenten (lees: aan elkaar genaaide lappen leer),

een glasoven, een pottenbakkersoven, een rookoven en een bakkersoven, allemaal in volle werking, machtig om te zien. Daarnaast was er dan een Gallisch kamp, uiteraard ook met tenten, maar waar ook mensen de nodige ambachten zoals wol spinnen of lederen schoenen naaien aan het uitoefenen waren. Knap.

Het hoogtepunt was echter de veldslag tussen beiden. De Romeinen hadden hulptroepen (auxilia) gelicht bij de Bataven, en dus marcheerden er een paar Romeinen richting het Gallische kamp, en keerden ze terug met wat Bataven in de rangen. Later wilden ze nog meer krijgers, en toen de Bataven daar niet op ingingen, ontvoerden de Romeinen een aantal van hen, en keerden terug naar hun kamp. Bij de Bataven brak er opstand uit, en met zo’n man of vijventwintig trokken ze naar het Romeinse kamp,

waar de Bataafse hulptroepen al snel overliepen en het kamp dus onder de voet werd gelopen. En er prompt verse Romeinse troepen verschenen, zo’n dertigtal soldaten die aanvielen.

Resultaat: nederlaag voor de Bataven, en een hoop dooien. En een ganse groep door- en doornatte mensen, zoals te zien op de foto’s. De laatste zijn dan ook niet meer zo scherp wegens getrokken in de striemende regen.

Op het einde lieten ze dan ook nog twee Romeinse ruiters vechten tegen twee Gallische ruiters, ook fijn om zien.

De jongens, vooral Wolf, vonden het prachtig! We hebben de ’show’ gezien om vier uur, en nog eens om vijf uur. Toen is het echter ongelofelijk hard beginnen gieten, en ondanks de regenjasjes en de grote paraplu waren we doorweekt. De jongens wilden echter nog niet naar huis, het was er veel te leuk. We zijn dan maar nog even het museum zelf binnengelopen, hebben nog eventjes in het Gallische kamp rondgehangen bij Anthony (een vriend van me die aan reenactment doet), maar toen Kobe effenaf begon te klappertanden, vond ik het welletjes.

Aan de auto heb ik het ventje zijn kleren uitgestroopt tot op zijn onderbroekje – zelfs zijn Tshirt en kousen waren goed nat – en heb ik hem zijn lekker warme en vooral droge gilet (die nog in de auto lag) aangetrokken. Wolf idem overigens. Gelukkig heeft de auto een goeie verwarming, en hadden ze het niet lang koud meer. Thuis heb ik ze allebei in een goed hete douche gedropt, en waren ze snel weer door en door warm. En Wolf maar uitleggen tegen zijn papa over het kampement en de signa en de signiferi en het bronzen Gallische wolfhangertje dat hij gekregen had enzoverder.

Maar weet je, ondanks die regen vonden ze het een ronduit fantastische namiddag. Ik moet dat duidelijk meer doen met hen.

Op donderdag is het heksen ten lande deze vakantie een vaste waarde voor me, en vandaag was de bestemming Brugge. Het is bizar hoe dat heksen de ene keer aanvoelt als een absolute ramp (zoals in Antwerpen, waar ik geen vragen kreeg, nauwelijks respons, en dus geen goeie sfeer) en de andere keer een schot in de roos is, zoals vandaag. Ze vonden het heerlijk, blijkbaar, stelden voortdurend vragen, vonden het feit dat ik de kaarten las ook wel leuk, en zelfs de monitoren van dienst dachten dat ik een echte was. Missie geslaagd dus.

Omdat ik toch alleen was – de jongens zijn op Ideekidskamp in Gent – wilde ik gaan rondlopen in Brugge, en had ik via twitter en Facebook tips gevraagd. Waarop een Brugse vriendin zei: “Wat, hoe, waar, wanneer?” en ik me eigenlijk schaamde omdat ik haar compleet vergeten was. Karma stond echter aan mijn kant: ze had net een halve dag verlof genomen om samen met haar knappe dochter van dertien te gaan shoppen, en zag het volledig zitten om mij op sleeptouw te nemen. Bijna letterlijk, want ze is me komen ophalen omdat het nogal moeilijk was de weg uit te leggen, en we hebben ons samen in de parking van ‘t Zand geparkeerd.

