Gentse Feesten

Er waren van die jaren dat ik echt tien dagen op de feesten zat. Jong, geen examens of werk (onderwijs, weet u wel), geen kroost om voor te zorgen, en vlakbij met de fiets.
Gemiddeld kwam ik dan per avond een man of veertig tegen die ik kende, dus aan vertier geen gebrek. Overdag sprak ik tegen de middag met vrienden af om nog wat uit te slapen en te picnicken op de Blaarmeersen. Tegen een uur of zes huiswaarts voor een douche, en dan naar de Feesten. Eerst een concert op Sint-Jacobs meevolgen op de eerste rij, of gans achteraan, dan wat rondhangen in Baudelo, even de kraampjes van de ambachtsmarkt aflopen op de Korenlei, een ijsje gaan halen, tussenin een paar jenevertjes achterover slaan, nog hier en daar blijven staan voor een optreden links en rechts, en afsluiten in alweer Baudelo met een goeie sigaar en wat gedans. Kan ook in omgekeerde volgorde. Een goeie fuif in de Cocteau kon er ook altijd bij, net zoals één of andere voorstelling zoals die van de Moereloere in ‘t Museetse. De afsluiter van de feesten was – hoe kan het anders – het optreden van Raymond op Sint-Jacobs. Om één uur begonnen we ons een weg te banen door de massa naar de eerste rijen, waar we elk jaar steevast hetzelfde volk tegenkwamen. Was het in het begin van de nacht nog drummen, dan begon tegen een uur of vijf er wat meer plaats te komen om te dansen. Raymond bleef steevast in zijn nopjes, speelde covers van Prince en Elvis Costello, grapte met zijn band (goh wat had ik een boontje voor de kleine kalende bassist met zijn charmante lachje) en deed dapper door tot de opkomende zon in zijn ogen zat. Jawel, rond zeven uur. Als hij na een marathonsessie van zes uur er eindelijk de brui aan gaf, gingen we met zijn allen koeken halen bij de bakker in de Steendam. Zelden cremekoeken gegeten die zo smaakten. Daarna gingen we slapen op ons kot/appartement, en hervonden met moeite ons dagelijkse ritme.

De Gentse Feesten waren toen nog veel kleinschaliger. Gezelliger ook, vond ik, maar dat zal wel liggen aan het feit dat ik een nostalgische trut aan het worden ben. Sint-Jacobs en Vlasmarkt waren zowat het eindpunt van de feesten aan die kant. Geen Boomtown, geen Polé-Polé, de spiegeltent stond nog aan de achterkant van Sint-Jacobs, en in het Baudelo stond één exotisch eettentje, de grote tent van Drakkar, en was er een dansvloer voor den Bal Populaire. De Feesten zijn me te… anoniem geworden. De mensenmassa is vaak niet te overzien, en pleinen worden noodgedwongen afgesloten. Nooit meegemaakt dat ik niet wat lol kon gaan trappen op de Groentenmarkt bij La Cuenta of Bog Boy Frankie, of vrienden kon gaan zoeken in Klein Turkije aan de Platten of in de Duveltent. Geen idee waar ze nu allemaal rondhangen. Een beetje verspreid, denk ik, en altijd aan de andere kant van een dichte mensenmassa waar ik hoegenaamd in dit weer geen zin heb om me een weg door te banen. Ach ja…

Toch heb ik er dit jaar al van genoten. Bart was erin geslaagd via het geliefde Project vrijkaarten te krijgen voor Gili op de openingsavond. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar ik vond het al ongelofelijk fijn dat ik mijn noestwerkende echtgenoot meekreeg in het feestgewoel. Lang leve een kantoor in het centrum met bijhorende parkeerplaats, by the way.
Een vriendin opgetrommeld als babysit (lang leve fijne niet-feestende vrienden, btw) en wij richting conservatorium. Ik was nog nooit in het zaaltje geweest, en was aangenaam verrast. De hitte binnenin was nog draaglijk, vond ik.

