Witch

Het was mijn dagje niet vandaag (maar het beterde wel).

Het begon al verkeerd: mijn PC wilde niet opstarten. Normaal gezien helpt het dan om er een stevige lap op te geven, maar helaas, niet deze keer dus. Ik verzeker je, ik word van minder pissig. Mijn computer is heilig.

Op school ging het ook al meteen mis: een aantal leerlingen was blijkbaar gewoon in de gang blijven staan – beweren ze toch. Ik heb ze uiteindelijk toch maar binnengelaten, vijf minuten te laat. Niet goed voor mijn humeur, dat soort dingen. In de zesdes heb ik zelfs straf uitgedeeld, en dat komt ook zelden voor. Dat het tempo bij de satire dan weer prima zat, was een opsteker.

Op de middag ging ik de kinderen ophalen, en deed ik 20 minuten over vijf kilometer. Files in Mariakerke en Wondelgem City, jawel. Kobe wilde net de koekjes in zijn boekentas opeten toen ik toekwam, en dat verbood ik hem uiteraard, aangezien we nog moesten eten. Geblèr van in de speelzaal tot thuis. Yay. Toen ik de deur van de keuken opende, sloeg ik steil achterover van de stank. De poes, die nog steeds niet in orde is, had de hele keuken ondergeplast. Onmiddellijk het beest in zijn nekvel gestekt en buiten gezet, en de keuken extensief beginnen dweilen. En toen begon Kobe opnieuw te huilen omdat hij de keuken niet binnenmocht. Hmpf.

Ik was nog steeds in de keuken bezig, toen dubbel gehuil opsteeg uit de woonkamer. Wolf had een fietsje gepakt, en toen wou Kobe dat ook hebben, en duwde hij pardoes Wolf tegen de grond. Allebei aan het brullen natuurlijk. Ik heb even terug gebruld, en dat bleek te helpen. Net zoals het eten, dat ik hen beiden voorzette. Papa’s heerlijke spaghetti deed wonderen voor het humeur, bij iedereen.

Toen Wolf naar de turnles was vertrokken, ging ik met Kobe om schoenen. Ik was zaterdag al naar de Brantano gereden omdat Wolf nieuwe crocs nodig had, en toen bleek vandaag de promotie te starten, waarbij je per ingeleverd oud paar schoenen een bon krijgt van 12.5 euro korting per aankoopschijf van 50 euro. Ik heb hen toen elk een paar schoenen uitgezocht, een fotootje ervan genomen, en dus had ik ze vandaag maar uit het rek te plukken. Kobe kreeg ook nog een paar sandalen, en toen ging mijn rekening van 155 naar 117.5 euro. Mooi meegenomen.

Thuisgekomen vloog Kobe in bed, en kon ik hulp zoeken voor mijn PC. Lang leve Twitter en de daar aanwezige vrienden: het aantal biepjes vertelde blijkbaar dat mijn grafische kaart de oorzaak van het probleem was, en jawel, toen ik mijn oude grafische kaart inplugde (chance dat ik die dingen op zolder bewaar), startte de PC probleemloos op. Oef.

De keuken geurde intussen lekker, Wolf was aan het spelen, Kobe was wakker en vrolijk gezind, en alles ging stukken beter.

En om het helemaal goed te maken, kwam plotseling Bart thuis tijdens het eten: zijn vergadering was afgelast! Hij had zelfs een groot pakket in handen: mijn nieuwe heerlijk kitcherige zwart plastieken gothische luster voor in de woonkamer.

Zodra hij ophangt (ik kan nu geen gat meer boren want de kinderen slapen) neem ik een fotootje

Sinds ik op dieet ben, heb ik precies de neiging om nog meer over eten te bloggen dan anders :-p Ik moet wel toegeven, de menuutjes zijn ook echt wel lekker.

Vrijdagavond was helaas een mindere avond (dieetgewijs dan toch): etentje met het Netlashkantoor. Van de hapjes ben ik afgebleven, en ik drink al geen alcohol, dat was dus geen probleem. Het voorgerecht was scampi in een roomsausje, het hoofdgerecht lamsvlees met gratin dauphinois en groenten, en als dessert panna cotta. Vooral dat laatste heeft me gigantisch veel punten gekost, helaas. Ik had gelukkig alle reservepunten gespaard, en heb er behoorlijk wat doorgeblazen dus.

Gisteren was op zich een rustige dag, maar toen ging ik ’s avonds naar een feestje, dronk ik één amaretto (jawel, ik was er zelf ook verbaasd over, gewoon alcohol en al!) en kreeg ik een bordje tiramisu in handen. En daar ging dus mijn positieve puntensaldo.

