Witch

Geschminkt als dooie voor de uitvaart van de zesdes

Sommige van mijn leerlingen zeggen me: “Allez mevrouw, als ik uw Facebook en uw blog lees, dan weet ik toch gewoonweg àlles over u? Gij zet gewoon gans uw leven op ‘t internet”.

Nee dus.

De aandachtige lezer zal merken dat ik bijvoorbeeld eigenlijk bijzonder weinig over mijn werk spreek, tenzij dan over positieve dingen. Niet over mijn bloedhekel aan administratie, de leerlingen die soms ronduit a pain in the ass kunnen zijn, over strubbelingen met mijn baas… Niet dat die er echt zijn, maar zouden die er zijn, dan schrijf ik daar niet over. Ik blog al sinds januari 2006 op dit blog, en zat al een aantal jaren op Livejournal daarvoor. Geloof me: ik ben me heel erg bewust van wat ik wel, en vooral ook niét online zet. Niks over mijn huwelijk, waar toch ook heel af en toe eens een hard woord valt. Of over andere persoonlijke dingen. De gulden regel is: zou ik dit ook op café vertellen, waar wildvreemden het kunnen horen? Tsja, ik ben nogal een babbelkous natuurlijk :-p

Dus nee, over dat soort dingen zal u hier niks lezen, ook vandaag niet. Dat mijn huis vaak een regelrecht slagveld is, dat weet u intussen wel, als u mijn FB of twitter leest. Of dat ik mijn kinderen af en toe in de knoop zou leggen, mocht ik kunnen.

Maar ik zal u één dirty little secret vertellen. Eentje waarvan enkel mijn gezin, mijn ma (want die vouwt soms mijn propere was op als ze komt babysitten) en mijn kuisvrouwen (want die komen voor acht uur ’s morgens binnen) het bestaan weten. En waarmee u me nooit of te nimmer persoonlijk mag mee confronteren, wil u niet dat ik u voor de rest van mijn leven negeer.

Mijn slaapkleren. Mijn vooral heel erg foute keuze in slaapkleren.

Ik draag namelijk altijd slaapkleedjes, ik heb een hekel aan pyama’s. En zelfs in een zomerse hittegolf moet ik iets aan mijn lijf hebben om te slapen. Maar in de winter… Dan heb ik een ongemeen hartstochtelijke voorkeur voor flanellen slaapkleren. In maat XXL. Van het soort waarin zelfs mijn bomma nog niet zou willen gezien worden. Zo een tot halverwege mijn kuiten, met knopjes bovenaan, en vooral van die gigantische roze bloemen op. Of appelblauwzeegroene, of pimpelpaarse, het maakt niet uit. Als het maar een gigantische flanellen tent is.

Deze stijl dus:

Maar mocht iemand ooit een lang flanellen slaapkleed tegenkomen in een betere uitvoering: graag!

Guilty pleasures, zo heb ik er wel een paar. De meeste van die dingen zul je me op normale dagen niet horen toegeven, maar voor deze week wil ik een uitzondering maken. U wordt vandaag in de watten gelegd, nee?

- Temptation Island. Om één of andere reden – want ik hou niet van andere ‘reality’ programma’s – kon ik daar met een intens genoegen naar kijken. Dan installeerden Bart en ik ons in de zetel, onder een dekentje, chips en ice tea bij de hand, en verkneukelden we ons een breuk. Za-lig!

- wanneer ik mijn nagels knip, betrap ik mezelf er vaak op op een van de grotere stukken te beginnen knabbelen. Bizar, I know.

- Ik hou van Queen. Of dit een guilty pleasure is of niet, is bediscussieerbaar. Maar er is niks beter dan de Best of op te leggen als je eens stevig wilt kuisen. Dan kweel ik uit volle borst mee met Freddy Mercury, en ben ik blij dat we geen rechtstreekse buren hebben.

- Als ik al klaar ben met eten, durf ik nog wel eens mijn mes in de chocopot te steken, en dan zo stiekem zitten snoepen. Nu ik weer met de Weight Watchers bezig ben, hou ik me in. Maar dat kost verdorie moeite!

- Neuspeuteren. Man, kan ik daar van genieten zeg! Soms, als er zo een propje in de weg zit, en je krijgt die er met snuiten niet uit, kan dat toch gigantisch deugd doen om die er met een vingernagel uit te halen? Kom zeg, geef maar toe, je doet dat ook! (al was het maar om mij een plezier te doen)

Kleine kantjes? Dat zijn er helaas een pak meer. Ik wil er u een paar meegeven, maar ook weer niet teveel. Er zijn grenzen aan mijn openheid, zelfs hier.