Gili zelf bleek een West-Vlaamse goochelaar/stand-up te zijn met een cynisch gevoel voor humor. Het feit dat er misschien een man of 60 in de zaal zat, ontlokte hem de opmerking dat het wellicht te warm was voor de gemiddelde Oost-Vlaming, maar drukte zijn enthousiasme niet. Als goochelaar is hij niks speciaals. Een vriend van me is een niet onverdienstelijke amateur, en sommige trucs doet hij zelfs een pak beter (zoals de vuurvliegjes). Wat deze voorstelling net dat ietsje meer geeft, is de commentaar die Gili geeft tussenin. Toegegeven, sommige moppen waren nogal flauw of hadden een baard die de gemiddelde Talibanstrijder zou doen verbleken van jaloezie, maar op andere momenten heb ik gewoon zitten schateren. Gili bezit een heerlijke dosis zelfrelativering, een franke tong en het talent bijzonder ad rem te reageren op sommige opmerkingen. Het meest amusant was nog het feit dat hij, voorzien van micro, zijn publieksassistenten van alles in de mond legde wat bijzonder goed overeen kwam met hun lichaamstaal, maar niks te maken had (mag ik hopen) met wat ze werkelijk aan het zeggen waren. Al bij al een aangename avond. Geen topamusement, maar het mocht er zeker zijn. Bedankt voor de kaarten, Gent Blogt !

Dinsdagavond had ik op het laatste moment mijn ma zover gekregen dat ze me vergezelde naar een voorstelling van vzw Deezillusie. Ik had Geert Willems (en zijn dochter) al lang beloofd eens naar een voorstelling te komen, en de titel intrigeerde me wel: Stand-up Erotica. De man in kwestie een beetje kennende, wist ik wel dat het vrij absurd ging zijn, en ik werd op mijn wenken bediend. Samen met Paul Ooghe en Sophie Dewispelaere heeft Willems een voorstelling in elkaar gestoken die het midden houdt tussen revue, stand-up en theater. Het feit dat de man lesgever is in oa. improvisatietechnieken voor de vzw Wisper is daar ook niet vreemd aan. Korte sketches worden aan elkaar gebreid met stand-up-achtige momenten, en als rode draad loopt het thema ‘erotiek’, al zouden sommigen het ‘seks’ noemen. Hoe kreeg je vroeger seksuele voorlichting, en hoe erbarmelijk gaat het er nu aan toe ? Hoe pak je het aan als homokoppel wanneer je adoptiedochtertje vragen begint te stellen ? Welke verleidingstechnieken werken, en wat is een zekere afknapper voor een vrouw ? En hoe begin je als ernstig koppel aan partnerruil ?
De spelers gaan er zo in op dat het zweet hen afdruipt, maar daar zal het bloedhete zaaltje aan de Spitaalpoortstraat (in de buurt van de Dampoort) ook wel voor iets tussen gezeten hebben.
Opnieuw geen topamusement, maar een enorm genietbare voorstelling waar je met een goed gevoel buitenkomt. Stand-up Erotica speelt nog tot het einde van de Feesten in het zaaltje van Wisper in de Spitaalpoortstraat, telkens om 20.00u. Misschien best toch reserveren, want het zaaltje zat stampvol.

Ergernis oh ergernis !

Vorige week heb ik – zo dàcht ik althans – een reis geboekt voor ons tweetjes naar Kroatië. Ik was eerst al in het reisbureau langsgeweest, en daar zat alles naar Montenegro (mijn eerste goesting) en Kroatië vol. Fijn.

Dan maar op aanraden van ma naar Connections beginnen kijken op het net. Rustig iets uitgezocht, geboekt, info doorgegeven, Visakaart ingegeven, bevestigd, en dat was dat. Alleen, geen bevestiging per mail of zo. Hmm? Bizar.

