Venetiaans trouwfeest

Een tijd geleden viel een heel aparte trouwuitnodiging in de bus: netjes gevouwen op perkamentachtig papier, met een rood lintje rond en verzegeld met lak en een zegelring. Binnenin stond een zegel, en de plechtige uitnodiging voor een gemaskerd bal: voor maskers gingen ze zelf zorgen, maar de kledij, daar stond je zelf voor in.

Zaterdag twijfelde ik wat ik ging aandoen: ik had er geen kostuum voor durven huren, omdat ik niet wist hoever de trouwers er in wilden gaan. Ik had beter moeten weten, David kennende :-p

Soit, ik denk dat ik er met mijn lange zijden wapperende rok, eenvoudig zwart shirtje en wit kanten lange uitwaaierend vest toch wel redelijk uitzag. Ginder kreeg ik een prachtig masker, en vergaapte ik me aan de aanwezigen. Sommigen hadden gewone deftige kledij aan, anderen waren volledig in barokke kleren uitgedost. De setting, de kapel van het monasterium, deed er uiteraard ook bijzonder veel aan.

Doordat er geen eten voorzien was, alleen bruidstaart en een enorm dessertenbuffet, startte het feest vrij vroeg, zijnde half negen. Dat maakte dat er ook snel gedanst werd, en dat het tegen een uur of twee wel afgelopen was. Ik heb me in elk geval kostelijk geamuseerd, en veel staan dansen. Dat was een stresstest voor mijn voet, maar pijn deed hij niet, alleen wat stijf de dag nadien.

Here’s to you, David en Ina! Nog vele vele jaren!

Villeroy & Boch

(Disclaimer: gigantische rant over de dienst naverkoop van Villeroy & Boch, waar Kafka trots zou op geweest zijn)

Vorig jaar in de lente hebben we een nieuwe badkamer laten installeren. We hadden gekozen voor een stoomdouchecabine, een rond model van Ucosan, dat blijkbaar onder Villeroy & Boch valt.

Nog geen jaar later, op Pasen, 12 april, zitten we beneden als we boven een doffe knal horen. Na onderzoek blijkt een van de glazen douchedeuren gewoon gesprongen: er ligt verbrijzeld glas overal, zoals bij een autoruit. Hmm. Helaas blijkt de week na pasen ook bouwverlof, en moet ik minstens een week wachten om het door te geven aan de installateur. Gelukkig kan een mens al eens creatief zijn met huishoudfolie, zodat de douche tenminste bruikbaar blijft, zij het niet bijzonder praktisch.
Intussen merkt Bart op dat ook de stoomfunctie kapot is (zelf gebruik ik die nauwelijks) en dat de temperatuurregeling compleet los staat. Fijn, voor een toestel dat amper een jaar oud is.

Bon, op woensdag 22 april bel ik naar mijn kleinhandel. Zij sturen diezelfde dag nog een bericht naar de groothandel, Facq, die contact opnemen met Villeroy & Boch. Ik wacht geduldig. Bouwverloven en zo zijn namelijk nogal ongenaakbaar in dit land, en diensten naverkoop blijkbaar ook.

Op maandag 11 mei, een kleine drie weken later, krijg ik volgende mail:

Geachte,

Wij hebben via facq vernomen dat er een probleem zou zijn met de douchedeur van uw cabine.  We zullen deze deur vervangen maar hebben hierover nog een kleine vraag.  Begin vorig jaar werd een nieuw type deuren geïntroduceerd voor onze cabines nl in geanodiseerd alu (licht grijs) ipv van de vorige witte.  Mogen we dit nieuwe type deur bij u komen plaatsen?  Ik probeer u telefonisch te bereiken maar dit is nog niet gelukt.

Wachtend op uw antwoord

Ik antwoord diezelfde dag nog per mail dat ik uiteraard liever witte deuren zou hebben, maar als ze daar niet meer kan aangeraken, dat het ook grijze mogen zijn. Als het maar snel gaat. Oh ja, en dat ook de stoomgenerator en de thermostaat het hebben laten afweten. Ik krijg dadelijk een kort beleefd mailtje terug.

Beste,

Ik ga proberen voor u nog een witte deurenset te verkrijgen maar kan dit niet verzekeren. Ik laat u nog iets weten.
Het probleem met de stoomgenerator zetten we erook bij op onze planning.

Vriendelijke groeten
Meilleures salutations

Goed.

Ik wacht geduldig. