Witch

Voor wie het filmpje zou gemist hebben: de twee kleinste jongens vooraan zijn Wolf en Kobe. Ze komen niet veel in beeld omdat ze niet echt aan het zingen zijn natuurlijk, ze zijn opvulling voor den hoop. Maar toch :-)

Kobe heeft nog dagen daarna van “Rossekop” lopen zingen…

Vorig jaar zijn we er niet geraakt wegens Merel te klein, en buiten ook veels te koud.

Dit jaar hadden we niet echt het excuus van het weer, want het was rond de acht graden, gelukkig. Voor Merel hadden we een babysit, want ook al moet ze geen borstvoeding meer krijgen, ze is nog te klein om mee te gaan. Maar Wolf en Kobe stonden te popelen om mee te gaan, dus zaten we rond kwart voor zes in de auto, goed ingeduffeld en met sandwichen in de rugzak. We parkeerden ons in de Ferrerlaan (het Vanbeverenplein, onze vaste parkeerstek als we met de tram naar het centrum willen, stond vol), namen de tram, en stortten ons vol overgave in het gewoel.

De projectie op het Gravensteen, de ‘diamant’ in het water op de Zuivelbrug, de filmpjes op het Anseeleplein, de projectie op de graffiti op de Vrijdagsmarkt, de dansers op de Sint-Jacobskerk, de lichtkathedraal in de Belfortstraat, we zwommen tegenrichting (wat eigenlijk niet mocht) en genoten ervan. We stopten voor een warme chocomelk in de pop-up BarBuro tegenover het stadhuis, en trokken daarna verder: het prachtige spektakel aan de Post, heel even aan de lichten gaan schudden op Sint-Baafs, en dan de interactieve projectie op het Bisdomplein.

Binnenspektakels hebben we niet gedaan, omdat de rijen te lang waren en het zo al meer dan lang genoeg duurde voor Wolf en Kobe. De Zandberg zijn we stomweg vergeten, dju toch. De rest hebben we overgeslagen, omdat de route nogal lang werd.

Rond half negen namen we de tram terug, tegen negen uur zaten er twee doodvermoeide muizen in bed. En crashten Bart en ik ook in de zetel.

Foto’s, zegt u? Die heb ik met mijn onnozel cameraatje niet getrokken, want die kan je bekijken hier op Gentblogt. Uiteraard.

Man man man, het was spannend!

Om de vier jaar moet elk zichzelf respecterend (en vooral subsidies begerend) koor deelnemen aan de provinciale koortoernooien. Op basis van je rangschikking krijg je dan subsidies, maar weet je ook wat je waard bent en hoever je staat.

Er zijn vijf categorieën: derde, tweede, eerste divisie, uitmuntendheid en eredivisie. In die laatste zitten vrijwel enkel semi-professionele koren, zoals van conservatoria en dergelijke. Ze zijn dan ook wel écht goed.

Vier jaar geleden werd Furiant, het koor waarin ik pretendeer te zingen, geklasseerd in uitmuntendheid. Die status wilden we vandaag bevestigen, en daar zijn we toch al enige tijd naartoe aan het werken. Mijn keel en stem werkten wel tegen (ik sukkel al meer dan een maand met keelontstekingen, sinusitis en dergelijke meer, en mijn stem begint eronder te lijden, ook al omdat lesgeven nu niet bepaald de meest stemhygiënische bezigheid is die je kan hebben) maar met enige oplapmiddeltjes en deskundige opwarming lukte het nog net. Ik weet wel, het was verstandiger geweest om niet te zingen, maar dat zou ik vreselijk hebben gevonden. Zingen is trouwens nog iets anders dan spreken.

Soit, we hebben gezongen, en we hebben dat redelijk goed gedaan. Furiant zit nog steeds in uitmuntendheid. We hebben complimentjes gekregen van de jury, en werkpunten. En vooral met dat laatste kunnen we nu verder aan de slag.

En stress? Alleen bij de bekendmaking van de resultaten, als ik eerlijk mag zijn :-p

Deze post is origineel geschreven voor en gepost op Gentblogt.

Toen ik via via een foldertje in handen kreeg van het Davidsfonds in Gentbrugge, kon hun eerste activiteit mij zeer bekoren.