Na een week nog steeds geen bevestiging, dus eventjes gebeld naar het betaalnummer van Connections. Geen boeking te bespeuren. ‘Bel even naar het hoofdkantoor, mevrouw’. Ook daar niks te bespeuren, bijna afgeblaft omdat ik twijfelde welk van mijn drie meest frequente emailadressen ik had gebruikt, en ellenlang aan het lijntje gehouden. Dan maar naar VISA gebeld (eerste wachttijd: 11 minuten, tweede poging 13 minuten, en dan maar opgegeven) om te proberen achterhalen of er geld van de rekening was gegaan. Gelukkig wist mijn lieve echtgenoot me te vertellen dat ik die info ook in online banking kon zien. Hah. Geen geld afgegaan.

Na drie pogingen om opnieuw het betaalnummer van Connections (waar je moet boeken) te bereiken (je geraakt wel binnen, krijgt stemcomputer aan de lijn, en moet dan wachten tot ze de bezettoon doorgeven :-p) had ik er genoeg van. Ik weet trouwens niet hoeveel die voormiddag telefoneren me gekost heeft, maar het zal genoeg zijn ! Ik heb dan maar alles geboekt in het kantoor van Connections in de Hoogpoort, waar ze bijzonder vriendelijk en efficiënt waren. Enne, het is wel degelijk Montenegro geworden, in een fijn (gigantisch) hotel met uitgebreide buffetten. Exact wat mijn overwerkte ventje wilde. Fijn toch ?

Solden

Vaak koop ik zo goed als niks in de solden. Deze keer heb ik me eigenlijk veel te veel laten verleiden door vanalles en nog wat, en heb dus een flinke pak geld uitgegeven. Ugh.

Voor Wolf ben ik in een uitverkopende kinderwinkel in Mariakerke gegaan, met een ongelofelijk mooi voordeel: 50%, en vanaf 5 stuks 80%. Ik heb dus een pak merkkledij mee voor weinig geld :
– Hemd van Jean Bourget dat 64 euro kostte
– donkerbruine jeans van zelfde merk, oorspronkelijk 52 €
– donkerblauw geribbeld coltruitje
– zwarte sweater met donkerblauwe streep
– wit snoezig dingetje voor dochtertje van nicht.
– ongelofelijk wijs badpak voor Wolf: yep een mannenbadpak (zal één dezer een foto op zijn site zetten) dat origineel 35 € kostte.

Heb 42 € betaald voor de 6 stuks. Ik blij.

Dinsdag ben ik dan nog in ‘t stad verzeild om een nieuwe GSM aan te schaffen (fijn ding overigens) en maar meteen in nog een paar winkels binnen te gaan.
buit:
– twee donkergrijze Tshirts voor Bart
– grijze zwembroek voor diezelfde Bart
– twee linnen broeken voor mezelf: een grijze en een bruine
– kousjes voor Wolf.
Samen 48 €
– bruin paar open schoenen, echt mijn goesting. 60€

Heb ook nog een oranje netachtig lang overding gekocht in mijn favoriete boetiek. Yep, oranje. 32.5 €

Gisteren ben ik met mijn ventje in ‘t stad gaan eten en ben onze reis naar Montenegro gaan regelen. Heb meteen een nieuwe handtas van 78€ meegebracht, een bordeaux truitje van Cora Kemperman (25€), en een fluogroen parasolletje voor morgen aan zee (8.75€). Kwestie van onszelf nog terug te vinden, nee ?

Goe gereden, zeggen ze bij ons. En nu is ‘t genoeg geweest.

Weer bijzonder snugger bezig…

Ik zit hier dus te ‘typen’ met mijn rechterpoot in het verband.

