Witch

Mijn ma had al lang gevraagd om eens iets samen te doen met Alexander, het zoontje van mijn broer. Hij is vier, en kijkt gigantisch op naar Wolf.

Nu, een echte uitstap zag ik niet zitten omdat ik nog bij ‘t minste oververmoeid ben, en dus stelde ik voor om te gaan zwemmen. Mijn ma is daar nu niet direct de grootste fan van, maar kom, toezicht houden op drie spetterende kleuters valt nog wel mee qua inspanning voor mij, dus ze zei ja.

Dinsdag zijn we dan ook met ons vijfjes gaan zwemmen in het vernieuwde zwembad van Zomergem, en dat viel heel goed mee. Zo goed zelfs, dat we deze morgen opnieuw naar daar zijn getrokken. We, zijnde, Bart, ik en de kinderen.

Normaal gezien gaan we naar Ertvelde, maar dit zwembad heeft een paar extra troeven. Het kinderbadje is iets groter, en Kobe vindt het fantastisch. Het grote zwembad is aan de ene kant ook een stuk minder diep dan dat van Ertvelde: Wolf kan er netjes staan, en op die manier ook veel beter oefenen om te zwemmen dan in het andere. En, last but not least voor Wolf: er is een springplank! Met bandjes aan springt hij onvervaard in het diepe. Hij kan zo nét niet zwemmen, vooral een gebrek aan zelfvertrouwen, denk ik.

In ieder geval: een hele fijne voormiddag gehad. Kobe was zó moe, dat hij daarna meteen in zijn bedje is gekropen, zelfs zonder te eten, en dat zegt veel

Vandaag heb ik een heerlijke namiddag/avond gehad: de ledendag van Elanor, de Vlaamse “Tolkienfanclub” (al mogen we de naam Tolkien niet meer officieel gebruiken zonder daar zwaar voor te moeten betalen aan de erven).

Ik hou van fantasyboeken, en ik hou zeker en vast van Tolkien zijn schrijfsels, maar ik ben zeker niet fanatiek daarin. Er zijn leden die elke naam, zelfs die uit de Silmarillion, kunnen situeren, er zijn er die Elfs spreken, er zijn er die de boeken al minstens 50 keer gelezen hebben… Nee dank u (al kan vijf keer de Lord of the Rings ook wel tellen, denk ik).

Ik zit al ettelijke jaren in de vereniging, ken er iedereen (tenzij nieuwe leden of zij die nooit afkomen naar activiteiten), en doe ook geregeld mee. Elk jaar staan we met een stand op F.A.C.T.S., en doe ik daar aan vertellen, voorlezen, of Elfs schrijven. Er is de kwis, de spelletjesavond, en de internationaal gevierde Tolkien Birthday Toast. En vooral: ik ben één van de Barden van Elanor, een van de verhalenvertellers of liedjeszangers.

Elke ledendag bereiden we iets voor: soms met zeven, zoals deze keer, soms alleen of met twee. Het kan voorlezen zijn, vertellen, toneel spelen, persifleren, zingen…

En elke ledendag is er ook de barbecue, en genieten we ervan gezellig te zitten kletsen, een robbertje te zwaardvechten (Namarië is de zwaardvechtafdeling van Elanor, die ook geregeld in kostuum voorstellingen geeft), te discussiëren (al dan niet over Tolkien) of de andere activiteiten die voorzien zijn.

Ik heb een zeer fijne dag gehad, en kijk al uit naar volgend jaar. Jawel.

Ben ik nu een nerd?

Oef. Het gaat gelukkig al een heel pak beter dan gisteren, ik zit zelfs pijnloos te typen op het terras, terwijl Bart binnen is gebleven in ons huisje, bij de slapende kinderen.

