Sinterklaas!

Gisteren kwam Merel thuis met enige verontwaardiging: dat de Sint al bij al haar vriendinnen was langsgekomen, en bij ons nog niet! “Tsja”, zei ik, “de Sint heeft veel werk en spreidt dat dus een beetje. Bij ons komt hij echt maar woensdagavond hoor!”

Merel vond van niet, en zei dat ze toch haar schoen die avond al ging zetten, want de Sint was toch magisch, en dan kon hij dat wel in zijn schema inpassen. Bon, het klassieke bankje stond hier klaar met drie schoenen, een flesje fruitsap, wat snoep en een appel voor het paard. Uiteraard.

Kobe en Wolf hielpen me dan met het versieren – de rug wou na de zware dag toch niet met zoveel energie meer mee: ik heb vier uur examen afgenomen en dus rondgelopen, en dan in de namiddag nog twee uur lesgegeven en daarna nog met Merel naar de blokfluitles in de Poel – en alles klaar te leggen.

Ook al zit Kobe al in het middelbaar, hij is nog maar 11 en krijgt dus alsnog een cadeautje. Hij heeft er lang over getwijfeld, maar is dan toch voor zijn momentane obsessie gegaan: de Rubik’s cubes, in alle vormen. Merel had een Hatchibaby gevraagd, en Wolf, tsja, die kreeg eigenlijk niks meer, maar had zijn eigen spaargeld gebruikt om twee pulls te kopen. Hij heeft er zo’n stuk of zes in zijn kast, en daarom kreeg hij ze niet van mij, maar blijkbaar verandert zijn smaak nogal, en vond hij dat belangrijk. Ik heb hem dan maar een van de twee terugbetaald als Sintcadeautje. Mja…

Merel moest wel opletten dat het beest ‘s morgens nog niet uit zijn ei kwam – lees: sensoren pikken op hoeveel het beest beweegt en laten het dan uitkomen – en stopte het netjes in tot in de namiddag. Wolf heeft dan netjes vastgelegd hoe het ei is uitgekomen. Vreemd speelgoed, geloof me.

Maar vooral haar triomfantelijke grijns was de moeite: “Zie je wel, mama! De Sint kan alles!”

Swinging X-Mas

Zaterdag 15 december zing ik met mijn koor Cantandum, nog een ander koor en vooral ook een heuse Big Band een knaller van een concert, onder leiding van conservatoriumdocent Geert Soenen. Verwacht ingetogen muziek van onder andere Gjeilo, maar vooral ook A Christmas Cantata van Nils Lindberg.

Het belooft iets speciaals te worden, met die big band…

Uiteraard hoort daar een receptie bij, en daarvoor moet u op zaterdag 15 december om 20.00 uur in de Christus Koningkerk zijn, op het Rerum Novarumplein. Wie geïnteresseerd is, kan kaarten bij mij krijgen: 16 euro, inclusief consumptie. Kinderen onder de twaalf jaar zijn gratis. Wie mag ik daar begroeten?

Omen: de bedanking

Dit is wat ik schreef op de pagina van het evenement. Buitenstaanders kunnen nooit die enorme rush ervaren, die complete andere wereld, dat intens gevoel van escapisme. Je speelt dat personage niet, je bént dat personage.

Bij onderstaande momenten wil ik eigenlijk ook de nachtelijke wandeling doorheen het bos toevoegen. Het is een kleine tien minuten wandelen van het hoofdgebouw naar mijn slaapplaats langs een bospaadje. Het had hard geregend, dus alles was vochtig en er steeg een soort klamme mist op. De maan scheen intussen, en het bos was sprookjesachtig verlicht. Ik ben een paar keer blijven stilstaan om te genieten, zo rond vijf uur ‘s morgens. Achteraf hoorde ik dat ik lang niet de enige was.

Bon, ik ben al altijd fan van Omen, maar deze keer… Ik heb in totaal tien minuten in de herberg doorgebracht. Nuff said.