Ik was de laatste reeks verbeteringen aan het doorworstelen boven, terwijl Bart hier beneden bezig was met Wolf. Een beetje voor twaalf uur kwamen ze me halen om te koken. Mijn allerliefste had al alles klaargezet, zodat ik enkel de feitelijke handelingen hoefde uit te voeren en de hoeveelheden bepalen. Hij had zelfs de ratatouille al op het vuur gezet om op te warmen, en, jawel, de plaat al aangezet. Ik had dat hoegenaamd niet verwacht omdat de rijst nog moest koken en het vlees nog moest bakken, dus ik schuif met een grote geste die pot opzij, en, ik denk uit pure gewoonte, voel even met mijn hand aan de kookplaat.

Lang leve snelle reflexen ! Had mijn hand een halve seconde langer blijven liggen, dan hing mijn vel nu nog aan de kookplaat. Ik ben dan maar een kwartier met mijn hand onder de koude kraan gaan zitten (en ondertussen de krant gelezen), een pijnstiller geslikt omdat het zelfs al onder het koude water pijn begon te doen en erger dus wel te verwachten viel, een dikke laag flammazine aangebracht, een stevig verband, en dan een coldpack op datzelfde handje.

Gelukkig werkt de pijnstiller ondertussen, dus de pijn is draaglijk. Nu nog verder gaan verbeteren, ugh. Goh, die vakantie mag écht wel beginnen komen !

Ochtendblues

Dit is niet meteen mijn favoriete soort ochtenden. Soms kan ik blij en welgemoed fluks uit mijn bed springen en staan zingen boven de lavabo. Vandaag echter…

Ik had al totaal geen zin om op te staan, omdat ik vreselijk slecht geslapen heb (kinderen, katten, toilet,…) Gelukkig heb ik een schat van een man die me dan zachtjes wakker kust, knuffelt en kriebelt tot ik wel wakker móet worden. Met een glimlach op mijn gezicht. En als kers op de taart doet hij dan de gordijnen open, omdat hij weet dat ik van licht hoe dan ook wakker word.

Grmbl. Als hij bovengekomen is met Wolfs fles melk, strompel ik slaapdronken naar de badkamer om mijn zoontje te begroeten. Die heeft blijkbaar een ochtendhumeur om U tegen te zeggen vandaag, want zelfs een knuffel wijst hij resoluut en huilend af. Hij wil nog slapen, en rolt zich in foetushouding op op zijn luierkussen in de badkamer. Zucht.
Aangezien ik echt wel op uur sta, en ook Bart zo snel mogelijk naar kantoor wil, zit er niks anders op dan een gevecht aan te gaan. Fijn hoor, ‘s morgens vroeg een peuter willen aankleden die krijst, trappelt, huilt, slaat, wurmt… Datzelfde gevecht gaat verder hier in de keuken voor zijn schoenen en zijn pull. Alleen om samen met papa de hond eten te geven, kalmeert hij even. Als ik daarna suggereer een andere tuut te nemen, begint het brullen opnieuw, en zet papa hem gewoon in de auto. Een halfslachtig kusje later zijn mijn twee mannen weg.

Poeh. Als ik op mijn nuchtere maag koffie kon verdragen, dan wilde ik nu een koffie. Het zal een haastige douche worden, vrees ik, en een lange dag van deliberaties op school. Mét koffie.

Elke keer weer als ik klaprozen zie, word ik melancholisch…

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.

– John McCrae

Raaaaaaahhhhhhhhhhhh !

Daarnet nog eens de fout begaan tegen mijn vader te zeggen dat ik nog veel werk had.

Want, in het onderwijs, daar werken ze niet meneer. Die doen niet anders dan klagen en met vakantie gaan, meneer. Die hebben allemaal een jobke na hun uren, want die hebben toch niks anders te doen, meneer. En als ze dan ne keer moeten werken gelijk nen normale mens, dan klagen ze steen en been, meneer. Want, ja meneer, in ‘t onderwijs zijn ‘t allemaal luiaards, meneer.

Waarom, WAAROM, godverdomme, zijn er dan leraars te weinig ? Omdat het zo schitterend betaalt ? Omdat je van in het begin werkzekerheid hebt ? Omdat je weken op voorhand weet of je op 1 september opnieuw mag beginnen ? Omdat je verlof kunt nemen om aan het ziekbed van je oma te zitten ? Of om getuige te zijn op het huwelijk van je beste vriendin op een vrijdag ?