Deze morgen was de rug inderdaad al wat beter, maar zeker nog niet ideaal. De Lansoÿl (het parrafinemedicijn) heeft nog totaal geen effect, maar kom. Ik heb ontbeten met een groot glas fruitsap en alle medicatie, meer kreeg ik niet door mijn keel. Verder heb ik opnieuw veel gelegen deze voormiddag, terwijl de kinderen speelden, en Bart aan Wolf leerde hoe hij moest zwartepieten (of Pijke Zot spelen, zoals wij het eigenlijk noemen). Buiten zag het er eerst weer bijzonder grijs uit, maar geleidelijk klaarde het op. Vlak voor de middag (Bart was de spaghetti al aan het opwarmen) moest ik plots richting toilet crossen, helaas niet voor het gewenste effect: in een paar serieuze gulpen kwam alle fruitsap en water er weer uit. Hmm. Op het eerste zicht niet zo goed dus, maarre… Mijn rug was plots weer in orde, en ik voelde me zelfs behoorlijk ok! Hehe, eindelijk!

Bart had intussen het vaste voornemen opgevat om morgen al naar huis te gaan: dan kon ik rustig thuis in mijn eigen bed ziek zijn, en waren er bekende dokters bij de hand en zo. Dat overgeven had hem helemaal bezorgd gemaakt. Soit, ik voelde me echt beter, alleen kon ik nog steeds nauwelijks eten: een hap of vijf spaghetti volstond al ruimschoots, en het appeltaartje in de namiddag hebben de jongens onder elkaar verdeeld. Kobe was intussen hondemoe, en deed een stevige middagdut tot half vier, en zelf heb ik ook wel een uur of twee geslapen. Daarna heb ik mee gekaart, en voelde ik me echt wel ok. Toen Kobe wakker werd, scheen de zon volop, was het echt warm buiten, en wilde ik graag nog op uitstap naar Le Lac de Settons, op een half uurtje rijden. Jeroen (de gastheer) had gezegd dat je er ook kon zwemmen, dat er verschillende kleine strandjes waren, en dus overtuigde ik Bart om het zwemgerei mee te nemen. Hij had sowieso wat overtuiging nodig, want hij vond het een compleet onzinnig idee om nog op stap te gaan.

Een half uurtje rijden later door het prachtige natuurreservaat kwamen we effectief aan het water: een enorm meer, omzoomd door weelderige bossen. We vonden een parkeerplaatsje aan een klein keienstrandje (man, wat waren die keien scherp zeg! Mijn voeten doen er nog zeer van) waar nog een andere familie aan het spelen was, en de kinderen gingen meteen pootjebaden. Het water was lang zo koud niet als gedacht, en iets later hadden de jongens en ik onze zwembroeken aan, en werd er druk gespeeld. Kobe had nog wel wat watervrees, maar amuseerde zich blijkbaar toch. Bart bleef op de oever staan kijken, volledig gekleed, tot en met zijn schoenen. We mochten zelfs even een rubberbootje lenen van de andere familie, wat Wolf uiteraard super vond.

Tegen iets na zessen waren we weer thuis, en was Bart overtuigd om alsnog een dag te blijven, en pas zondag naar huis te gaan, zoals gepland.

Als nu nog die parrafine zou willen werken, komt het misschien nog wel goed

Toen ik een paar weken geleden aan het Vanbeverenplein in Wondelgem moest zijn, nam ik een ietwat ongewone weg terug naar huis, en stootte ik op een allercharmantst parkje aan de Gentseaardeweg. Ik had het nooit eerder gezien, en de kinderen waren er meteen weg van.

De speeltuin is niet meteen alledaags: er zijn geen glijbanen, geen schommels en geen gewone klimrekken. Er zijn wel twee grote heuvels opgeworpen, waarop alle mogelijke klimtuigen staan opgesteld: grote palen met uitsparingen om de voeten te zetten, klimnetten, hangtouwen, een wiebelbalk… Wolf, zes jaar, was er meteen weg van, en legde het behendigheidsparcours meerdere keren af. Voor Kobe, net drie geworden, is het nog wat te moeilijk, maar met de hulp van mama lukt het toch ook aardig. Toch vond hij de speelvissen in de zandvlakte tussen de twee heuvels nog het leukste, samen met het vlot dat daarin ligt: ideaal om de fantasie te laten werken, zo bleek.