Vandaag kwamen mijn ouders eten, en heb ik gekookt wat ik de vorige keer ook heb klaargemaakt.

Ik heb eraan gedacht het voorgerecht te fotograferen, bij het hoofdgerecht was ik dat alweer vergeten.

Een heerlijk, vetarm diner, helaas wel met een stukje taart achteraf. En de wafels van de scouts (anderhalf heb ik gegeten) tikten ook aan, helaas.

Als er deze week dus niet veel af is, weet ik hoe het komt. Ach ja.

Voor het eerst dit jaar leek er een interessante studiedag te zijn voor Latijn en Grieks: actualisatie van de teksten.

Mijn collega en ik hadden alle mogelijke voorbereidingen getroffen om toch maar te kunnen gaan: zij had haar schoonouders opgetrommeld, ik had ervoor gezorgd dat mijn ma de kinderen ging ophalen deze middag, en dan met hen hier kwam eten, en dan Kobe in bed zou steken. Wolf ging opgehaald worden en weer afgezet voor zijn turnles, dus ook dat kwam goed. Bart ging dan zorgen dat hij tegen ten laatste zes uur thuis ging zijn, zodat mijn ma op tijd in haar Portugese les kon zijn. Enfin, een hele regeling dus, zo’n studiedag op woensdagnamiddag.

En toen sneeuwde het. En stond er 950 km file, en was het geen goed idee om naar Antwerpen te rijden (en nee, openbaar vervoer was geen optie, dat hadden de organisatoren zelf al toegegeven). En toen baalden mijn collega en ik alletwee.

Bah!

Poes Osiris doet al een paar dagen wat raar: hij plast of kakt naast zijn kattenbak, miauwt af en toe, maar maakt zich verder voornamelijk onzichtbaar. Soit, dat laatste is niet echt ongewoon bij hem, het is nu eenmaal een getraumatiseerd beest, daar heb ik me al bij neergelegd.

Deze morgen was Bart eerst opgestaan met de kinderen, en toen ik wat later opstond, zag ik de kattenbak in de gang staan. Blijkbaar had hij weer zijn gevoeg in de living gedaan, en had Bart hem zonder meer in de gang (en de hele bovenverdieping) gezwierd. Tsja, kan gebeuren.

Rond half elf wilde ik de kattenbak verversen, en ik neem het ding dus op. Loodzwaar. Ik doe hem open, en zie onze kat erin liggen. Hoogst ongewoon, dat doet een kat dus niet. Ik til hem eruit en zet hem op zijn poten. Althans, dat was de bedoeling, want hij zakt als een pudding in elkaar. Er kon zelfs geen miauwtje van af, of een klein beweginkje met zijn staart. Zijn kop kon hij een klein beetje opheffen, en hij keek me intens aan, dat wel.

Ik heb onmiddellijk de dierenarts van wacht gebeld, en een half uur later stond ik in zijn kabinet in Oostakker. Osiris zijn urinebuis zit verstopt, en zijn blaas had de grootte van een goeie sinaasappel. Hij heeft dus ook een blaasontsteking, en wellicht zijn zijn nieren geblokkeerd. Toen de dierenarts zijn temperatuur mat, had hij nog amper 35 graden, in plaats van de gebruikelijke 38.5. Conclusie: het beestje was aan het sterven. Hij zou de avond niet gehaald hebben, dixit de dokter.

Hij heeft onmiddellijk de blaas leeggehaald met een spuit, en er ongeveer 60 cc bloed en urine uit gehaald. Osiris reageerde opgelucht, maar bewoog nog steeds nauwelijks, ondanks het feit dat hij geen verdoving had gekregen (daarvoor is hij te zwak).

Nu is het bang afwachten of de nieren terug zullen opstarten, en het beestje terug op temperatuur komt. Pas dan kan de dierenarts proberen de blokkade van de pisbuis weg te halen, nu is Osiris daartoe niet fit genoeg.

Ik heb het beestje daar achtergelaten. Hij is in goeie handen, dat weet ik wel zeker, maar ik zit er behoorlijk mee in. De dokter zei dat het er echt niet goed uit zag, en gaf Osiris een aarzelende 50% kans.

Ik weet dat het maar een kat is, maarre… duimt u toch even mee?

Damn you, Murphy!

Vanavond is er voor het eerst sinds een half jaar weer Tweiclub. Ik heb het speciaal op een donderdag gelegd, omdat dan mijn kuisvrouw is langsgeweest en ik niet in schaamte moet vallen over de staat van mijn huis.