Eerst en vooral, bedankt aan het team om me toch altijd weer mijn ding te laten doen en de meest waanzinnige rollen voor me uit te schrijven. De voorpret begint altijd al met de briefing: meestal is mijn eerste reactie een welgemeende WTF, en daarna een grote grijns. Een hopeloos verliefde non met flagellatio. Seriously? En dat ik Olga graag speel, is natuurlijk een understatement, en ik vind het dan ook fantastisch dat ik ze telkens weer mag spelen met een minimum aan briefing, zodat ze als een speler aanvoelt. Bedankt, echt waar.

Een paar hoogtepuntjes:
– drie uur wachten op spelers in een ijskoude kapel valt daar niet onder, maar wel de fijne redding van de Moeder, en de gezichtsuitdrukking toen die haar zweep uithaalde en zichzelf begon te geselen.
– een gloednieuwe figurante zo ver mee in het spel krijgen, dat ze huilend voor je voeten valt. You rock beyond belief!
– met een bang hartje als Olga het middenplein oplopen – ik verwachtte op zijn minst boe-geroep en verwijten – en meteen knielende mensen zien, een uitnodiging aan een Mannheimer kampvuur krijgen, en zelfs een uitnodiging voor een Golyndisch trouwfeest, en dat in een door Korda geplaagd, geterroriseerd en zelfs al aangevallen dorp. Ik wist niet wat ik hoorde! Merci, gasten, echt.
– flagellatio, en telkens weer die verschrikte gezichten. Ik had 5 lagen kleren aan, ik voelde daar niks van, wees gerust!
– koffie. Eén bepaalde koffie.
– vanillepap. Mensen, nooit geweten dat vloeibare vanillepap ne mens zo kan opwarmen en vooral gelukkig maken. Veel te gelukkig om goed te zijn.
– een fantastisch neergezette jonker van Korda. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten en hoe Olga ging moeten reageren, maar Mathias speelde dat schitterend. Zowaar trots op een gebroed van Berger.
– de confrontatie met Bard rond vier uur ‘s nachts. Man, uw ogen, zo bliksemen!
– een welbepaalde vraag om kwart over vier op zaterdagnacht. Serieus, Twee Teven. Kwart. Over. Vier. Een gigantisch intrigerend en intens gesprek later was het kwart over vijf, en was ik nog geen minuut outgame geweest. Serieus maat, dat moesten ze verbieden! Ongelofelijk bedankt, heren!
– de dood van de Windduivels. Goh mannen, diep respect voor jullie beslissing en volhardendheid, maar zo zonde, zo zonde zeg. Olga is gebleven voor jullie afscheid, en heeft daarmee de start van het eindgevecht gemist.
– Bruno gij smeerlap! Gij speelt dat verdomme veel te goed en veel te graag!


– en last but not least de eindbash met Berger, en hem willen overtuigen om het goede te doen. Ik heb gebruld, gebriest, gepleit en ei zo na gebleit. Ja, Ronald, ik had tranen in mijn ogen.

Lieverds, bedankt voor dit prachtige verjaardagscadeau. Veel intenser kan het niet worden. Bedankt, echt bedankt.

Groothertogin Olga Vedorsdotter, Huis Korda, out.
All will burn before us.

Van Moeders en Burggravinnen

Omen blijft voor mij toch de beste larp van het moment: donker, gritty, en met soms keihard spel.

Mijn rollen lagen ook nogal ver uit elkaar, wat soms voor schizofrene toestanden zorgde. Aan de ene kant was er een non, Moeder Mabelia, een en al zorgzaamheid, gewijd aan Tallathan, en sterk gekant tegen de overheersing. Oh, en een overtuigd flagellante. Ik vraag me soms toch af wat de spelleiding denkt…

Aan de andere kant was er alweer burggravin Olga, keihard, bitch, en duidelijke overheerser, zonder enig mededogen. En ronduit héérlijk om te spelen, echt waar. Eigenlijk was het de bedoeling dat ze pas morgenvroeg ten tonele verscheen, maar blijkbaar was ze al na het avondeten gewenst. Ik denk mijn grijns veelzeggend was, toen spelleiding me opriep om al over te schakelen.