Ik had een aantal adresjes gesuggereerd gekregen via Twitter, en zij had blijkbaar dezelfde smaak, want ze had gereserveerd in de Belegde Boterham, waar ze heerlijke slaatjes hebben. Na een blitzbezoek aan haar lieve echtgenoot (die aan het werk was in de Post op de markt) heeft ze me meegenomen op een toeristische wandeling, waarbij ik het niet kon laten een paar foto’s te nemen van haar en haar dochter.

Ze heeft me ook een paar van die typische dingetjes getoond die alleen Bruggelingen kennen. Zo hangt er in een van de onderdoorgangen een gedenkplaat van de restauratie: halfverheven beeldhouwwerk dat absoluut niet uit de toon valt. En waar dus niet alleen een boormachine op staat,

maar, als je goed kijkt, ook in de rechterbovenhoek van sommige vakjes de typische windowtekentjes van op een computer :-p

Daarna hebben we samen de winkelstraten afgeschuimd: Arwen moest wat nieuwe kleren hebben, en mama had beloofd in ‘t stad te gaan, vandaar. Zelf heb ik een mouwloos Tshirt gekocht, en vier stuks in de Zara Kids: een bermuda en een short voor Wolf, en twee schattige dingetjes voor Merel voor volgend jaar, respectievelijk 2,99 en 3,99 euro :-p

Er is koffie gedronken, er zijn Italiaanse ijsjes gegeten, en er is vooral veel gekletst en gelachen. En ik heb een heerlijke dag gehad.

Dank je, Els en Arwen!

Omdat ik de regisseur nog ken van vroeger, en al goeie ervaringen had met eerdere voorstellingen, had ik vandaag ook een toneel geregeld voor de kinderen: Roald Dahl’s GVR (Grote Vriendelijke Reus). Ik was destijds verzot op dat boek, en wilde het dus wel zien. Eigenlijk mooi meegenomen, in dit rotweer. Al viel het vandaag al bij al wel mee: we hadden geen risico genomen en waren dus alweer uitgerust met laarzen, regenjassen en paraplu’s. Een vriendin van me uit Antwerpen was er ook met haar dochtertje, en die hadden sandaaltjes aan. Achteraf geen goed idee, zo bleek :-p

Bon, wij dus tegen half drie naar de Bargiekaai, genoten van de voorstelling, en dan de bus genomen naar het centrum. Daar moeten vaststellen dat ik geen halve euro meer op zak had, en dus op zoek gegaan naar een automaat die niet leeg was. We zijn van de Korenmarkt naar de Mageleinstraat geslenterd (waar ik snelsnel een tuniek heb gekocht), en dan verder tot aan de Zonnestraat, waar we dus geld hebben gevonden. Ik had de kinderen een ijsje beloofd, en dat was de Australian Ice Cream in de Veldstraat, voor mij nog steeds een van de beste. Wolf slaagde erin om bij de eerste lik zijn koek te breken en zijn ijsje dus tegen de grond te zien gaan, maar hij kreeg zonder te betalen een nieuw. Chic, van die mensen, echt waar.
We hebben rustig ons ijsje opgegeten op het trapje aan de overkant van de straat, hebben nog even met Nonkel Dirk en Ilse staan babbelen, en zorgden dat we tegen 17.00u op de Korenmarkt geposteerd waren voor een voorstelling van MiramirO, het straattheaterfestival. De clown Gregor Wollny (bespreking op Gentblogt) stond op het programma, en hoewel het zeker niet het beste was dat ik al gezien heb, was het best vermakelijk. Zeker toen Kobe moest meedoen: voor een lekstok is dat kind tot alles bereid, ook door hoepels van clowns springen :-p

Helaas begon het halverwege de voorstelling te druppelen, en gelukkig was het net gedaan toen het effectief begon te gieten. Mijn vriendin en haar dochtertje spoedden zich naar hun auto (en waren doorweekt, vertelden ze later), mijn jongens hadden precies nog niet veel zin om naar huis te gaan. Toch zijn we via de kraampjesmarkt (alternatieve kleren, hippietoestanden, en een heuse theetent waar een verdacht geurtje ging) onder de Sint-Michielsbrug terug naar de bus gewandeld, en heb ik nog een knalpaarse hippiebroek gescoord waar ik zeer tevreden mee ben. Pas tegen kwart voor zeven waren we weer thuis, met twee doodvermoeide maar tevreden jongens :-)

Ik ben de dag geëindigd met een lang heet bad, en dat deed deugd, na al die regen. Rotweer!

Merel is ziek, echt wel: ze heeft al een paar dagen koorts, en ook al eet en speelt ze bij momenten zeer goed, op andere momenten is ze dan weer heel erg hangerig en huilerig. Niet zo leuk, en zeker geen goed idee dan om haar mee te nemen naar de Gentse Feesten en zo.

