Deuren waren om 18.30u, om 20.00u ging het concert van start. Waarom de deuren zo vroeg opengingen vraag ik me af, want er was niks voorzien om te knabbelen. We liepen twee dames tegen het lijf die we kenden, en gingen dan maar samen iets eten in La Kasbah, een Marokkaans (?) restaurantje een beetje verderop. Lekker, en leuk.

De poulains zelf, mja: wisselend van kwaliteit, en vooral dan van geluid, vond ik. Bij Alien Plant Farm was het geluid achteraan zelfs abominabel, al maakten de weirdo zanger (kapsel Robert Smith meets Selah Sue) en c° eigenlijk wel nog het soort lawaai dat ik doorgaans wel kan pruimen. Voor een groot deel hebben we dan ook in het cafégedeelte staan praten met de massa bekenden die we tegenkwamen.

Bij ‘t Hof heb ik dan weer staan dansen met twee andere bevriende dames, en me eens lekker laten gaan in de meest vreemde rap moves :-p

Soit, alweer een aangename avond. En alweer een gerust hart dankzij vaste babysit Kimberly :-p

Ik zat rustig aan mijn bureau deze namiddag, toen er eerst zo van die minivlokjes vielen, je zag ze met moeite. Een half uur later vielen er van die dikke dikke vlokken aan een serieus tempo, en trok ik welgemutst mijn laarzen aan, nam de versgekochte sneeuwschep ter hand, en ruimde het voetpad. To no avail, want tegen dat ik goed en wel aan de brievenbus was, zag het aan de garage alweer compleet wit. Ik gaf het op, genoot van het landschap, pikte rond vijf uur de jongens op, en ging daarna opnieuw aan het werk.

Tegen dan was het gestopt met sneeuwen, en vonden de jongens het heerlijk. Het is wel geen plaksneeuw, dus een sneeuwman lukte niet, maar zo’n sneeuwschap, man, da’s een gerief! Wolf heeft er gigantisch wijze dingen mee zitten maken, heeft de volledige oprit vrijgeschept, en Kobe deed ongeveer hetzelfde met een vuilblik.

Het resultaat was een sneeuwberg, en twee kinderen die doodop waren :-p

Omdat ik eigenlijk geen zin had om nog naar de bakker te rijden en het gisteren lichtmis was, ging ik pannenkoeken bakken. Bart had zijn meeting afgezegd, ging Merel oppikken, en rond kwart over zes thuis zijn :-) Alleen was dat buiten de file aan Meulesteebrug gerekend: ik ben om half zeven in zevenendertig haasten in mijn auto gesprongen om Merel te halen, terwijl ik mijn pannenkoeken maar even van het vuur haalde.

Soit, tegen zeven uur zat iedereen hier smakelijk pannenkoeken te eten, en nog ietsje later was Wolf gewoon van pure vermoeidheid in de zetel in slaap gevallen, terwijl Kobe nog zat te eten.

Maar het was wél een fijne dag!

In elk geval zijn ze intussen al met zes, doen ze dat vreselijk goed, en doen ze dat eigenlijk zelfs zó goed, dat Bart niet langer meer de zaakvoerder is, maar de fakkel van CEO heeft doorgegeven aan Sofie, aka. Lamazone, en terecht.

Deze CEO gaf vandaag een nieuwjaarsetentje voor de werknemers, hun partners, en de aandeelhouders en hun partners, waaronder dus ikke. De locatie hield ze angstvallig geheim tot het laatste, en zo bevonden wij ons plots in restaurant Lof, een onderdeel van het Sandton Grand Hotel Reylof in de Hoogstraat. Mij tot dan toe totaal onbekend, maar wel wijs. Het eten was lekker, de bediening kon ietsje attenter, maar de bardame van de cocktailbar maakte veel goed :-p

Een echte bespreking volgt later nog wel, als ik wat meer tijd heb.

In elk geval was het een zeer fijne avond. En zeer slecht voor mijn Weightwatcherspunten :-p

Kobe heeft nog dagen daarna van “Rossekop” lopen zingen…

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Dit jaar hadden we niet echt het excuus van het weer, want het was rond de acht graden, gelukkig. Voor Merel hadden we een babysit, want ook al moet ze geen borstvoeding meer krijgen, ze is nog te klein om mee te gaan. Maar Wolf en Kobe stonden te popelen om mee te gaan, dus zaten we rond kwart voor zes in de auto, goed ingeduffeld en met sandwichen in de rugzak. We parkeerden ons in de Ferrerlaan (het Vanbeverenplein, onze vaste parkeerstek als we met de tram naar het centrum willen, stond vol), namen de tram, en stortten ons vol overgave in het gewoel.