En om een of andere reden wordt ze door de plaatselijke bevolking nog sympathiek bevonden ook. Ik snap het soms niet…

Een beetje haastig…

Dat het een dag was van haasten, vliegen en zenuwachtige dinges. Maar dat had ik er wel voor over, want Omen en al…

Ik gaf twee uur zesdes en meteen ook een herhalingstoets, die tegen ‘s avonds dus al verbeterd moest zijn. Daarna kwamen twee uur eerstes, wier korte toetsje ik in de speeltijd nog kon verbeteren en ingeven. Het vijfde lesuur had ik geen les, zodat ik dan al een aantal herhalingstoetsen erdoor kon jagen.
Daarna was er toezicht en nog meer verbeterwerk, en dan nog twee uur tweedes met alweer een klein toetsje. Moet ik zoveel toetsen geven, vooral op het laatste nippertje? Goh, nee, maar met die kleine toetsjes kunnen ze hun punten ophalen, dus ja…

Soit, ik kwam thuis tegen vier uur, ging meteen aan mijn bureau zitten, en verbeterde de rest. En gaf toen de punten in, maakte rapportcommentaren op, en stuurde alles door. En toen was het dus al vijf uur, en kon ik mijn larpgerief beginnen inladen. Gelukkig hielpen Wolf en Kobe me, want alleen zou het nog langer geduurd hebben.

Soit, het was rond zessen tegen dat ik eindelijk vertrok, en dus acht uur voor ik in Leuven stond. Lang leve het drukke verkeer…

In De Kluis waren helaas alle goeie kamers al bezet, maar ik kreeg nog een plekje in het chaletachtige gebouw, Berkenhof. Tsja. Ik had mijn elektrisch deken mee, en gelukkig hielp een vriend me uitladen, zodat ik uiteindelijk nog vrij snel als non in het spel stond. En meteen alle stress van me afgleed.

WWW

Nee, niet World Wide Web, maar wel Wilde Wijven Weekend. Allez ja, het is al twintig jaar geen weekend meer, maar Kim had het nog altijd www gedoopt :-p

Toen we zeventien of achttien waren, ging ik met Kim, Nathalie en nog een paar vrienden regelmatig op weekend, aan zee of in de Ardennen. Later werden dat etentjes omdat we door kleine kinderen geen weekend meer weg geraakten. Soms bleef het bij een avondje iets drinken, en eigenlijk doen we het lang niet vaak genoeg. Maar vanavond was het wel nog gelukt om nog eens af te spreken om samen iets te gaan eten.

Kim en Nathalie wonen allebei aan het station, en dus werd het een restaurant in de Fabiolalaan, het Spoorloos Perron. Ik kende het niet, zelfs de dames kenden het niet maar Kim had een foldertje gekregen, en dus gingen we een kijkje nemen. Dik in orde, dat kan ik u zeggen. Niet goedkoop, maar wel de betere brasserie. We namen gezamenlijk een bordje tapas, en dan een hoofdgerecht. Een echt dessert hoefde niet, maar wel een verwenkoffie, en die was méér dan genoeg.

 

Op ons, dames!

Just another Sunday

De dag begon natuurlijk met cadeautjes en knuffels voor Bart. De inhuizige puber lag nog te slapen.

Maar zelfs op zijn verjaardag haalde Bart zijn innerlijke chefkok boven, schotelde ons als voorgerecht een trio van paté voor, en maakte een fantastisch gerecht klaar met haas, een keur van paddenstoelen en een heerlijke truffelrisotto. Wow…

En daarna gingen ons pa en ik naar Rieme om een paar caches op te pikken, maar veel geluk hadden we niet: we konden er twee totaal niet vinden, alleen een derde. Tsja…

Het werd een korte maar fijne wandeling, wel een beetje koud.

Maar thuis was er hete koffie en lekkere taart, en meer moest dat totaal niet zijn op deze vredige zondag.