Ik zat er al een tijdje op één van de balken, toen een buurtbewoner met zijn hondje een praatje kwam maken. Vroeger stond er een meer conventioneel speeltuintje, vertelde hij, meer gericht naar kleine kinderen, maar aangezien er vandalisme was, en er vooral jongeren kwamen rondhangen, hebben ze het omgebouwd. Helaas zijn toen ook de zitbanken verdwenen, die vooral bij de oudere bevolking zeer populair waren. En als je nu met je kleinkinderen komt, waar moet je dan in hemelsnaam zitten? Ik moest hem gelijk geven, ik had me zelf ook op een van de speeltuigen gezet.

Toen ik een opmerking maakte over het feit dat er zo goed als niks van afval in het zand lag, lachte hij schamper: dat was niet omdat de mensen plotseling zoveel gemeenschapszin hadden, maar wel omdat een negentigjarige uit een van de aanpalende huizen vrijwel elke dag zijn toertje deed, en al het afval verzamelde. Chapeau!

Hij vond het wel jammer (en hij echt niet alleen, mijn kinderen ook) dat de heuvels en de zijkanten van het parkje zo overwoekerd waren met brandnetels. Er waren mooi begaanbare paadjes, maar bepaalde balken waren niet meer bruikbaar door de netels. Vorig jaar had hij een mailtje gestuurd en waren ze het komen maaien, vertelde hij.

Intussen zag ik de een na de ander passeren met zijn hond op het belendende grasveld, soms zelfs hele groepjes wandelaars. En hadden die allemaal een zakje mee om het gevoeg van hun huisdier op te ruimen? Was het maar waar… Ik heb de kinderen dan ook moeten verbieden om op het grasveld te lopen: dat was gewoon een uitgebreid hondentoilet, helaas, en niet geschikt als speelweide.

Toen ik thuis kwam, heb ik via GentInfo (09/210.10.10) naar de groendienst van de stad gebeld, en de netels gemeld. Onze huisfotograaf van Gentblogt is twee dagen later foto’s gaan nemen, en jawel, de netels waren netjes verdwenen. Ik denk dat ik één dezer nog eens met de kinderen tot daar fiets: het ziet er weer helemaal bespeelbaar uit!

Dit artikel is eerder al verschenen op Gentblogt, en daar kan je dan ook meteen de foto’s zien van onze onvolprezen fotograaf Max.

Gisterenmorgen hebben Bart en ik de valiezen gepakt – ik had daar vrijdag de fut niet voor – en iets voor tien uur zijn we vertrokken richting Frankrijk. De rit heeft ons, door file, stortregens en gigantische omleidingen (sta maar eens vlak voor Luik om dan toch nog naar Namen gestuurd te worden) bijzonder veel tijd gekost: we zijn alleen af en toe gestopt om te eten en zo, en we waren er toch pas om half negen. Die stomme GPS (die we gelukkig pas gevolgd hebben vanaf Dijon) heeft ons de scenic routes getoond, niet de snelste weg, vermoed ik. De kinderen hebben zich wel voorbeeldig gedragen, geen enkele keer gezaagd of zo. Ze lagen pas om half tien in bed, stikkapot (ik een half uurtje later) maar zijn nu wel weer helemaal vrolijk.

Deze morgen was het aan het gieten. We hebben dan maar per auto boodschappen gedaan in het kruideniertje in het dorp, zelf gekookt, gespeeld, ik zowel ’s voormiddags als ’s namiddags nog een paar uur geslapen, en dan een mooie wandeling gemaakt langs het riviertje achter ons huisje. Tegen dan kwam de zon al af en toe piepen.