- Ik ben lui. Ik weet het, op mijn blog komt het niet altijd zo over, en ik knutsel en pruts best wel graag, maar eigenlijk ben ik lui. Kuisen, dat doe ik niet. Daarvoor heb ik zelfs acht uur per week een kuisvrouw. Ik weet het, ik ben een verwend nest. De was, dat doe ik uiteraard wel, en met vijf personen is dat ook een serieuze bezigheid. Eten maken doe ik enkel in het weekend. Kuisen dus al helemaal niet. Opruimen is ook hoegenaamd mijn beste kant niet. Zodra Bart thuiskomt, ruimt hij op achter mijn gat. Pas op, ik doe mijn best om het opgeruimd te krijgen tegen dat hij thuiskomt, maar dat lukt lang niet altijd. Ik let er eerlijk gezegd ook gewoon niet op, ik heb helemaal geen last van rommel. Moest hij er niet zijn, ik was al lang doodgegaan in mijn eigen rommel, zegt hij vaak. En ik vrees dat hij gelijk heeft.

- Ik ben gierig. Niet zuinig, maar gierig. Ik ga vaak vergelijken qua prijs, en ik geef niet graag geld uit, waardoor ik dan ook geregeld met iets thuiskom van inferieure kwaliteit dat dan eigenlijk zijn geld niet opbrengt. Op restaurant heb ik bijvoorbeeld ook de neiging om perse alles te willen opeten, want ik heb er nu eenmaal voor betaald. Door de WW probeer ik dat tegen te gaan, maar ik heb het er moeilijk mee. Ik wil dus ook altijd het onderste uit de kan, als ik ergens voor betaald heb. Bart is zo niet, en kan zich daaraan ergeren, en hij heeft gelijk.

- ik ben serieus competitief. Als ik in een quiz meedoe (en ik zit in het quizconvent van ‘t unief, dus ik kwis wel regelmatig), wil ik winnen, en zoek ik desnoods boel met mijn teamgenoten om toch mijn gelijk te krijgen. En als ik er dan naast zit, lig ik er dan ook wakker van. Ik denk dat ik niet zo aangenaam ben om mee te kwissen, want ik weet vrij veel, en wil die kennis dan ook etaleren. Eigenlijk ben ik gewoon een betweter, quoi. Al een chance dat ik in het onderwijs sta, of mijn omgeving had er nog veel meer onder te lijden.

- ik ben bezitterig. Ik heb het moeilijk om dingen weg te doen, weg te geven, vrijgevig te zijn. Zie punt twee. Daardoor puilt mijn huis ook uit van de rommel. Als je dat dan nog combineert met punt één, zie je dat er zich een probleem vormt. Ik probeer daar echt tegenin te gaan, maar dat is echt wel lastig. Stel dat ik dat ene ding toch ooit nog nodig heb? En dat ik dan een nieuw moet kopen, terwijl ik er eigenlijk nog een liggen had dat ik weggegeven heb?

Tsja.

Ik ga het hierbij houden, voor u me al helemaal een vreselijk mens vindt. En u zou nog gelijk hebben ook :-p

Tsja.

Het verdict is niet mals, ook al had ik het verwacht: op die twee weken, met vier etentjes,  1,2 kilo bij…

Ik ben me wel vergeten wegen deze morgen, u zal moeten wachten tot morgen, na mijn etentje vanavond :-p

Ik vermoed dat ik nu op 81,2 of zo sta, en dat is uiteraard te veel. Eigenlijk nog tien kilo te veel, maar ik had gezegd dat ik niet meer boven de 80 wilde komen.

Daarom begin ik er zaterdag weer aan. Wegen, tellen, opschrijven. Alleen zo werkt het echt. Maar dat is dan ook wel een troost: het wérkt.

Poeh.

Eigenlijk heb ik er geen zin in, maar dan hoef ik maar een foto van vroeger te bekijken, en dan weet ik het wel weer. En die jeans die nu een klein beetje spant, die zegt me ook genoeg.

Nooit meer.

Er lijkt hier maar geen einde te komen aan al dat feesten.

