Uitvaart 2019

Opgestaan met een serieus mottig gevoel – allez, eigenlijk voel ik me al de hele week niet ideaal – en met stevige buikkrampen. Nog niet het soort dat me alle vijf minuten naar het toilet doet crossen, maar wel het soort dat me alle vijf minuten even naar adem doet happen.

Was het niet dat het vandaag Uitvaart (= 100 dagen) was op school en ik dus niet echt les moet geven, alleen maar toezicht moet houden, ik was thuis gebleven. Meh.

Maar bon, om half negen was ik op school omdat Kobe naar Velzeke ging – en ik dat dus moest missen – en ik stond om kwart over negen afwezigheden op te nemen in de grote zaal. Met een half oog volgde ik de generale repetitie, ging af en toe wat liggen, hielp hier en daar, deed toezicht, en keek in de namiddag met genoegen naar de show. Die goed was. Echt goed: weinig scoutsdingen, veel knappe vondsten, enfin, een goeie show.

Het verslag met foto’s daarvan heb ik hier gezet.

Grasveld

Dat grasveld van ons, dat blijft een probleem. Destijds hebben we, net na de verbouwing, grasmatten laten leggen om toch iets deftigs te hebben.
Toen we daarna de tuin lieten heraanleggen, hebben we nieuwe grasmatten laten leggen, gewoon omdat het eigenlijk toen al om zeep was.

En intussen is dat gras weer een en al bobbels en vooral gigantisch veel onkruid. De tuinmannen snappen zelf niet hoe dat komt bij ons, dat dat onkruid zo enorm welig tiert.

Enfin, vandaag zijn ze komen verticuteren, kalken en inzaaien, en ik hoop maar dat het ietsje betert, want we hebben meer onkruid en mos dan groen. Zeker nu, want nu ziet het er helemaal dood uit. Mja…

Elanor revisited

Ik heb jarenlang in Elanor gezeten, de Vlaamse Tolkienvereniging. Ik heb er zelfs een aantal vrienden leren kennen die ik echt nog altijd als vrienden beschouw.

Alleen…

Ik moet echt kiezen welke hobbies ik behoud en welke ik, jammer genoeg, laat vallen. En Elanor, dat is vaak een eind rijden, of zoals op FACTS iets dat mijn lijf niet langer aankan. En dus zit ik niet meer in Elanor, ook al krijg ik nog steeds de mails, en weten ze dat ze een beroep op me mogen doen wanneer nodig.

Zoals nu: Hedwig houdt een lezing of zoiets ergens in het Antwerpse, en wilde daarvoor de muziek gebruiken die Johan en ik een jaar of vijftien geleden ooit zongen daarvoor. Maar de datum is dezelfde als die van onze openschooldag, en daarom onmogelijk. Gisteren zijn Johan en ik daarom voor het eerst in een jaar of vijf opnieuw samengekomen om het in te zingen. Het deed deugd en eigenlijk heel erg vertrouwd aan om hem terug te zien. Alsof we elkaar een week of drie geleden nog hadden gesproken. Vreemd, maar als je ooit zo goed bevriend bent geweest…

We hebben dus de elfenliederen samen ingezongen, en ja, dat was eigenlijk best leutig. Zoals vaak denk ik dan: dat zou ik meer moeten doen, maar dan stoot ik weer op fysieke en temporele grenzen. En dan besef ik ook dat ik eigenlijk al ongelofelijk veel doe, en dat mensen zich soms afvragen waar ik de tijd en de energie vandaan haal. En dat ik me misschien toch wel beter een beetje aan mijn beperkingen hou.

Mja.

Sucks.

Nieuwe computer

Ik was toe aan een nieuwe computer. En sinds ik de vorige keer een laptop had, keer ik daar niet meer van terug. Man, ik was zo blij dat ik met mijn laptopje in de zetel kon toen ik plat lag met de rug! En ook op klassenraden en op vakantie is dat ding goud waard gebleken. Dus nee, geen vaste PC meer voor mij.

Sinds kort zit ik wel weer veel meer aan mijn bureau, waar de laptop in de hoek staat en aangesloten is op extra groot scherm, toetsenbord, muis en boxen. Zoals een PC, dus alleen iets praktischer.

Nu, mijn vorige ding was blijkbaar meer dan vier jaar oud, en in termen van computers voor een nerd is dat oud, ja. Hij liep niet meer zo snel, maar eigenlijk nog snel genoeg. Een groter probleem was dat de batterij kapot was – ja dat valt te vervangen, maar in combinatie met de andere problemen… – en dat de USB-poorten versleten waren en dus slecht contact gaven. Ik gebruik die voortdurend: een externe muis – ik gebruik niet graag trackpad – maar ook mijn fototoestel en gsm voortdurend in en uit. Tsja.