Morgen schijnt er een koude, natte dag te komen, daarna wordt het beter, tot 26 graden zelfs. Ik zit op het terras van het hoofdgebouw (toch geen wifi in ons huisje, grmbl) terwijl Bart aan het voetballen is met de jongens. Er is een zwembad(je), een trampoline, een glijbaan met zandbakje en zo, en eigenlijk een mooi groot domein. En zoals gezegd, een riviertje langs ons huisje. Zalig!

Straks gaan we de kinderen brood geven en in bed steken. Die hebben het echt lastig om ’s avonds nog warm te eten. De table d’hote is trouwens toch maar om half negen, veel te laat voor hen. Morgen gaan wellicht naar Autun, daar rondlopen, iets eten ’s middags en zo. We zien wel.

Ik ben alleen nog zo vreselijk moe… Ik heb niet de indruk dat het al echt betert, helaas, zelfs van een simpel wandelingetje ben ik doodop.

Nu, we zien wel, ook voor Bart is het een uitrustvakantie, en de kinderen hebben sowieso nog geen boodschap aan lange wandelingen.

Woensdag was Wolf met houten blokjes beginnen spelen, en had er een domino van gemaakt. Alleen had hij niet echt veel blokjes, en waren ze eigenlijk ook niet zo geschikt. Ik vertelde hem dat oma een doos echte dominostenen staan had, en dat hij ze maar moest vragen.

Toen hij donderdag bij oma toekwam, was dat dan ook effectief zijn eerste vraag. Zijn opa en hij hebben de hele dag, en ook vrijdag, nog zitten spelen met de steentjes, en ganse parcours gebouwd.

Vandaag heeft Wolf ze al vroeg weer uitgehaald, en hij heeft zijn papa, en zelfs mij kunnen overtuigen om mee te doen.

Het resultaat (enfin, een paar van de vele):

(ter mijner verdediging: ik was aan het telefoneren met mijn ma, en wist niet dat ze filmden)

De voorbije dagen zijn eigenlijk bijzonder rustig geweest. Na het hectische (voor de kinderen dan toch) weekend waren ze wel aan een beetje rust toe. Zo is Kobe maandagnamiddag zelf komen vragen om in zijn bedje te gaan, en heeft hij bijna vier uur geslapen. Ook Wolf heeft zich bijzonder rustig gehouden: beetje spelen, beetje tv kijken, maar niks wilds.

Vanmiddag hadden de jongens me al flink geholpen bij het eten maken: ik heb hen een grote kom gehakt voorgezet, en een dik kwartier later had ik een bord vol bolletjes Gemakkelijk, zeg! Moest ik alleen nog de saus maken en de bolletjes en de spaghetti koken. En zij vonden het zalig dat ze konden helpen.

Voor mezelf was het ook rustig: de was en de plas doen, beetje WoW spelen, boodschappen doen, de fiets ophalen en die van Bart binnenbrengen, dat soort dingen.

Wellicht was het daardoor dat Kobe, toen ik vanmiddag de kinderen ging afzetten bij mijn ma, compleet door het dolle heen was. Hij had zijn speelcomputertje mee, zette een liedje op, en begon te ‘breakdancen’, enfin, toch de interpretatie door een driejarige daarvan. Mijn ma wist niet wat ze zag, maar ik moest toch ook lachen. Verder had hij energie voor tien.

In ieder geval was het een heel fijn idee van mijn ma om hen een nachtje te laten logeren: zij hadden alweer een dag iets te doen (niet dat ze zich al echt verveeld hebben, maar toch) en Bart en ik konden naar de film: Inception.

Er is al veel gezegd rond die film, en ik ga daar niks aan toevoegen, maar wel dat ik het echt wel een goeie film vond. Een avond welbesteed dus.