Of misschien, heel misschien, omdat de pubers tegenwoordig zo dankbaar zijn om mee te werken ?

Of, wie weet, omdat ze ook moeten werken ? Ook op zaterdag en zondag ?

Nee meneer, die van ‘t onderwijs kunnen niet werken meneer.

Waarom ik dan niet in het onderwijs sta meneer ? Euhhhh… Omdat ik dat toch niet zag zitten meneer.

RRRRRRRRRRRRRRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH !

/rant off

Sign of the times…

Daarnet verliet een van mijn leerlingen, een toffe gast van 17, het examen Latijn. In hun agenda moet het uur genoteerd worden waarop ze de klas verlaten, kwestie dat ze niet nog uren gaan rondhangen op straat of op cafe.

Toen de gast in kwestie vroeg hoe laat het was, wees ik naar de klok aan de muur. Hij grinnikte schaapachtig en zei dat hij dat niet kon lezen. Waarop ik, stomverbaasd: “Jij draagt toch geen bril ?”

Hij: “Errr, nee, ik kan gewoon geen klok lezen, mevrouw. Al van mijn vijfde heb ik een digitaal polshorloge, en nu mijn GSM.”

Ik denk dat de uitdrukking op mijn gezicht goud waard was…

Au.

Ok, kwart over vier ‘s nachts, en ik zit aan mijn PC. Dat kan alleen maar betekenen dat ik aan het wachten ben tot de pijnstiller inkickt. Ja, ik ben dus weer wakker geworden van de onhoudbare pijn in mijn kaak.

Morgen scanner. Hopelijk vinden ze iets dat behandelbaar is, want dit is, zeker op langere termijn, totaal niet houdbaar. Het kan toch niet dat ik gemiddeld 1 pijnstiller per dag moet nemen, en dan nog eigenlijk geen harde dingen knabbel ? Dat ik schrik heb om op restaurant te gaan, dat ik de helft van de nachten wakker word van de pijn ?

Allez, werk dan toch ! Dat ik weer kan gaan slapen !

Bizar

Ik heb het kot voor mij alleen. Nu, dat gebeurt wel meer, alleen niet op dit uur.

Wolf is net mee met mijn moeder en blijft daar twee nachten slapen, en Bart zit in Genève voor beroepsdoeleinden (prachtig woord, niet ?). Daardoor zal ik de nacht alleen in huis doorbrengen, en vooral, zal ik morgenvroeg helemaal alleen opstaan en naar school vertrekken. Ik heb morgen examens af te nemen, ziet u.

Dus ja. Alleen. Niet dat ik het erg vind hoor, een heerlijk rustig huisje, zonder storende geluiden (behalve dan het geronk van mijn PC die nog steeds openstaat omdat ik nog altijd er het stof moet uitblazen omdat een paar dagen geleden mijn grafische kaart het begaf omdat er een millimeter stof oplag).

Nu nog even bezig een examen op te stellen/verfijnen, en dan naar een detective kijken. Kijk, nooit gedacht dat ik het ging zeggen, maar ik hou wel van het WK. Gewoon omdat de KRO besloten heeft tegenover elke match een Britse detective te programmeren. Niet dat er hier ten huize ooit voetbal opstaat (ik ben de enige die al eens het tennis of de Tour durf opzetten) maar die detectives… Ik vrees dat ik absoluut geen WK-weduwe ben, maar Bart eerder een detectiveweduwnaar.

In elk geval, hij heeft al even gebeld, en overleeft het ginder blijkbaar. Alhoewel, ik weet nog niet hoe hij de avond zal doorbrengen. Zijn laptop is namelijk plat en de stekkers zijn er anders. Maar heeft elk deftig hotel geen omschakeldingen liggen ?