Great Characters: Helena van Troje

In januari had ik de lezingenreeks “Great Characters” hier nog aangekondigd, maar naar de eerste aflevering over Orpheus kon ik al niet gaan: het was tegelijk ook de infoavond voor de nieuwe leerlingen bij ons op school. De vakgroep had van de directie al gedaan gekregen dat een van ons daar naartoe mocht gaan, en dat was dan Ellen, omdat zij degene is die het verhaal van Orpheus en Eurydice leest in de klas.

Bon, dinsdag kon ik er gelukkig wel bij zijn, al moest ik me behoorlijk reppen en was het eigenlijk net begonnen. Spreker van dienst was onze oud-leerlinge Berenice Verhelst, reden te meer om aanwezig te zijn. Zij had het over de fameuze Helena van Troje (of Sparta, zo u wil) en vooral hoe zij doorheen de eeuwen werd gepercipieerd. Wat heb ik ervan onthouden? Wel…

  • Eigenlijk is zij het slachtoffer buiten haar wil om: ze wordt door Aphrodite versjacherd als beloning voor Paris. Is ze verliefd op hem? Jazeker, maar ook dat is wellicht door toedoen van Aphrodite.
  • Ze is niet geliefd, noch door Trojanen, noch door Grieken, juist omdat ze hen allen in een oorlog heeft gestort. Aan de andere kant: wanneer ze naar het Trojaanse paard gaat, doet ze daar alle stemmen van de echtgenotes van de Grieken na, om een reactie uit te lokken. Daar lijkt ze aan de kant van de Trojanen te staan. Wanneer ze echter Odysseus die binnen de stadsmuren is, helpt, lijkt ze partij te kiezen voor de Grieken.
  • In de Odyssea wordt haar huwelijk scherp in contrast gezet met dat van Odysseus en zijn Penelope. Ja, ze is opnieuw thuis bij Menelaos, maar wat betekent dat voor haar, en voor hem?
  • In bepaalde periodes gaat het minder om haar moraliteit en meer om haar loyaliteit, in andere perioden weer andersom.
  • Volgens sommige verhalen is ze nooit in Troje geweest, maar zat ze in Egypte, en was haar verdwijning een voorwendsel voor de oorlog.
  • Volgens verschillende auteurs was ze helemaal niet zo mooi, maar had ze wel uitstraling.

Enfin, er zullen nog wel dingen geweest zijn, maar die heb ik helaas niet allemaal onthouden. Ik kan natuurlijk wel aan Berenice haar slides vragen, maar aan de andere kant: ik geef al eeuwen geen Grieks meer, het is niet alsof ik het nog zo nodig heb. Maar ik vond het wel interessant, zeker weten.

Vijftien

Lieve, lieve Wolf

ik vind het gewoon onwerkelijk: vandaag ben je al vijftien. Vijftien! Man, die tijd gaat snel…

En wat een contrast met vorig jaar! Vorig jaar was je aan het wegkwijnen, zag ik je dag na dag achteruit gaan, en was je nog een schim van mijn echte Wolf.

Vandaag stond je op met lichtjes in je ogen. We zijn een jaar later, een jaar waarin vooral het Zeepreventorium een enorme rol speelde, en je bent een andere Wolf. Niet alleen fysiek: je pijn is zo goed als verdwenen, je fietst naar school, doet mee met de turnles, en hangt rond met je maten. Alleen die rugby is er nog niet: je moet eerst nog beginnen fitnessen, zoals je in december plechtig hebt beloofd aan de dokter. Tsja…

Ook mentaal ben je een andere Wolf. Ja, je bent een puber en hebt al eens last van een pesthumeur en van het gevoel dat de hele wereld tegen jou is en dat het leven gewoon oneerlijk is. Dat is normaal, ik verwacht ook niet anders. Maar verder heeft het Zeepreventorium je ook mentaal veranderd: je hebt leren relativeren, je weet wat pijn is, wat het is om af te zien, ja, zelfs om vrienden of kennissen te zien sterven. Je was altijd al een meelevende en enorm attente jongen, en dat is alleen nog maar sterker geworden.