Hmpf.

Heb ik toch wel telefoontje gekregen zeker, dat ze ziek is!

Ik heb het nog zitten denken, eerlijk waar, ik heb het nog zitten denken!

Op kerstdag zaten we met een aantal vrouwen op Twitter gezellig tegen elkaar te zagen, neuten en kreften. Langzaam is toen het idee gegroeid om daar ook eens echt iets mee te doen: waarom geen zaagblog opstarten? Voor vrouwen? Waar ge eens echt ongezouten en ongecensureerd moogt zagen zonder uw vent op stang te jagen of uw eigen blogpubliek te doen afhaken?

Nog diezelfde dag werd een wordpressblog opgestart, werd de naam misantropia.be vastgelegd, deden er vier vrouwen mee, en waren de eerste blogpostjes al een feit.

Intussen is het blog effectief te zien op misantropia.be, en zijn we al met elf.

Mocht je ook zin hebben om mee te wurtelen, te memmen of te pezeweveren, laat dan een berichtje achter in de commentaren, en dan contacteer ik je.

Dus vanaf nu, voor je dagelijkse portie misantropie en mens-erger-je-niet, één adres: Misantropia!

Vandaag ben ik dus naar De Helaasheid der Dingen gaan kijken, op basis van een boek van Dimitri Verhulst. Ongelofelijk herkenbaar, maar gelukkig niet door mijn eigen situatie.

Toen ik op kot zat, was er een paar meter verder een cité, waarin allerhande volk zat: kunststudenten, een schilder, een beeldhouwer met een zwaar drankprobleem, een paar krakers, een paar oude ventjes, een hippie, een Elvis, een Portugese leerbewerker, een vuurspuwende punker die in de winter grafdelver was…

Ik hing er vaak rond, werd compleet aanvaard, en vond het er super gezellig. Alleen van de gemeenschappelijke WC wenste ik geen gebruik te maken, ik ging dan liever eventjes terug naar huis. Ik heb er nog een van een zelfmoord door overdosis gered, een jongen die een maand daarna dan toch slaagde in zijn opzet. Ik heb Willy, een schitterende beeldhouwer die nog aan de beelden van de Antoniusbrug in Gent heeft gewerkt, in delirium weten gaan. Ook hij is intussen gestorven: na een jaar droog gestaan te hebben heeft hij drie flessen wodka of zo gedronken, naar ik gehoord heb. Ik was er even niet goed van.

Toen de cité gesloten werd, zijn we met zijn allen op zoek gegaan naar een nieuw huisje voor de twee oude bewoners. Bij hen zaten we geregeld naar een ouwe aftandse tv te kijken, zij in een ouwe versleten zetel, wij elk op een bierbak. Ze konden maar niet begrijpen dat ik geen bier dronk, wel Gents kon, en als ‘rijke studente’ graag bij hen zat.

De sfeer was er wel uniek. Ik mocht altijd komen binnenvallen, was altijd welgekomen. Fons maakte zijn unieke mayonaise (daar zou ik dus echt het recept van willen) en dan aten we allemaal samen frieten van de frituur. Of we zaten uren te kletsen bij een van de anderen. We hebben ook een straatexpositie georganiseerd, waarbij ik beschilderde kapotte lampen heb opgehangen aan gitaarsnaren, maar waar echt unieke dingen stonden. De politie kwam enkel eens kijken toen we op het kampvuur in het midden van de straat een zetel probeerden te verbranden en dat een enorme rookwolk opleverde. Tsétsé (de punker, zijn echte naam heb ik nooit geweten) had een zesde zintuig voor de politie: soms sprong hij op en riep: “Pas op, ze gaan direct passeren met een patrouille” en dan bleek hij nog gelijk te hebben ook. Zijn haar heb ik ooit zwartgeverfd en dan een dambord geschoren, of ooit eens ‘Fuck off’ achteraan op zijn schedel uitgeschoren. Vuurspuwen heeft hij me helaas nooit willen leren.
Elvis had dan weer ooit eens massa’s wietzaadjes gezaaid, waardoor hij een enorme hoeveelheid plantjes had. We hadden die dan samen in kleine potjes uitgeplant, maar het waren er nog veel te veel: zijn hele goot stond vol, net als alle vensterbanken en zo. Op een nacht zijn we die dan allemaal gaan uitplanten in de stad. Die op het rond punt van Sint-Jacobs waren snel verdwenen, maar die in het Citadelpark hebben er echt lang gestaan!