Bon, 1.499 euro later stond ik, helemaal happy, weer thuis. Alwaar de zieke zoon zich spontaan over het ding ontfermde en de programma’s die ik nodig had, begon te installeren. Want dat was eigenlijk hetgeen waar ik nog het meest tegen opzag: die installatie. Mijn 2 GB data waren vrij snel gebackupped en overgezet, de mail syncte spontaan zelf, idem mijn Firefox, en toen waren we vertrokken! Alleen voor mijn Office moet ik nog eens kijken, maar dat kan via een schoollicentie.

En dus zit ik nu te blinken op een gloednieuwe laptop met iets kleiner scherm, maar wel een megagrote coolfactor. Want ja, ik ben uiteraard gegaan voor een gamecomputer: zwaardere grafische kaart en dus snellere toegang voor al mijn programma’s die simultaan openstaan.

Allez hup, weer goed voor een paar jaar, en we weten ook weer waarvoor we werken.

Uitslapen op woensdag

Ik ben een ongelofelijk verwend nest. Yep, ik geef dat grif toe. Ik heb dit jaar namelijk een bijzonder fijn uurrooster, en ik heb daarin de woensdag vrij.

Helemaal vrij.

En dan heb ik de allerliefste echtgenoot en kinderen ter wereld: die laten me op woensdag gewoon uitslapen! Muisstil staan ze op, en zelfs in alle stilte gaan ze de trap af. Heel, héél af en toe staat er eentje aan mijn bed om toch nog iets praktisch te vragen. En blijkbaar kan papa zelfs staarten maken in het haar van zijn dochter, als dat echt moet voor de zwemles.

Yep.

Ik ben een verwend nest.

Geen tijd

Nope, even geen tijd: alle dagen klassenraden, dan nog oudercontact, een werkgroep communicatie, vakgroepvergadering, extra vergadering voor de vakgroepvoorzitter, vergadering met de zesdes voor de proclamatie…

Nope, geen tijd. Sorry.

Volgende keer beter.

Stressdagje

Wat een stressdag vandaag zeg!

Eerder deze week realiseerde ik me dat zowel Merel als Kobe op scoutsweekend waren, en dat Wolf eigenlijk toch al oud genoeg is om alleen te zitten. En dat het voor Bart en mij al zeer stresserende weken waren geweest, en dat we dus eigenlijk wel toe waren aan een weekendje tussenuit.

Ik surfte woensdag op goed geluk naar de website van De Jonkman in Brugge, en tot mijn grote verbazing kon ik nog twee plaatsjes reserveren om half negen. Dik in orde!
Brugge is natuurlijk niet zo ver om ‘s nachts nog naar huis te rijden, en ik drink sowieso geen alcohol, maar toch… Het is altijd leuker om te kunnen blijven slapen, dan heb je pas écht zo’n tussenuitgevoel. Ik ging dus op zoek naar een B&B, en kwam na wat zoeken uit bij iets dat er vlak naast was gelegen. Eén nacht was zo goed als nergens te boeken, en dus gingen we er maar meteen twee nachten en een dagje Brugge van maken.

Ik belde naar de verhuurder van de B&B, en jawel, ze had zelfs nog een apart huisje achteraan vrij. Doorgaans werkte ze met online reserveringen, maar bon, het was al over twee dagen, het hoefde niet, we konden dan ter plekke wel betalen. Ik regelde de rest via Whatsapp, en kreeg daar ook een schriftelijke bevestiging. Bon, dat was dat.

Nope.

Want deze middag rond een uur of twaalf kreeg ik plots het bericht dat er een ander koppel uit Italië online had gereserveerd en betaald, en of wij dat dan waren? Euh, nee? Ah, jammer dan, dan was het huisje niet meer vrij.

Wuk?

Euh, ik had een schriftelijke bevestiging via Whatsapp en dus een geldige reservering? Ah nee, ze had nog nooit eerder een telefonische reservering gekregen en die andere mensen hadden betaald, dus die kregen voorrang. Ik zei dat dit wettelijk gezien niet kon, en dat wij dus vanavond daar gingen staan tegen half negen, aangezien wij een geldige reservering hadden. Tenzij ze zelf een alternatief kon voorzien.