Neem nu mijn rug: je weet dat ik koppig ben en soms te ver zou gaan, en je beschermt me voor mezelf, ook al betekent dat meer werk voor jou. Je zal nooit klagen als je nog eens een mand natte was naar beneden moet dragen, of ik je vraag de boodschappen uit de auto te halen.
Maar ook voor anderen ben je even zorgzaam. Zo dacht je vrijdag dat ik niet op tijd was – ik was Kobe gaan afhalen van de fagotles – om Merel in bed te steken, dacht je dat ze alleen in bed moest kruipen, en was je meteen even naar haar kamer gegaan om haar in te stoppen, zonder dat iemand je dat gevraagd had. Dat soort dingen, liefje.

Je weet ook gewoon wat anderen belangrijk vinden. Je weet dat ik er echt belang aan hecht dat je even salu zegt voor je vertrekt, of dat je ook echt slaapwel komt zeggen, en dan geef je me meteen een dikke knuffel. Of beter nog: als ik ‘s avonds in de zetel lig, kom je gewoon vierkant boven op me liggen voor een echte dikke knuffel. Dat ik doorheen de jaren platter en platter word omdat jij nu eenmaal al groter bent dan ik, dat maakt niet uit: we genieten daar beiden van.

Op school doe je het prima. Nee, je cijfers zijn niet zo goed als ze zouden kunnen zijn mocht je keihard werken, maar dat hoeft ook niet voor mij. Zo lang je maar zorgt dat ze meer dan behoorlijk blijven, zo lang je er maar moeite in steekt en zorgt dat je dingen bij leert, is het voldoende voor me. Je mag ook nog een leven naast school hebben, snap je, ik had dat ook.

En verder… Als we mogen afgaan op Merels vriendinnetjes, ben je echt wel een knappe jongen. Ikzelf vind dat ook, maar ik ben dan ook grandioos bevooroordeeld, vrees ik.

Weet je, Wolf. Als ik ze zo zie lopen op school, of ik zie je vertrekken met de fiets, of ik zie je rondhangen met je vrienden, dan krijg ik steevast een warm gevoel van binnen. Al vijftien jaar lang, liefje. Ik ben trots op jou, trots op de jongen die je bent en op de man die je aan het worden bent.

En ik benijd nu al de vrouw die jou definitief zal binnenhalen. Ze weet niet wat voor schat ze in handen zal krijgen.

Muziek

Tegenwoordig staat hier heel vaak gewoon de radio aan, als ik alleen thuis ben. Wellicht denkt u nu: “Niks speciaals, toch? Iedereen luistert toch naar muziek?”

Niet dus.

Ik heb het jarenlang niet gekund, muziek aanzetten wanneer ik alleen thuis was. Ik had enorm behoefte aan stilte, zoals ik hier een paar jaar geleden in de grote vakantie al schreef. Maar de kinderen worden groter, zitten al vaker eens op hun kamer, hangen niet meer zo aan mijn rokken of zagen aan mijn hoofd, en dus is er weer meer stilte in mijn hoofd. En rust. En plaats, dus, voor muziek.

In de voormiddag mag dat Studio Brussel zijn, in de namiddag beginnen de stemmen en de reclames op mijn systeem te werken, en is het Spotify. Al naargelang mijn stemming is dat mijn ‘Goed Gezind’ lijst, met voornamelijk liedjes uit de jaren 80, of mijn melancholielijst, met allemaal zachtere nummers. Mja.

Soms vliegt de muziek ook nog zonder pardon uit, en dat is vaak wanneer ik me moet concentreren, of wanneer de kinderen thuis komen.

Maar het zegt veel over mijn mentale gezondheid en mijn innerlijke rust, als de muziek hier zomaar aan kan tegenwoordig. Al moet het nog steeds wel mijn goesting zijn.

Lezingenreeks Great Characters

De Universiteit Gent houdt al een paar jaar na elkaar een interessante lezingenreeks. Ze promoten ze zelf als volgt:
Na het succes van de eerdere lezingenreeksen ‘Great Books’, ‘Great Poems’, ‘Great Plays’ en ‘Great Critics’ brengt de Vakgroep Letterkunde van de Universiteit Gent dit jaar een reeks over ‘Great Characters’ voor het brede publiek. Daarbij worden in elf lezingen evenveel iconische personages gepresenteerd die door de eeuwen heen verscheidene, soms erg uiteenlopende literaire levens hebben geleid. De lezingen zijn vrij toegankelijk voor alle geïnteresseerden. Meer info: www.taalenletterkunde.ugent.be/permanentevorming.”