Neem nu vandaag: we hadden ons eigenlijk in twee moeten splitsen. Aan de ene kant was er de reünie van de familie van mijn moeder: we doen al sinds een paar jaar een familiebrunch ter nagedachtenis van mijn grootvader. Mijn oma van negentig is er, haar zes kinderen met hun kinderen en kleinkinderen, en iedereen doet iets, van dessert maken tot brood meebrengen tot de zaal klaarzetten. We zijn met meer dan veertig, en het is altijd een gezellige boel. Het is eigenlijk ook de enige keer in een jaar dat ik mijn familie nog eens zie, want die grote hoop, dat geraakt in geen enkele living meer binnen.

Aan de andere kant was er het jubileum van Barts nonkel die veertig jaar getrouwd is, en zijn vrouw die vijfenzestig werd. Wij zijn dus naar Asse getrokken, naar restaurant De Pauw.

Ik moet zeggen: het eten was zeer lekker, alleen een beetje traag: het hoofdgerecht was er tegen vier uur, het dessert was verorberd om half zes. Blijkbaar was de groep nogal groot voor het keukenteam.

Bij het aperitief kregen we al een aantal zeer geapprecieerde hapjes, toen volgde een soepje.

Daarna kwam het eerste voorgerecht:

Krokante sliptongetjes met rivierkreeften en hopscheuten.
Zuringsaus van balsamico azijn en Japanse raap ‘Chioggia’

Een tweede voorgerecht:

Victoriabaarsfilet met hopscheuten, sausje met Witte van Hoegaarden

Het hoofdgerecht:

Filet van lam ‘Peeter’s Farm’
Knapgroentjes, scheutjes en kampernoelies, Gratin Dauphinois

Pannenkoek gevuld met chocolade banketbakkersroom
Zandtaartje gevuld met melkchocoladeschuim

En daarna volgde bij de koffie nog een gans bord met massa’s verschillende snoeperijen, waar ik ook weer niet afgebleven ben.

Het was lekker. Oh ja. En nee, ik heb ’s avonds niet meer gegeten :-p

Voor het geval dat u het nog niet zou gemerkt hebben: uw feedreader zal binnenkort weer roze uitslaan.

In maart 2008 had ik al eens meegedaan met die wijvenweek, en dat vond ik eigenlijk wel fantastisch. Kerygma en Lilith zijn momenteel weer zodanig enthousiast bezig, dat er nu al meer dan honderd wijven zijn die vrolijk gaan meedoen.

Zoals ik het dus zie, heeft u nu twee keuzes: ofwel blijft u gewoon een week weg van het internet, ofwel doet u zonder meer mee. Ik opteer voor het laatste :-p

(Oh, en bij het herlezen van mijn eigen wijvenweekgedoe, kwam ik weer op deze post van Bart uit. Ik word nog telkens helemaal week vanbinnen als ik het herlees. Die man van mij, hij kan toch wel schrijven, ja.)

Een paar dagen geleden zag ik op Twitter de volgende tweet van Bart passeren: “En toen moest ik plots het gsm-nummer van mijn vrouw zeggen, en wist ik het niet meer. Damn smartphone!”

Bleek het om iemand van Telefacts te gaan, die op zoek was naar een ‘gewone’ vrouw met een smartphone. Ze hadden al twee jongere mensen, nu zochten ze iemand die al wat ouder was met een gezin en zo. En kwamen ze dus via via bij mij terecht.

Ik heb even getwijfeld, maar bon, het was toch vakantie, de jongens gingen zo’n cameraploeg wel leuk vinden, dus waarom ook niet. Zolang ze me maar geen woorden in de mond zouden leggen, en ik ervoor zorgde dat ik niet te freaky overkwam :-p

Ze stonden hier deze morgen rond negen uur, filmden hoe ik Merel ging afzetten in de crèche, deden van interview, filmden me met de kinderen in de Delhaize, gingen samen met ons iets eten in de Pizzahut (waar ze niet gefilmd hebben omdat de toelating er maar niet doorgekomen was), en kwamen daarna nog even terug omdat ze iets vergeten opnemen waren, en gingen toen ook nog mee naar een speeltuintje, tot groot jolijt van de jongens.

Ik hou mijn hart een beetje vast van wat het zal worden, maar ik denk niet dat ik al te freaky dingen gezegd/gedaan heb. Al kunnen ze met montage veel doen, natuurlijk.

Al bij al was het wel een leuke dag, toch wel. En dat voor wellicht maar een paar minuten uitzending. Dure bezigheid, medunkt.

Om half elf moest ik vandaag in het ziekenhuis bij de logopedist zijn. Daar lagen de door de arts ingevulde papieren voor school klaar, alleen… hij had gedateerd op 23/11/2012, wat gegarandeerd ging geweigerd worden. De logo belde naar de dienst OKN, maar de dokter was aan het opereren. Soit.