Dinsdag werd er immers een lezing geprogrammeerd over Koken bij de Romeinen. Voor de gevraagde negen euro (als niet-lid) kreeg je niet alleen een deskundige uitleg van historica Annelies Van Wittenberghe, ze had meteen ook de daad bij het woord gevoegd, en een aantal (bewerkte) recepten klaargemaakt, zodat we konden proeven.

[+]

Annelies is in 2007 met haar historisch kookproject begonnen. Eigenlijk is het het combineren van haar grote hobby met haar studies. Ze geeft voordrachten over de geschiedenis van koken en eten tot 1750, maar is vooral gespecialiseerd in Romeinse culinaire geschiedenis. Ze volgt ook een koksopleiding in CVO Leerdorp, zodat ze écht wel weet waarover ze praat.

Dat was ook meteen duidelijk: ze liet de voorgeschiedenis van het koken zien op een tijdsbalk van de verschillende oude beschavingen: Mesopotamiërs, Indiërs, Egyptenaren, Grieken, en uiteindelijk ook de vrij recente Romeinen. Daarnaast gaf ze een aantal leuke weetjes mee: zo bleek dat een bepaalde terracotta pot met gaatjes en binnenin een spiralend richeltje gebruikt werd om relmuizen vet te mesten en daarna vrolijk op te peuzelen. Moet kunnen.

Wanneer je dieper ingaat op Romeins koken, kan je niet anders dan uitmonden bij het ‘kookboek’ van Apicius. Er staan een aantal – vrij maffe – recepten in, maar in sommige gevallen is het eigenlijk niet meer dan een opsomming van ingrediënten. Daarop heeft Annelies zich dan gebaseerd om een aantal gerechten uit te proberen en te recreëren. Er zijn uiteraard een reeks beperkingen: sommige ingrediënten zijn uiterst zeldzaam geworden of zelfs niet meer te krijgen, andere recepten vinden we ronduit wansmakelijk. En dan stootte Annelies ook een aantal keren op een resoluut ‘njet’ van het Federaal Agentschap voor de Voedselveiligheid: zo mag flamingo bijvoorbeeld niet geserveerd worden, en kan je ook geen gebruik meer maken van garum, een vissaus die gemaakt wordt door gepekelde vissen en visingewanden dertig dagen in de volle zon te laten rotten. Flauweriken!

Annelies serveerde ons gehaktballetjes met onder andere rozijnen, pijnboompitten en Thaise vissaus (next best thing), en garnalen met een speciaal, vrij zoetig sausje met oa. honing en peper.

[+][+]

Ook een toastje met pesto passeerde de revue. Als dessert kwamen er dadels gevuld met pijnboompitten, honing en nog een paar dingen.

[+][+]

Het was op zijn minst speciaal te noemen, en ik denk dat het een waardige start was voor het werkjaar van Davidsfonds Gentbrugge.

Zalig weer vandaag :-)

Jammer dat ik nog ziek ben, of ik was samen met Kobe ook meegegaan in de Driekoningenommegang hier in Wondelgem.

Wolf was mee met de scouts, met een rode cape om en een gele kroon op zijn hoofd. Ik ben hem om zes uur gaan halen op de Dries. Kobe liep mee, Merel zat in de buggy en genoot ervan. We hebben ons ginder door de massa gewurmd, de jongens hebben een croque gegeten, en toen zijn we maar naar huis gegaan, want Wolfs voeten deden zeer en zijn benen waren moe. Papa is ons zelfs nog komen ophalen, want hij zag het niet meer zitten, de held.

Zo stom he: prachtig weer, absoluut niet koud, en dan ziek zijn. Meh.

Waar een kniestoel allemaal niet voor kan dienen! Dus nee, ze zijn geen paardje aan het rijden op Mereltje…

Omdat we drie kinderen niet zomaar aan een haakje kunnen (en willen) hangen, omdat babysitters op een avond als vandaag niet voor het grijpen vallen, en omdat we niet echt van gedoe houden, hebben we er een bijzonder gezellig avondje onder ons van gemaakt.

Bart is in de namiddag al begonnen om samen met de jongens massa’s hapjes te maken:
- toostjes met paté en foie gras (en uienconfituur, uiteraard, dat spreekt)
- toostjes met smeerkaas
- blokjes kaas met een zwanworstje of een druifje
- mini-witloofblaadjes opgevuld met garnaaltjes of kipsla
- een ganse hoop rauwkost met dipsausjes
- mini-croissants opgevuld met zalm
- mini-koninginnehapjes

(trekt anders ne keer tegen licht en zo)

(heeft Wolf getrokken)

We hadden ook nog gefrituurde dingen voorzien, maar daar zijn we zelfs niet aan begonnen.