Bon, ik ben dan maar zelf een alternatief beginnen zoeken, en ben op een prachtige plek gestoten: Maisson Bousson. 200 euro per nacht, dat wel, maar bon, ‘t is niet alsof we dat vaak doen. De dame in kwestie ging meteen akkoord, al kon ze de volgende morgen wel geen volledig ontbijt voorzien. Maar een koffie en een croissantje, dat ging wel lukken.

Soit, crisis afgewend. Om zeven uur vertrok Merel aan de scouts, om half acht Kobe, en tegen kwart na acht stonden we in Assebroek, net buiten de Gentpoort, in een prachtige B&B. De foto’s zullen voor morgen zijn.

We waren allebei doodop, dronken de aangeboden fles Gerolsteiner fruitsap uit, aten de overheerlijke appeltaartjes op, en kropen in bed met een boek en Temptation Island op de achtergrond. En wisten dat we het ongelofelijk goed hadden.

Fagotten

Dat Kobe fagot speelt, dat wist u al lang, uiteraard. Al die tijd heeft hij op een instrument van een van mijn kozijns gespeeld: die speelde als kind ook fagot, maar had het instrument nu al jaren niet meer aangeraakt.
Alleen… het is niet bepaald het beste instrument, speelt niet zo makkelijk, en we betalen er ook huur voor. En Kobe is echt wel goed op dreef met die fagot, zodat ik dacht dat het tijd was om een eigen instrument te kopen. Als er iets is waar ik graag geld in investeer, zijn het instrumenten. Die ingesteldheid is ook nodig, want – ik slikte toch wel even toen ik de prijs hoorde – een deftige fagot kost tussen de 7000 en de 8000 euro. Slik.

Enfin, Kobe had twee weken geleden al drie fagotten meegekregen om uit te proberen: zijn juf had drie Moosmanns meegebracht. Ongelofelijk chic dat zij daar wil voor zorgen. Alleen vond ze dat ze daarmee nog niet genoeg keus had gegeven, en dus reden we deze namiddag naar Brugge, naar een gespecialiseerde winkel.

Ik liet er na vijf minuten Renate en Kobe achter om vanalles uit te proberen, en ging zelf gaan geocachen in de buurt. Ha ja, prachtig weer en al! Ik vond een paar hele mooie plekjes en een een voetgangersbrug met fijn uitzicht.

Intussen hadden Renate en Kobe vrolijk getoeterd in de winkel en waren ze op een Renard uitgekomen: 7500 euro, maar wel met alle opties. Ja, zo’n ding heeft blijkbaar opties, extra kleppen en dat soort dingen. Hij mag hem een week mee naar huis nemen om alsnog uit te proberen.

Tegen vijf uur pikten we in het terugkeren Renates dochtertje Pia op van een verjaardagsfeestje, en tegen kwart voor zes waren we weer thuis. Mét een extra fagot, en wellicht binnenkort een legere bankrekening. Tsja…

Dat is het niet, nee.

Ik weet niet of het aan het weer ligt, aan de koude, of gewoon aan algemene malaise, maar feit is dat de rug al een paar weken moeilijk doet. Ik bedoel maar: al een week of twee ligt mijn stok standaard in de auto voor het geval dat het er tijdens het lesgeven ook echt gewoon inschiet.
Normaal gezien ben ik me er niet de hele tijd van  bewust dat ik een rug heb: zolang ik niks zwaars moet tillen of rare bewegingen uitvoer, doet die rug redelijk normaal. Maar nu doet hij al een tijd vrijwel continu pijn. Geen scherpe acute pijn, maar een voortdurende zeurderige soort pijn, waar ne mens serieus moe van wordt.

Vandaag ging het dan helemaal mis. Allez ja, niet dat het er echt in geschoten is, maar ik kwam thuis na twee uur lesgeven, en ik was op. Maar echt, doodop om een of andere reden, en ik had nochtans wel goed geslapen. Maar mijn kop zat vol snot, ik moest niezen en snuffelen en hoesten, en nee, het ging me niet. Ik ben in mijn zetel gekropen, maar slapen zat er blijkbaar niet in. Ik had nochtans nog veel te doen en vanalles gepland, maar nope, het is bingewatchen geworden, een aantal afleveringen van Marvel’s Agents of Shield.

Ik hoop maar dat ik er morgen weer kan staan, want er zijn al zo veel zieken onder de collega’s, en ik ben ook liefst mijn lessen niet kwijt. En ik hoop vooral dat die rug zich eindelijk eens begint te gedragen. Blah.