Ik heb er al een paar van bijgewoond, blijkbaar: Yanick in de reeks Great Critics, of Yanick over Lucretius, maar ik heb er effectief ook nog andere gehoord. En nu ga ik dus proberen om die over Orpheus en Helena bij te wonen. Jurgen Peters ken ik niet, maar Berenice is een oud-leerling :-p

Kom ik er iemand tegen?

Terugblik

Ik weet het niet, 2018. Je was… vreemd. Vol. Te vol. Te veel. Te. Op meerdere vlakken, en dan helaas meestal niet positief.

Je was te druk, te gestresseerd, niet alleen voor mij, maar ook voor Bart en de kinderen. De situatie rond mijn rug heeft er natuurlijk geen goed aan gedaan, en ook Wolfs verblijf in het Zeepreventorium bracht nogal wat extra met zich mee. Lees daarvoor eens de lepeltheorie, wil je?

En helaas waren er nog wel mindere momenten. We begroeven Tant’Angèle, het papierwerk rond mijn rug nam kafkaiaanse proporties aan, soms zelfs Murphyesk, ik verloor mijn tante van 54 door een stom ongeluk en las voor op haar begrafenis, panikeerde om de kat, bleef ons ma missen, had serieuze problemen met een wijsheidstand, kreeg borelia op een tekenbeet, herviel met de rug, bracht mijn schoonmoeder naar het ziekenhuis, herviel nog eens met de rug, en ons pa had een herseninfarct.

Was je dan alleen maar kommer en kwel, 2018? Belange niet, minder dan de vorige jaren zelfs. Een grote fijne herinnering is onze reis naar Rhodos natuurlijk.

Er werd gelarpt, natuurlijk, voor zover de rug dat toeliet. Een steenkoude Vortex in Aetherstijl, maar vooral ook een nieuw spelerspersonage op Haven, met de Vossen. Er werd zelfs een extra avond gespeeld in een Omenvortex, en de jongens gingen naar Roanoke. Er was een tweede Havenweekend, en ook een fantastische Omen.

Er werd natuurlijk ook gegeocacht, en veel zelfs: we hebben maar liefst 500 stuks in 2018 gehaald: random, onder andere in Zomergem, ik redde een korte multi hier vlakbij door hem over te nemen, we gingen met ons pa naar Lembeke, in Evergemse velden, in het donker in Kaprijke, een rondje Belzele, een wandeling in de Campagne, in Sint-Amandsberg, ik gaf MAx en co een introductie, we gingen naar Cadzand, langs de Schelde, ik leerde ook Léonore cachen in Ertvelde, deed met Véro de cache in het STAM, liep rond in Sint-Niklaas en Kruishoutem, met ons pa langs het kanaal Gent-Terneuzen, in Sleidinge, in Affligem en Sas Van Gent, Doornzele, een dagje met Véronique en Léonore in Daknam, twee multi’s in Wondelgem en Wippelgem, het Leeuwenhof in Drongen, een verloren stukje Vinderhoute, met Merel in Doornik, in Puyenbroeck, in Sint-Amandsberg en Vosseslag, in Bredene en Brussel, Jabbeke, Oostende, Bourgoyen, Mol en Balen, Ertvelde, Zeeuws-Vlaanderen, Vallei van de Oude Kale, met Merel aan zee, in Rhodos, Oostende, rond de Leebeek, Brugge, een heerlijk rondje Blauwbuik, Stene, Gentbrugse Meersen, Bourgoyen en Oostende, met de fiets in Laarne, in Nederland en een nachtcache in De Haan, met Merel in Kruishoutem, met Wolf in Wachtebeke, met ons pa op Campo Santo, in Sint-Niklaas, in het Liedermeerspark in Merelbeke, met de kinderen in Merelbeke,  en ik klokte af op 500 in De Pinte.