Vandaag was Bart thuis. Ik had hem eigenlijk gevraagd de hele week vakantie te nemen, en ik heb vandaag gekregen (en morgen is ook een verlofdag, natuurlijk). Hij vindt het dan niet erg om niet mee te gaan en thuis te blijven bij zijn dochtertje, zo heeft hij bij momenten het huis ook al eens voor zich alleen, en kan hij eventueel toch nog wat werken.

Bon, tegen half twaalf ben ik met de jongens richting Ikea getrokken: eerst daar eten, en dan mogen ze in de opvang spelen, wat ze gigantisch graag doen. Zelfs het aanschuiven in de rij voor het restaurant vinden ze helemaal niet erg: dat zegt genoeg over hoe leuk ze het wel vinden.
Ik moest namelijk Kobes verjaardagscadeautje gaan halen: vorig jaar had hij een prachtig houten keukentje zien staan, en hij is daar blijven over spreken. Ik ben dat keukentje vandaag dus gaan halen (100 euro, maar het is prachtig gerief, even solide en goed gemaakt als hun gewone meubels), en dan nog voor een 50 euro parafernalia, zoals bordjes, tasjes, echte bruikbare pannetjes, stoffen fruit, groenten en ontbijtplank, enzovoort. En verder natuurlijk de gewone Ikeadingen waar je nooit aan kunt ontsnappen, die kleinigheden die er heel bruikbaar uitzien: een antiglibberkrokodil voor in bad, een deftig opstapje voor in de badkamer, vier groene plantenpotten voor in de keuken (assorti met het behang), een paar van die hondenkonthaakjes als nieuwe kapstokjes voor de kinderen…

En waar het ’s morgens nog redelijk weer leek, is het tijdens ons Ikeabezoek beginnen gieten. Ugh. Alweer. Ik was van plan geweest om met de jongens, nu Bart bij Merel bleef, naar de Feesten te gaan, maar zo’n rotweer zeg! Uiteindelijk heb ik op de valreep beslist om tegen 17.00u naar Lejo te gaan, dat vingerpopje met die grote ogen uit Sesamstraat. We hebben alledrie laarzen aangetrokken, een stevige regenjas en paraplu, en zijn dus maar de regen gaan trotseren. De voorstelling was niet denderend, maar het was wel leuk om op de feesten te zijn. We hebben nog wat rondgelopen in de miezer, oliebollen gegeten onder moeders paraplu, en uiteindelijk is het zelfs gestopt met regenen. Vooral Kobe had er deugd van, had ik de indruk, en samen sprongen ze met hun laarsjes in elke plas die ze tegenkwamen. En geloof me, dat waren er veel!

Een verslag van de voorstelling vindt u -waar anders? – op Gentblogt, en wel hier.

Wat wij zondag dus gedaan hebben. Als u goed kijkt, herkent u op een bepaald moment de achterkant van Kobe, en de voorkant van ons ma :-p

Artikel geschreven voor en gepubliceerd op Gentblogt.be.

De Sint-Baafsabdij is al vele jaren een van mijn favoriete plekjes in Gent. Ik zat om de hoek op kot, en in den blok ging ik vaak in de abdij in het gras liggen studeren: heerlijk rustig, en een zalige sfeer. Toen kon je nog alle dagen binnen.

Helaas, ook hier hebben de besparingen toegeslagen, in 2001 werd de abdij gesloten voor publiek. Verschillende buurtbewoners vonden dat bijzonder jammer, en na een aantal jaren toegekeken te hebben hoe de abdij gesloten bleef, besloten ze zelf het heft in handen te nemen. Zo konden de Buren van de Abdij in 2007 met trots voor het eerst de abdij weer openen, en houden ze ze elke zondag open voor publiek. Geregeld zijn er ook voorstellingen en evenementen, zolang er maar rekening gehouden wordt met het kwetsbare karakter van ruïnes, gebouw en tuin.

Gisteren, zondag 3 juli, hielden ze een familiedag, vooral gericht naar kinderen. Er waren diverse spelletjes, maar allemaal in het kader van de historiek van het gebouw. In het refectorium was er een puzzel, die op te lossen was aan de hand van vragen over de abdij en het abdijleven.

In de binnentuin was er een ‘pater’ die vertelde over de abdij, maar zijn verhaal doorspekte met gekende (kinder)liedjes, en het hele publiek zong vrolijk mee.