De projectie op het Gravensteen, de ‘diamant’ in het water op de Zuivelbrug, de filmpjes op het Anseeleplein, de projectie op de graffiti op de Vrijdagsmarkt, de dansers op de Sint-Jacobskerk, de lichtkathedraal in de Belfortstraat, we zwommen tegenrichting (wat eigenlijk niet mocht) en genoten ervan. We stopten voor een warme chocomelk in de pop-up BarBuro tegenover het stadhuis, en trokken daarna verder: het prachtige spektakel aan de Post, heel even aan de lichten gaan schudden op Sint-Baafs, en dan de interactieve projectie op het Bisdomplein.

Binnenspektakels hebben we niet gedaan, omdat de rijen te lang waren en het zo al meer dan lang genoeg duurde voor Wolf en Kobe. De Zandberg zijn we stomweg vergeten, dju toch. De rest hebben we overgeslagen, omdat de route nogal lang werd.

Rond half negen namen we de tram terug, tegen negen uur zaten er twee doodvermoeide muizen in bed. En crashten Bart en ik ook in de zetel.

Foto’s, zegt u? Die heb ik met mijn onnozel cameraatje niet getrokken, want die kan je bekijken hier op Gentblogt. Uiteraard.

Om de vier jaar moet elk zichzelf respecterend (en vooral subsidies begerend) koor deelnemen aan de provinciale koortoernooien. Op basis van je rangschikking krijg je dan subsidies, maar weet je ook wat je waard bent en hoever je staat.

Er zijn vijf categorieën: derde, tweede, eerste divisie, uitmuntendheid en eredivisie. In die laatste zitten vrijwel enkel semi-professionele koren, zoals van conservatoria en dergelijke. Ze zijn dan ook wel écht goed.

Vier jaar geleden werd Furiant, het koor waarin ik pretendeer te zingen, geklasseerd in uitmuntendheid. Die status wilden we vandaag bevestigen, en daar zijn we toch al enige tijd naartoe aan het werken. Mijn keel en stem werkten wel tegen (ik sukkel al meer dan een maand met keelontstekingen, sinusitis en dergelijke meer, en mijn stem begint eronder te lijden, ook al omdat lesgeven nu niet bepaald de meest stemhygiënische bezigheid is die je kan hebben) maar met enige oplapmiddeltjes en deskundige opwarming lukte het nog net. Ik weet wel, het was verstandiger geweest om niet te zingen, maar dat zou ik vreselijk hebben gevonden. Zingen is trouwens nog iets anders dan spreken.

Soit, we hebben gezongen, en we hebben dat redelijk goed gedaan. Furiant zit nog steeds in uitmuntendheid. We hebben complimentjes gekregen van de jury, en werkpunten. En vooral met dat laatste kunnen we nu verder aan de slag.

En stress? Alleen bij de bekendmaking van de resultaten, als ik eerlijk mag zijn :-p

Toen ik via via een foldertje in handen kreeg van het Davidsfonds in Gentbrugge, kon hun eerste activiteit mij zeer bekoren.

Dinsdag werd er immers een lezing geprogrammeerd over Koken bij de Romeinen. Voor de gevraagde negen euro (als niet-lid) kreeg je niet alleen een deskundige uitleg van historica Annelies Van Wittenberghe, ze had meteen ook de daad bij het woord gevoegd, en een aantal (bewerkte) recepten klaargemaakt, zodat we konden proeven.

[+]

Annelies is in 2007 met haar historisch kookproject begonnen. Eigenlijk is het het combineren van haar grote hobby met haar studies. Ze geeft voordrachten over de geschiedenis van koken en eten tot 1750, maar is vooral gespecialiseerd in Romeinse culinaire geschiedenis. Ze volgt ook een koksopleiding in CVO Leerdorp, zodat ze écht wel weet waarover ze praat.