Na mijn sessie ging ik dus maar naar de dienst om de papieren af te geven. Echter, hun belletje stond op rood als zijnde bezet, en dan helpt het ook niet om te bellen, want dat horen ze niet. Na een kwartier van rood gepinkel en geen levende ziel te zien had ik er genoeg van, nam ik mijn telefoon en belde ik naar het nummer dat vermeld stond als het te informeren nummer als je een afspraak niet kon nakomen. Bleek de algemene balie te zijn, waar ze me gezwind doorverbonden met de betreffende dienst. Ik hoorde de telefoon overgaan, en jawel, er werd opgenomen. Ik legde uit dat er foutief ingevulde papieren waren, en vermeldde terloops dat ik voor de deur in de gang stond. Waarop de verpleegster: “Ah maar kind toch!” uitriep en – met de telefoon nog tegen het oor gedrukt – haar deur opendeed. Ze ging de papieren doorgeven :-p

De techniek staat toch voor niks he :-p

Iets minder technisch en iets meer klungelig ging het er even later aantoe. Omdat het intussen al kwart voor twaalf was, ik nog snel boodschappen moest doen en de kinderen wilde ophalen om 12.15, zette ik er in de parkeergarage stevig de pas in. Geen goed idee, neem dat van mij aan: de grond is glad en olieachtig, en ideaal voor uw hakje om weg te schieten. Resultaat: licht verstuikte rechterpoot. Ik dacht dat het allemaal zo erg niet ging zijn, krabbelde overeind, beet serieus op mijn tanden tegen de misselijkheid, en reed naar huis.

Auw.

(En nu, ’s avonds laat, met een verband eromheen en wat zalf: nog steeds auw. Het is niet gezwollen, het is niet blauw, het doet alleen pijn, vooral als ik gewoon stilzit. Meh.)

Deze avond is de architecte weer langsgeweest: er is een bijkomende moeilijkheid. Die zal wel opgelost geraken, maar vraagt gewoon veel extra werk. Alweer.

Het verkavelingsplan van onze wijk is al een zeer oud beestje, en ons huis is eigenlijk onlogisch. Op het plan staat nl. dat ons terras, waar we willen uitbreiden, eigenlijk niet bebouwbaar is, terwijl dat op alle andere hoeken van de wijk wél het geval is.

De betreffende ambtenaren zagen geen probleem en vonden de verbouwing wel een verbetering, maar er moet dus een officiële wijziging van de verkavelingsplannen aangevraagd worden, en daar heb je de handtekeningen van de eigenaars uit de ganse verkaveling voor nodig. Zo op het eerste zicht meer dan honderd. Zodra die aanvraag is ingediend, is er – net zoals bij een bouwaanvraag – 105 dagen wachttijd.

Ugh.

Ik zal al maar eens naar Stedebouw en Kadaster gaan zeker, op zoek naar welke huizen er allemaal in de verkaveling vallen, en de namen en adressen van de eigenaars?

Soms verdenk ik ervan dat er mensen zijn die mij bezigheidstherapie willen opsolferen. Ne mens blijft bezig…

Ik heb dus een week moeten zwijgen. Wie me kent, weet dat dat moeilijk lijkt, maar eigenlijk viel dat best mee: het is gewoon een mentale knop omdraaien. Ik heb het trouwens vroeger ook al een paar keer moeten doen, toen ik geopereerd werd aan mijn stembanden, en meteen ook mijn toneelambities gefnuikt werden.

Ik heb veel geschreven met een witbordstift op mijn gelamineerde blaadje, en vooral ook veel hints gespeeld, met soms hilarische gevolgen. Af en toe, als het muisstil was, heb ik ook vrijwel onhoorbaar gefluisterd, op een manier waardoor mijn stembanden niet gebruikt werden. Mja…

Helaas, het heeft niet mogen zijn: de knobbel is onveranderd. Donderdag ben ik bij de otorhinolaryngoloog geweest, een zeer droog en sarcastisch man, die ik eigenlijk wel best kan pruimen. Mja. Ik ga woensdag dus naar de logopedist (dezelfde als negentien jaar geleden, een schitterend man, diensthoofd in het Jan Palfijn) om de oorzaak te achterhalen waarom mijn stem nu plots zo lastig doet. Pas dan kan er overgegaan worden tot een eventuele operatie, waarbij de knobbel weggesneden wordt. Vijf dagen stemrust, dat valt wel mee.

We zien wel.

Meh.