De kinderen konden hun initialen in een steen beitelen, majuskels en minuskels verluchten (ofte hun sierlijk geschreven namen versieren zoals men vroeger deed), zo lang mogelijk op een rollende ton blijven staan, figuren tekenen en uitknippen om er daarna een schaduwspel mee te spelen…

Voor de gelegenheid was er ook een bar, met onder andere Lousbergsbier (hoe kan het ook anders?) en zelfgebakken cake en taart.

Als u nog nooit in de abdij bent geweest: het loont de moeite om er op een zondag tussen twee en zes eens langs te gaan. U zal er hartelijk ontvangen worden, u steekt de Buren een hart onder de riem, en u weet weer net dat ietsje meer over uw eigenste geliefde Gent.

Toen het NKV Oost-Vlaanderen (Nederlands Klassiek Verbond) in september aankondigde dat ze een jongerendag gingen houden, waren mijn collega Lucie en ik er als de kippen bij om ons in te schrijven, samen met alle zesdes en de vijfde Latijn-Grieks.

Deze morgen heb ik dan om half negen Merel in mijn auto gehesen, en ben op hoop van zegen naar de Blandijnberg getrokken. Officieel ben ik uiteraard nog altijd in ouderschapsverlof, maar dit wilde ik echt niet missen. Alles hing afhangen van Mereltje natuurlijk.

De eerste lezing van de dag was er eentje van Patrick De Rynck, notoir Oudheidkenner, en schitterend schrijver. Zijn lezing over Humor in de Oudheid was af en toe een beetje academisch, maar zeer te pruimen. En ik kan er u bij vertellen dat de stoeltjes in een auditorium niet ideaal zijn om een baby te voeden, maar dat dat eigenlijk nog best lukt.

Na een korte pauze, waarin Merel onbedaarlijk beginnen brullen is, werd onze groep toegewezen aan een ‘workshop’ over Obama en de theorie van de retoriek. Zeer interessant, en rechtstreeks aansluitend op wat ik in de les vertel. Helaas was Merel nog steeds aan het brullen, zodat ik het eerste deel gemist heb en rustig in ons aller seminarie van Latijnse Letterkunde heb gezeten. Ooh, the memories! Zelfs olfactorisch!
Daarna kwam er een ‘workshop’ over numismatiek. Helaas zag die mens het workshopaspect niet zitten met 35 man, en is het een lezing geworden. Interessant, dat wel, maar twintig minuten langer dan gepland, in een stoffig en warm seminarie, zodat de leerlingen (en ikzelf) ongedurig werden, en ik Merel nog eens moeten voeden heb.

In de middagpauze waren er broodjes voorzien en lag Merel netjes te slapen, in de daaropvolgende lezing over Gladiatoren in de film was ze echter weer wakker, begon ze te wriemelen en uiteindelijk te huilen. Dat, gecombineerd met het feit dat mijn rug het aan het begeven was, deed me besluiten naar huis te rijden. Het was welletjes geweest. Ik heb nog even genoten van het zalige weer, ben dan de jongens gaan halen, en ’s avonds ben ik grandioos in slaap gevallen in de zetel.

Niks meer gewoon, zeker?

In 2006 was het een Latijns gedicht van mijn favoriete dichter Catullus, in 2007 alweer eentje van Catullus, maar dan wel mijn lijfgedicht (vraag maar aan mijn leerlingen), in 2008 ging ik de Nederlandstalige toer op met Hans Andreus, in 2009 kwam Van Ostaijen aan de beurt met zijn Melopee, en vorig jaar mocht het absurd zijn met de Blauwbilgorgel van Cees Buddingh.

Medunkt dat het nu eens tijd is voor een Grieks gedichtje. Soms wordt het toegeschreven aan Sappho, maar doorgaans wordt er ‘anoniem’ bij gezet. Ik vind het in elk geval bijzonder treffend, voor amper twee regels te zijn. Als u Grieks kan lezen: het klinkt ook heel mooi. En moest ik weten hoe ik makkelijk een audiofile kan overzetten van de dictafoon naar mijn PC, ik zou het voor u voorlezen (en moest dat stomme blog ook nog deftige Griekse lettertypes aanvaarden, was het nóg beter).

Eithe rodon genomèn hupoporfuron, ofra me chersin
arsamenè charisei stèthesi chioneois.

Ik wou dat ik een roos was, rood als vuur…
Jij plukte me, en stak me tussen je borsten, wit als sneeuw.