Soms kwam Twiggy ronduit enthousiast thuis: dan had ze de hele dag in de Veldstraat staan zingen, en veel geld opgehaald, en zelfs een paar van haar beschilderde zijden doeken verkocht. En dan trakteerde ze de hele cité, en was het geld weer op, of toch bijna.

Pas op, er was wel een zekere verantwoordelijkheidszin. Ooit zaten we buiten op straat rond het kampvuur, en ging er een joint rond. Ik was notoir niet-roker, maar nam de joint toch aan en wilde een trekje nemen om eens te proberen. Prompt werd het ding uit mijn handen geslagen: “Gij zijt student gij, gij moet daar niet aan beginnen, maar aan uw toekomst denken!” En dat was dat, einde discussie.
Toen Gil overschakelde van wiet naar zwaarder spul, werd hij ook buiten de gemeenschap gezet. Naalden, dat was een brug te ver, veel te gevaarlijk. Op die manier hoopten ze stiekem dat hij zou stoppen. Helaas, ook hij is intussen dood, heb ik gehoord, overdosis…

Ik denk geregeld met weemoed terug aan die bende. Ik heb er echt een heerlijke tijd gehad als roodkapje: dat was ginds mijn bijnaam: jong, naief, en met een helderrode winterjas.

Mijn eerste buren ginder waren nog veel meer zoals in de film: een ouwe vader, die zelfs door zijn eigen kinderen ‘de Führer’ werd genoemd wegens zijn strengheid en zijn legerfetisj, met een dochter en diens werkloze zuipende man, en een zoon die meer in de gevangenis zat dan erbuiten. We hebben ooit nog een echte Miami-Vicescene meegemaakt: plots stond de hele straat vol combi’s, en hoorde ik De Witte over mijn dak weglopen. Bleek dat hij zich had moeten aanmelden aan de gevangenis, maar daar geen zin in had gehad. Overvriendelijke mensen, dat wel, die soms te pas en te onpas kwamen aanbellen om dingen te vragen. Hoeveel brieven van gerecht en advocaten ik voor hen ‘vertaald’ heb, ik kan het niet meer zeggen. Of die keer dat ze gingen beginnen met het deur-aan-deur-verkopen van een soort kuisproduct, en ze zwaar discussieerden onder mijn venster over de schrijfwijze van “rein en fijn”, tot ze het gewoon komen vragen zijn. Hilarische dingen meegemaakt, maar ook dat de dochter rondliep met een bont en blauw gezicht. Uitleg vroeg ik niet, en excuses zocht ze niet. De muren waren dun genoeg om te weten wat er was gebeurd, en anders begreep ik het ook zo wel.

Ook de volgende buren waren in die stijl. Geld uitgeven aan de meest onnozele prullen, maar verder in echte kansarmoede leven. Ongelofelijk vriendelijk, dat ook, en gul en gastvrij. Met een ongelofelijk schattig dochtertje, waar ik diep medelijden mee had. Ook zij ging wellicht niet ontsnappen aan datzelfde milieu, en toch had ze in principe initieel dezelfde kansen als elk ander kind.

Ik prees me gelukkig dat ik die situaties van dichtbij kon en mocht meemaken, maar dat ik er zelf niet in verzeilde. Dat ik rustig kon studeren aan het unief, en mijn eigen weg ging gaan.

Maar geloof me, ik heb het gezien. Ik weet hoe het moet zijn, en ik ben nog naar de apotheker gelopen omdat een van hen ziek was en geen geld had voor hoestsiroop en oordruppels. En hen een extra deken geleend als het koud was en de verwarming niet kon aanstaan.

Geloof me: het is niet overdreven. En als u de film nog niet heeft gezien: doen.

Het verbeterwerk zit erop, ik kan beginnen met het uitmesten van mijn huis, dat een week zo is blijven liggen.

Maar vandaag was alweer hectisch. Deze morgen begon nochtans rustig: de kinderen naar school gebracht, en dan tegen half negen Bart op zijn kantoor afgezet. Die heeft nog steeds rijverbod, vandaar. En ik moest toch om kwart over negen aan de Sfinx staan, dat kwam dus mooi uit. Ware het niet dat ik te lang aan een computer alginds bleef plakken, en toen nog stond te kletsen, en dus zelfs te laat was aan de cinema. Mijn collega’s konden er niet om lachen, en ik gaf ze geen ongelijk. We eisen van onze leerlingen dat ze stipt zijn, en dan ben ik zelf nog te laat.