Na het uitgebreide hotelontbijt deze morgen was het tijd om het hotel te verlaten. Omdat het amper anderhalf uur rijden is, was het echt nog niet nodig om al naar huis aan te zetten, en daarom opteerden we voor de Beekse Bergen, op een goeie twintig minuten rijden. Er is blijkbaar ook een speel/amusementspark aan, maar wij gingen voor het safaripark.

Twintig euro per persoon is niet weinig, maar je krijgt wel waar voor je geld. Eerst hebben we de autosafari gedaan: op een uitgestippeld parcours kan je met je eigen wagen door het park rijden, en zie je overal de dieren liggen en staan. Eén van de giraffen was zich blijkbaar aan het vervelen, en kwam de auto’s besnuffelen en aflikken. Bizar hoor, zo’n stel poten naast je dat zelfs hoger is dan je auto, en dan plots die grote kop voor je venster! Hij vond het niet fijn dat de auto’s wilden doorrijden, en kwam ostentatief temidden van de weg staan.

Na een uurtje waren we rond, parkeerden we, en gingen te voet opnieuw het park in. Op die manier zie je behoorlijk wat dieren van dichtbij, en vaak ook andere dieren, omdat je een andere route neemt. De kinderen waren zot van de leeuwen en de olifanten, maar ook de apen vonden ze zeer interessant.

Pas tegen half twee waren we aan de andere kant van het park, waar je kon ‘eten’ met uitzicht op de tijgers. Eten staat tussen aanhalingstekens, want wat aangekondigd was als restaurant, bleek een fastfoodding te zijn, met vooral ook eten uit de muur en verpakte boterhammen en zo, stijl tankstationwinkeltje. We hebben er niettemin voldoende gegeten buiten op het enorme terras (mocht ook, de andere helft van de Nederlandse bevolking zat er) en de kinderen hebben op de speeltuin rondgehangen.

Om half drie konden we de boot nemen, terug naar de ingang van het park, maar met deskundige uitleg van een parkwachter. Ook hier krijg je weer een ander standpunt om de dieren te zien, en zelfs opnieuw nieuwe diersoorten. Alleen de safaribus hebben we overgeslagen.

Soit, rond drie uur wandelden we naar de parking, en jawel, het begon te druppelen. We zijn dan maar meteen naar huis doorgereden, en om half vijf hebben we twee slapende kinderen voorzichtjes wakker gemaakt, en ze rustig op de zetel verder laten wakker worden.

De lekkere spaghetti ’s avonds maakte het fastfood van de middag gelukkig goed, al vielen ze nog net niet in hun bordjes in slaap.

Maar toen ik, bij het in bed stoppen, vroeg of het een fijn weekend was geweest, kreeg ik twee paar stralende ogen te zien. Zalig!

We waren nog nooit eerder in de Efteling geweest, en wisten dus niet zo goed wat we moesten verwachten.

De rit ernaartoe was in elk geval al hels: amper 20 kilometer, maar door de vele omleidingen die dan nog niet eens goed aangeduid staan, iets meer dan een uur. Zucht.

Soit, we waren er rond elf uur, samen met ongeveer de halve populatie van Nederland en Vlaanderen, en de occasionele Duitser. Man, wat een volk! We hebben ons al gauw in twee groepen opgesplitst: de stoere mannen, met Wolf op kop uiteraard, en peter Koen, bompa, en Bart. De rustiger groep bestond uit Kobetje in de buggy, omaly, en de zwangere Else en ikzelf, ook zwanger natuurlijk.

We hebben een beetje vanalles gedaan: treintje rijden, door het sprookjesbos, dan afgesproken om te eten, daarna (met een 20 minuten aanschuiven) een hoogtetreintje, en dan (na 35 min.) de wildwaterbaan. Omaly en Else bleven aan de kant, Bart ontfermde zich stevig over Kobe, en ik nam Wolf onder mijn hoede. Zeiknat was ik, kletsnat, en Kobe ook! Maar we hebben wel zitten gillen van plezier :-p
Wolf mocht helaas nog net niet op de grote roetsjbanen, en misschien maar goed ook, gezien het aantal loopings dat die dingen maken. We zijn dan wel nog op een caroussel gegaan en dat soort dingen, en tegen zes uur naar de auto teruggekeerd. Net op de parking begon het te druppelen, ideale timing dus.