Daarna hebben we de gordijnen dichtgetrokken, overal kaarsjes aangestoken, de open haard in vuur en vlam gezet, en de film ‘Happy Feet’ opgezet, serieus luid, zonder extra licht. Cinema, zoals de jongens het noemden.
Zij kregen kinderchampagne (bruisend appelsap met een beetje aardbeiensap in) in een champagneglas met een suikerrandje en een maraschinokers, en waren daar bijzonder verguld mee.

Als dessert waren er ijspralines – ha ja, cinema! – en mini-frisco’s.

Tegen half acht zaten ze alledrie in bed, en hadden Bart en ik nog de avond voor ons alleen. We hebben samen, onder een dekentje, met Häagen-Dazs ijs en Sancerre, naar een goed gemaakte, bij momenten hilarische B-film gekeken met Nicolas Cage (Drive Angry) en daar echt wel van genoten.

Voor ons was het de afsluiter van een bijzonder mooi maar vermoeiend jaar.

Hopelijk wordt 2012 nóg beter!

Gisterenavond was er ons jaarlijkse kerstconcert. 130 muzikanten, één dirigent, meer dan 700 toeschouwers.

Vier nummers die goed gezongen zijn, twee die minder waren.

Eén stem die zo goed als weg was, toch zeker op de hoge noten. Maar in de laagte ging het gelukkig wel nog.

Ik denk dat het over het algemeen wel ok was. Ik heb er in elk geval zelf van genoten, daar op het podium.

Vandaag zat er een pakje in de post, terwijl we eigenlijk helemaal niks verwachtten.

Het was een kleinigheid van Lego, een kerstmagneet, die een gigantische glimlach op Kobes gezicht toverde, en waarmee hij dan toch een half uur bezig is geweest.

Zomaar, omdat we zo enthousiast zijn (en schrijven) over Lego Heroica. Terwijl we dat nochtans gewoon echt menen hoor. Maar toch bedankt!

Met drie kinderen in huis wil je geen gedoe meer met grote kersttafels. Merel is echt nog te klein om lang op te blijven, die wordt ronduit ongenietbaar.

En dus deden we, zoals vorig jaar, wafels. Het hele huis was verlicht met kaarsen en theelichtjes. Mijn ouders kwamen tegen een uur of zes, we aten aperitiefhapjes, openden pakjes, en aten wafels. En na afloop chocoladefondue en voornoemde kerstboom.

Ik had de indruk dat iedereen wel tevreden was met zijn cadeautjes. Groot waren ze meestal niet, wel telkens in de roos, en dat is belangrijker.

- mijn ma kreeg een ring en een set oorringen. De ring had ik oorspronkelijk voor mezelf gekocht, maar zij was er stekezot van. En de oorringen waren een type en kleur dat ze nog niet had.
- mijn pa kreeg zijn klassieker: de scheurkalender van Peter Van Straaten, de Zeurkalender dus. Hij lacht er zich een breuk mee.
- de jongens kregen van ons twee Disneyfilms (een reclame uit de Blokker) en de uDraw die ik onlangs op de BGGD gekregen heb. Bart had ook nog voor elk een tof boek mee: een griezelverhaal voor Wolf, een koekmannetjesverhaal voor Kobe, en Merel kreeg een boekje van Rupsje Nooitgenoeg, met een vingerpoppetje. Ze is er zot van!
Mijn ma had voor elk ook een boek: de GVR deed Kobe een rondedansje maken, Matilda werd voorlopig nog op enige scepsis vanwege Wolf onthaald, maar zal zeker in de smaak vallen! Ze waren in elk geval opgetogen met de cadeautjes.
- Bart kreeg van mij twee strips (ik weet nooit wat ik moet kopen, hij koopt altijd alles zelf), en had voor zichzelf de biografie van Steve Jobs gekocht
- ik kreeg van mijn ma een keramieken olifant om een kaarsje in te branden, en van mijn dierbaarste een kweetniehoecoole lamp en de twee boeken van Goe Gebakken. Precies wat ik wilde dus :-)

Tegen negen uur zaten de jongens in bed, mijn ouders waren weg om half elf, en Bart en ik hebben nog rustig in de zetel wat tv gekeken, lekker onder een dekentje. Perfect!