Enfin, samen met de vijfdes en zesdes dus naar De Helaasheid der Dingen gekeken. Ongelofelijk herkenbaar, om eerlijk te zijn. Ik denk dat ik er gewoon een apart postje ga aan wijden :-p

Daarna snel naar huis gereden, om Wolf van school te halen, eten te maken, hem en zijn vriendjes naar de turnles te brengen, en zelf naar de klassenraad te gaan. Die heeft een pak langer geduurd dan verwacht.

Ik moest echter nog weg, en heb in de vrieskou de babysit een half uur voor de deur laten staan. Blijkbaar had ik haar nummer verkeerd opgeslagen, en kon ik haar niet meer bereiken. Arm meisje! Ik moest tussen zes en half zeven in Deurne staan, voor een Brussels Girl Geek Dinner. Het was half zes toen ik de school uitging, en nog de kinderen moest ophalen, brood gaan kopen, mezelf een beetje fatsoeneren, en een route zoeken.

Omdat Clo zichzelf dubbel had geboekt die avond en dus zelf niet naar het BGGD kon komen, moest ik de introductie overnemen. Helaas had de organisatie er eigenlijk ook wel op gerekend dat ik vroeger ging zijn, maar ben ik dus maar gebrieft per telefoon in de auto. Makkelijk is anders :-p

Kwart voor zeven was ik in het Kookeiland in Deurne, en toen was het even heerlijk rustig. Ik heb er een calorie-arm kerstmenu klaargemaakt met 20 andere geeky girls, onder het goedkeurende oog van knappe kok Mitch Coldenhoff.

Tegen elf uur was ik thuis. Oef. En kon ik nog aan de was en zo beginnen, want het huis lag er als een rampgebied bij.

Vandaag, donderdag dus, stonden er hier heel plots twee mannen voor mijn deur. ‘t Is te zeggen, ik was net Wolf naar school gaan brengen en was even blijven hangen wegens de komst van Sinterklaas en zo, en toen ik terugkwam stonden er al ladders in mijn achtertuintje, en waren ze materiaal aan het uitladen: na anderhalf jaar eindelijk werden de goten vervangen!

Vooral de goot boven mijn bureau/veranda was er slecht aan toe: ze liep totaal niet meer door, waardoor ze continu overliep en al het houtwerk verrot was. Aan de zijkant was ze zelfs gescheurd, wist de dakwerker me te vertellen.

Ik zat in mijn bureau en keek ernaar. Ik moest daarnet zelf lachen met mijn commentaar, niet te hard op letten dus.

Aangezien ze over de veranda heen moesten werken, werden twee immens lange ladders aangesleept, heel schuin gezet, en brachten ze op die manier het materiaal naar boven. Het glazen dak werd afgeschermd met een aantal OSBplaten (bijna had ik USB geschreven). Ze klauterden (al is ‘lopen’ meer op zijn plaats: ze blijven rechtop alsof ze op een trap stappen) ook met een zware plank met ijzers naarboven.

Dat werd blijkbaar een loopvlak, ofte een rietdekkersstelling.

In ieder geval is het bijzonder griezelig om onder te zitten, en ik ben dan maar alle mogelijke andere dingen gaan doen, die NIET in mijn bureau moesten gebeuren.

Ik wilde vanavond eigenlijk naar Brussels Girl Geek Dinner nummer 21, in en over het passiefhuis van Van Marcke, de badkamerspecialist. Alleen had ik duidelijk niet goed in de agenda gekeken, en was ik dus compleet vergeten een babysit te vragen. Bart moest namelijk opleiding geven, en was dus ook niet thuis.

Een babysit is snel gevonden als het vanaf acht uur is, maar ik zou al om half zes ten laatste moeten vertrekken hebben, en dan wil je ook niet zomaar gelijk wie als babysitter.

Eigenlijk was er ook quiz vanavond, van het quizconvent waarin ik zit als Oud-VEK, en waarvoor ik vorige maand zelf een kwis heb opgesteld. Daar had ik dus al laten weten dat ik niet ging komen, maar daar zat mijn ma wel, die ik dus ook niet last minute kon optrommelen.

Gelukkig was er ook roleplay vanavond, zoals elke twee weken. Ik heb deze namiddag naar iedereen gebeld, en gevraagd of het bij mij kon doorgaan: ik had namelijk geen babysit :-p En dus heb ik een hele fijne avond gehad met zes vrienden: een leuke cthulhusessie, een best wel lekkere taart en een hoop gelach.

En eigenlijk, feitelijk, ben ik bijzonder blij dat ik niet naar Zaventem moest rijden in de gietende regen, en dat ik mijn vrienden niet moest teleurstellen. Al was ik er toch bijzonder graag bij geweest, daar bij Van Marcke.

Meh.