Ik probeerde sowieso ook wel wat aan mijn sociaal en/of cultureel leven te doen: we gingen naar Gwen, ik ontbeet bij Pascale, ik quizde nog wat, ik zong mijn hart uit mijn lijf in Korsele en  in Gent, ik ging naar theater met Véronique, met diezelfde Véro naar Richter in het SMAK, ik hoste rond op het Trend Event van Wijs, ik begon weer D&D te spelen met een vree wijze bende, ging op avant-première bij Ampla, liep rond op de tentoonstelling over Pompei, ging met Véro naar een Spaanse avond, liep nog eens in het Gallo-Romeinse museum in Velzeke, ging met de kinderen naar het Design Museum, hield een Vossenweekendje, ging naar de leesclub, woonde een lezing bij, deed een boekvoorstelling, woonde een Griekse dag bij, ging eten met Gwen, woonde de balletvoorstelling van Alexander en Marie-Julie bij, hield een EVA foam workshop met de Vossen, ging naar een theatermonoloog met Véro, met haar én de ganse familie naar het MSK, nóg met haar naar Ampla House, volgde een workshop marketing, ging eten in Antwerpen met Tom en Sharah, picknickte in het Middelheim, ging eten met Peter, vierde Thomas’ verjaardag, ging met de meisjes naar de Helden, vierden ons pa’s verjaardag, ging met Bart naar Adriaen Brouwer en een week later naar Genk, naar Tim Burton, nog een paar dagen later naar een spektakelopera in het ICC, ging bij het Certaminacomité, had een fantastische dag met mijn dochter, onder andere in het SMAK, ging naar de avant-première van Girl, ging zowaar op koorweekend, dompelde me een namiddag onder in Ovidius, hield VIPdiner in het SMAK en daarna Halloweenfeestje in Antwerpen, werd derde op de Kammekequiz, ging eten met Kim en Nathalie, vond een nieuw sociaal restaurant in Wondelgem, ging koffie drinken bij Sophie en zong een heerlijk concert.

En er waren ook de uiteenlopende kleine dingen die me blij maakten: de vogels in de tuin, een wandelingetje met ons pa, opnieuw kunnen lesgeven, ons te pletter lachen met heliumballonnen, in mijn nopjes zijn met gerepareerde rolluiken, een compliment over de schoolwebsite, gaan eten in de Hertog Jan, verlichting in mijn bureau, een dagje Brussenkamp, het nieuwe concept van Volta uitproberen, nog eens picknicken met Merel, ekarten, de zon zien ondergaan boven de zee, het fietsen en fietsen en fietsen en fietsen, schitterende boeken, een onverwachte barbecue, de Final KAMdown, confituur22 jaar samen zijn met mijn lief, gaan eten met hem in L’Air du Temps, de ceremonie van een huwelijk houden, me rot amuseren op W-Festival, beelden kijken in De Haan, Merel begint met blokfluit, ik snuisterde in een heus stadspaleis, er kwamen nieuwe gerbils, ik kreeg een beeldje van CWXRM, en Wolf kreeg een heuse gitaarles.

Yup, als ik het zo zie, was je vooral vol, 2018. Een beetje té vol naar mijn smaak, om eerlijk te zijn. Veel fijne dingen, dat zeker, maar ik kies liever zelf mijn eigen tempo.

2019 mag wat minder zijn. Meer fijne dingen, maar minder moeten, minder drukte, minder stress, minder geloop.

We zien wel. Ik neem met plezier afscheid van jou, 2018. Op naar 2019!

CWXRM

Bart krijgt de meest fantastische verjaardagscadeautjes, vind ik. Hij kreeg van Dirk en Ilse namelijk een van de beeldjes van ComingWorldRememberMe van Koen Van Mechelen. U weet wel, die enorme installatie in Ieper aan de Palingbeek, met die honderdduizenden beeldjes.

“CWXRM heeft een bijzondere focus op de toekomst, het samenkomen van de continenten, de vrede.  De beeldjes werden opgesteld in combinatie met het grote oer-ei en in de vorm van het Pangea. Installaties met deze beeldjes buiten deze context, los van de andere elementen, worden al snel oorlogsmonumenten.  Dit strookt niet met de idee van de oorspronkelijke installatie en moet worden vermeden”, aldus Koen Vanmechelen.

Zelf was ik er niet geraakt, maar ik wilde dolgraag zo’n beeldje. Links en rechts rondvragen leverde niks op, helaas. En toen kwam Bart thuis met het beeldje, dat nu in onze inkomhal staat. Een krachtig vredesteken, vind ik het. Net alsof ik zelf een van de 600.000 slachtoffers in huis heb, zodat hij/zij nooit kan vergeten worden.