Dat was ook meteen duidelijk: ze liet de voorgeschiedenis van het koken zien op een tijdsbalk van de verschillende oude beschavingen: Mesopotamiërs, Indiërs, Egyptenaren, Grieken, en uiteindelijk ook de vrij recente Romeinen. Daarnaast gaf ze een aantal leuke weetjes mee: zo bleek dat een bepaalde terracotta pot met gaatjes en binnenin een spiralend richeltje gebruikt werd om relmuizen vet te mesten en daarna vrolijk op te peuzelen. Moet kunnen.

Wanneer je dieper ingaat op Romeins koken, kan je niet anders dan uitmonden bij het ‘kookboek’ van Apicius. Er staan een aantal – vrij maffe – recepten in, maar in sommige gevallen is het eigenlijk niet meer dan een opsomming van ingrediënten. Daarop heeft Annelies zich dan gebaseerd om een aantal gerechten uit te proberen en te recreëren. Er zijn uiteraard een reeks beperkingen: sommige ingrediënten zijn uiterst zeldzaam geworden of zelfs niet meer te krijgen, andere recepten vinden we ronduit wansmakelijk. En dan stootte Annelies ook een aantal keren op een resoluut ‘njet’ van het Federaal Agentschap voor de Voedselveiligheid: zo mag flamingo bijvoorbeeld niet geserveerd worden, en kan je ook geen gebruik meer maken van garum, een vissaus die gemaakt wordt door gepekelde vissen en visingewanden dertig dagen in de volle zon te laten rotten. Flauweriken!

Annelies serveerde ons gehaktballetjes met onder andere rozijnen, pijnboompitten en Thaise vissaus (next best thing), en garnalen met een speciaal, vrij zoetig sausje met oa. honing en peper.

[+][+]

Ook een toastje met pesto passeerde de revue. Als dessert kwamen er dadels gevuld met pijnboompitten, honing en nog een paar dingen.

[+][+]

Het was op zijn minst speciaal te noemen, en ik denk dat het een waardige start was voor het werkjaar van Davidsfonds Gentbrugge.

Jammer dat ik nog ziek ben, of ik was samen met Kobe ook meegegaan in de Driekoningenommegang hier in Wondelgem.

Wolf was mee met de scouts, met een rode cape om en een gele kroon op zijn hoofd. Ik ben hem om zes uur gaan halen op de Dries. Kobe liep mee, Merel zat in de buggy en genoot ervan. We hebben ons ginder door de massa gewurmd, de jongens hebben een croque gegeten, en toen zijn we maar naar huis gegaan, want Wolfs voeten deden zeer en zijn benen waren moe. Papa is ons zelfs nog komen ophalen, want hij zag het niet meer zitten, de held.

Zo stom he: prachtig weer, absoluut niet koud, en dan ziek zijn. Meh.

Bart is in de namiddag al begonnen om samen met de jongens massa’s hapjes te maken:
- toostjes met paté en foie gras (en uienconfituur, uiteraard, dat spreekt)
- toostjes met smeerkaas
- blokjes kaas met een zwanworstje of een druifje
- mini-witloofblaadjes opgevuld met garnaaltjes of kipsla
- een ganse hoop rauwkost met dipsausjes
- mini-croissants opgevuld met zalm
- mini-koninginnehapjes

(trekt anders ne keer tegen licht en zo)

(heeft Wolf getrokken)

We hadden ook nog gefrituurde dingen voorzien, maar daar zijn we zelfs niet aan begonnen.

Daarna hebben we de gordijnen dichtgetrokken, overal kaarsjes aangestoken, de open haard in vuur en vlam gezet, en de film ‘Happy Feet’ opgezet, serieus luid, zonder extra licht. Cinema, zoals de jongens het noemden.
Zij kregen kinderchampagne (bruisend appelsap met een beetje aardbeiensap in) in een champagneglas met een suikerrandje en een maraschinokers, en waren daar bijzonder verguld mee.

Als dessert waren er ijspralines – ha ja, cinema! – en mini-frisco’s.

Tegen half acht zaten ze alledrie in bed, en hadden Bart en ik nog de avond voor ons alleen. We hebben samen, onder een dekentje, met Häagen-Dazs ijs en Sancerre, naar een goed gemaakte, bij momenten hilarische B-film gekeken met Nicolas Cage (Drive Angry) en daar echt wel van genoten.

Voor ons was het de afsluiter van een bijzonder mooi maar vermoeiend jaar.

Hopelijk wordt 2012 nóg beter!