Witch

Deze morgen zag ik dit in de sneeuw. Ik hoop alleen dat de sporen niet gelijktijdig zijn gemaakt.

Poes Osiris doet al een paar dagen wat raar: hij plast of kakt naast zijn kattenbak, miauwt af en toe, maar maakt zich verder voornamelijk onzichtbaar. Soit, dat laatste is niet echt ongewoon bij hem, het is nu eenmaal een getraumatiseerd beest, daar heb ik me al bij neergelegd.

Deze morgen was Bart eerst opgestaan met de kinderen, en toen ik wat later opstond, zag ik de kattenbak in de gang staan. Blijkbaar had hij weer zijn gevoeg in de living gedaan, en had Bart hem zonder meer in de gang (en de hele bovenverdieping) gezwierd. Tsja, kan gebeuren.

Rond half elf wilde ik de kattenbak verversen, en ik neem het ding dus op. Loodzwaar. Ik doe hem open, en zie onze kat erin liggen. Hoogst ongewoon, dat doet een kat dus niet. Ik til hem eruit en zet hem op zijn poten. Althans, dat was de bedoeling, want hij zakt als een pudding in elkaar. Er kon zelfs geen miauwtje van af, of een klein beweginkje met zijn staart. Zijn kop kon hij een klein beetje opheffen, en hij keek me intens aan, dat wel.

Ik heb onmiddellijk de dierenarts van wacht gebeld, en een half uur later stond ik in zijn kabinet in Oostakker. Osiris zijn urinebuis zit verstopt, en zijn blaas had de grootte van een goeie sinaasappel. Hij heeft dus ook een blaasontsteking, en wellicht zijn zijn nieren geblokkeerd. Toen de dierenarts zijn temperatuur mat, had hij nog amper 35 graden, in plaats van de gebruikelijke 38.5. Conclusie: het beestje was aan het sterven. Hij zou de avond niet gehaald hebben, dixit de dokter.

Hij heeft onmiddellijk de blaas leeggehaald met een spuit, en er ongeveer 60 cc bloed en urine uit gehaald. Osiris reageerde opgelucht, maar bewoog nog steeds nauwelijks, ondanks het feit dat hij geen verdoving had gekregen (daarvoor is hij te zwak).

Nu is het bang afwachten of de nieren terug zullen opstarten, en het beestje terug op temperatuur komt. Pas dan kan de dierenarts proberen de blokkade van de pisbuis weg te halen, nu is Osiris daartoe niet fit genoeg.

Ik heb het beestje daar achtergelaten. Hij is in goeie handen, dat weet ik wel zeker, maar ik zit er behoorlijk mee in. De dokter zei dat het er echt niet goed uit zag, en gaf Osiris een aarzelende 50% kans.

Ik weet dat het maar een kat is, maarre… duimt u toch even mee?

Veel mensen vragen zich af of een hond en een kat wel kunnen samenleven. Ja hoor, als een van hen een kleintje is tenminste, wanneer ze je samen brengt.

In onderstaand filmpje kan je zien hoe onze oude Catullus (13 jaar en bijzonder potig nog) zich laat verleiden tot een spelletje met Osiris, klein mormel van nog geen zes maanden oud.

Vandaag is onze trouwe hond 13 jaar. En 13 jaar is oud voor een labrador.

Als ik heel eerlijk ben, zal ik er niet echt rouwig om zijn als hij weg is. Hij heeft een behoorlijk humeur de laatste tijd, heeft af en toe moeilijkheden om zijn plas op te houden, en stinkt, ook al is hij proper. En als we weg willen, al is het maar één dagje, moeten we altijd een oplossing zoeken voor hem. Gelukkig hebben we een vaste hondenwandelaar die zich met ongelofelijk veel plezier over hem ontfermt. Want op logement naar een asiel of een kennel, nee, dat willen we hem niet aandoen, want dat is hij totaal niet gewoon. Hij voelt zich er gewoon niet op zijn gemak, hebben we gemerkt.

Maar ik weet ook dat ik hem zal missen. Dat kan ook niet anders, als hij al 12,5 jaar deel uitmaakt van ons huishouden. Het is mijn grote loebas, mijn vaste huisgenoot, mijn praatbaken als er verder niemand thuis is, mijn slapende voetveeg, mijn loop-in-de-weg.

Mocht iemand zich afvragen hoe het intussen met Osiris staat, en of hij overeenkomt met de hond:

Ik was daarstraks gigantisch kwaad op mijn kuisvrouw.

Ik kwam namelijk thuis van school, en ik zie zowel de deur naar boven als de deur naar berging en garage wagenwijd openstaan. Vorige week (ik had nog vakantie en was toen thuis) had ik haar uitdrukkelijk gewaarschuwd: “Bela, er is een gloednieuw poesje in huis dat bijzonder mensenschuw is, en dat zich verstopt. Je moet opletten dat je geen deuren laat openstaan, of hij is weg.” Het beestje had toen de hele tijd achter de zetel gezeten, doodsbang van de stofzuiger.