Bedankt, Dirk en Ilse!

 

Oudercontact

Dat het een stevig oudercontact was, vandaag. Ik heb een paar heftige gesprekken moeten voeren, en een paar leerlingen én ouders helaas moeten ontgoochelen. Ik heb er ook wel een paar kunnen geruststellen.

Maar vooral heb ik bijna een knuffel gekregen van een mama. Ze heeft me dan maar een doosje Ferrero gegeven in de plaats.

Ik had hier eerst neergeschreven waarom precies, maar eigenlijk kan ik dat niet maken: dat is een persoonlijke zaak. Samengevat: ik heb blijkbaar gewoon een ommekeer in het studiegedrag van haar zoon kunnen bewerkstelligen, en ik hoop dat dat nu ook zo blijft.

Ze was in elk geval ongelofelijk dankbaar, en ook voor mij is dat zo een van die momenten waarvoor we het doen. Ik hoop dat die leerling me nooit zal vergeten.

TIL (Things I Learned)

Er zijn van die dagen dat je een aantal vaststellingen doet.

    • als je dringend moet plassen, is het geen goed idee om de zetelverwarming in je auto op te zetten… Serieus!
    • het is héél moeilijk om een snel uitgesproken ‘bananencake’ niet te laten volgen door “du duuu dududu”. Sorry voor de oorworm :-p

    • de binnenkant van een klavecimbel is de max, maar die dingen zijn blijkbaar zodanig snel ontstemd dat er een vochtregelaar in het betreffende lokaal moet staan.
  • er bestaat een liedje van Monty Python over filosofie.

Lectuur: ‘Ilium’ en ‘Olympos’ van Simmons en ‘De Avonden’ van Reve

Op algemeen aanraden van mijn geeky vrienden las ik, na ‘Hyperion’ en ‘The Fall of Hyperion” (en de twee mindere vervolgen erop) ook ‘Ilium’ en ‘Olympos’ van Dan Simmons.

Dit is een bizarre mengeling van hard science fiction – compleet met ruimtereizen, zwarte gaten, een ras van machines en quantum teleportation – en een verregaande fascinatie voor het verhaal van Homeros, compleet met de vertelstijl van het Oud-Grieks, alle helden en vrouwen en vooral de goden uit de Griekse mythologie. Doe daar nog een fikse scheut filosofie bij, nihilisme, vermengd met een wereld gebaseerd op The Tempest van Shakespeare, en je krijgt een vreemd meeslepend verhaal van in totaal meer dan 1500 pagina’s.

Net zoals in Hyperion en vervolgen krijg je compleet aparte verhaallijnen die zich na verloop van tijd toch op een of andere manier gaan vermengen en een coherent geheel beginnen vormen.

Mja.

Ik vond Hyperion eerlijk gezegd echt wel stukken beter, hier had ik het soms lastig om verder te lezen. Aan de andere kant was ik geïntrigeerd door hoe het verder zou gaan, en hoe de auteur uiteindelijk alle lijnen ging samenbrengen.

Een aanrader? Als je van scifi houdt, ja hoor. Maar er is beter, vind ik.

Dan ging ik maar naar de compleet andere kant van het spectrum: “De Avonden’ van Gerard Reve. Tot mijn grote schande moest ik toegeven dat ik dit nog steeds niet had gelezen, terwijl het intussen uitgeroepen is tot het beste boek van Nederland. Bart heeft het als jonge gast een zestal keer gelezen, telkens rond de kerstperiode, want dat was toen in literaire middens nogal salonfähig, vermoed ik :-p

Dit boek had me meteen mee. Eigenlijk gebeurt er geen halve zak, het gaat over een cynische, vooral zeer nihilistische jonge gast van 23 die in de jaren na de tweede wereldoorlog een manier zoekt om zijn dagen, en dan vooral de avonden tussen kerst en nieuwjaar door te brengen, en te ontsnappen aan het gezin dat door zijn ouders wordt gevormd.

Eigenlijk is dit vooral een deprimerend boek, en toch… Het heeft iets, het heeft meer dan iets. Ik kan me voorstellen dat jonge gasten dit nu niet meer zo kunnen smaken, maar ik vind het jammer dat ik het nooit eerder gelezen heb.