Kobe viel in slaap in de auto, en toen we tegen zevenen aan het hotel waren, heeft papa hem naar zijn bedje gedragen, hebben we hem zijn pamper en pyamaatje aangetrokken, en meteen in bed gelegd. Eten wilde hij toch niet meer, hij was compleet uitgeput.

Wolf kreeg – op aanvraag – zijn hoofdschotel op het terras op voorhand, en tegen acht uur sliep ook hij en gingen wij aan tafel. Het eten was andermaal dik in orde, maar tegen elf uur lagen we allemaal in bed, ook serieus moe van de lange dag.

En de Efteling? Voor herhaling vatbaar, maar dan nog een paar jaar wachten, en niet het topweekend in de vakantie uitkiezen :-p

Elk jaar gaan we met de schoonfamilie op weekend, op uitnodiging en kosten van de schoonouders. Die weekendjes zijn doorgaans heerlijk ontspannend, met lekker eten en een goed hotel, en uiteraard fijn gezelschap.

Dit jaar was Nelly op de proppen gekomen met een knap hotel in Oisterwijk, een dorp op 20  km van de Efteling, en meteen een arrangement waarin een ticket voor datzelfde pretpark inbegrepen is. En wie zouden wij zijn als we nee zouden zeggen, hm?

Deze morgen hebben we dus de ‘valiezen’ gepakt, en rond elf uur zijn we aangezet naar Nederland. Het baanrestaurant was niet echt een succes, maar bon, we hadden gegeten, en rond drie uur waren we in het hotel. De laatste kilometers waren een ware beproeving, want zowat alle wegen rond het hotel waren dicht wegens werken. Fijn hoor! We hebben dus het hele Nederlandse platteland van de streek gezien, compleet met talloze paarden.

Maar kom, we waren er, het was heerlijk weer, en er werd taart en koffie geserveerd op het terras. De kamers zijn ruim, en met een tussendeur naar de kinderen hun kamer, en dus vooral zeer praktisch en aangenaam.

Kobe is nog even gaan slapen (hij was doodop van de reis) maar rond half zes hebben we hem wakker gemaakt om te zwemmen. In het hotel is er namelijk een uitgebreide wellnessafdeling: vier verschillende soorten sauna’s, een Turks stoombad, een jacuzzi, en een klein zwembad. Helaas mocht ik niet in de sauna door de zwangerschap, en was het zwembad te diep voor Wolf om te kunnen staan. Dat heeft hem toch niet belet om zich flink te amuseren, heb ik de indruk. Ook Kobe vond het uiteindelijk wel leuk, al was het diepe water toch nogal afschrikwekkend.

Vanaf zeven uur konden we gaan eten, en dat hebben we dan meteen ook gedaan omdat het anders zo laat ging worden voor de kinderen. Die kregen dezelfde menu als wij, maar in aangepaste en ingekrimpte versie. Nice! Er stond een chique tafel gedekt voor ons op het terras, met uitzicht op de tuin en de grote vijver met zwaan en fontein. Heerlijk gewoon. Ook het eten was dik in orde.

Rond negen uur zaten de kinderen in bed, en – zalig gewoon – de babyfoon kon aan de receptie staan, daar was prima ontvangst en ze gingen ons wel roepen als er iets was. Niet dat dat nodig was: de kinderen zijn blijkbaar als een blok in slaap gevallen.

Wij hebben daarna nog rustig van ons dessert genoten (ik kreeg, omdat ik geen blauwe bessen lust en dus het dessert in eerste instantie had afgezegd, een groot bord verse aardbeien met vanille-ijs) en zijn na nog een paar goeie gesprekken en dito drankjes gaan slapen.