Ik ben onmiddellijk beginnen zoeken naar Osiris, maar vond hem nergens: niet in living of keuken, niet in de slaapkamer, niet tussen de dozen in de logeerkamer… Zo’n klein beestje kon natuurlijk overal zitten, dat kruipt in de kleinste hoekjes en gaatjes.

Ik ben echt uitgevlogen tegen Bela, en ik geloof dat ik haar zelfs gezegd heb dat, als het beestje weg was, dat ook zij in het vervolg niet meer hoefde te komen.

Gelukkig hoorde ik iets later iets ritselen in de garage, en zag ik nog net een grijs staartje verdwijnen. Wolf en ik hebben hem dan samen uit de garage terug in de woonkamer gedreven.

Zeggen dat Bela opgelucht was, is een understatement. En ik heb ook het gevoel dat ze de volgende keren die deur niet meer zal vergeten.

Ik ben niet echt bang van spinnen. Die kleine dinges met hun dunne pootjes storen me totaal niet, en ook een hooiwagen vind ik best grappig. Mijn haag en tuin hangen vol met webben met dikke kruisspinnen in, en ik laat die netjes hangen, ik vind ze zelfs mooi. Als er eentje in mijn kamer zit, mag ze gerust blijven: dat scheelt weer een paar muggen.

Jaren terug had mijn kleine broer zelfs een vogelspin als huisdier, een hele knappe bruine krulhaar, en die heeft rustig over mijn hand mogen lopen en zo. Hell, ik heb zelfs een hoop spinnenjuwelen, en als ik er ooit toe kom een tattoeage te laten zetten, zal het een spinnetje zijn.

Die grote zwarte of bruine huisspinnen, dat zint me al minder: ik raak ze liefst niet aan, maar zal ze ook niet doodmeppen. Als ik kan, laat ik ze zitten, en anders zet ik ze met een glas en een blad papier buiten.

Toen ik echter vorige week de omlijsting van een venster aan het schilderen was, zag ik plots dit aan de rand ervan, en ik griezelde tot in de toppen van mijn tenen. Zeg nu zelf (al komt de foto niet zo goed over): het lijkt toch alsof een dikke spin gevangen zat, zich een weg naar buiten wilde klauwen, daar vast raakte, en zo, in uiterste wanhoop, stierf?

Ik heb een van de meubelmakers gevraagd er iets aan te doen, en hij is er even met zijn stanleymes langs geritst. De poten heb ik snel opgestofzuigd: ugh!

Nieuwe huisgenoot, sinds gisterenavond laat: Osiris. Hij komt uit het asiel in Kruibeke, is exact wat ik zoek, en is voorlopig nog zeer schuchter. Hij leeft voornamelijk onder de kast, maar heeft wel al gegeten en gedronken, en was zich daarstraks aan het wassen.

Gisteren, toen we terug kwamen van de Blaarmeersen, en de kinderen nog even in de tuin aan het spelen waren (rond half zeven, denk ik), zagen we plots dit beest in het gras.

Hij zat muisstil, alleen de voelsprieten bewogen af en toe, en liet me rustig foto’s nemen. Ik heb, om duidelijk te maken hoe groot hij wel was, er een muntje van 20 cent naast gelegd. Ik schat hem tien centimeter in breedte.

Aan de tekening op de rug te zien vermoed ik dat het om een doodshoofdvlinder gaat, maar dat weet ik niet zeker. Iemand? En komen die beesten vaak voor hier, of was dit een zeldzame ontmoeting?

EDIT: Germain De Wispelaere van Natuurpunt Zomergem kwam met de volgende uitleg in mail:

De vlinder op de foto is onmiskenbaar de ligusterpijlstaart, een nachtvlinder.
Misschien heb je vroeger de grote groene rupsen, van die vlinder, gezien die
voorkomen op ligusterhagen.
Vroeger bijna jaarlijks bij mij thuis op de hagen.  De laatste jaren echter
minder en minder.
Toch vond ik vorig jaar terug een rups op die haag en heb ik er een foto van
genomen, jammer genoeg niet echt geslaagd.
De vlinder zelf heb ik nog maar een paar maal gezien.

Ik heb dan maar zelf even gegoogled op die rups, en in bijgaande link vind je dat beest. Bijzonder mooie foto overigens.

Drie keer raden wie er deze voormiddag prinsheerlijk onze tuin kwam binnenwandelen, en dan met één grote aanloop de keuken inrende, op de vensterbank sprong en luidkeels om melk miauwde?

Jawel, onze eigenste vierpotige zwarte pluizenbaal. Na tien dagen weggeweest te zijn. Hij ziet er gezond, doorvoed en glanzend uit, en heeft die tien dagen dus zeker niet buiten doorgebracht. Ik vraag me echt af waar hij gezeten heeft: wellicht, zoals gedacht, bij iemand anders in huis.

Ik zal het nooit weten, maar ben wel bijzonder blij dat hij terug is. En dan zie je de reacties van de kinderen en de hond nog niet eens.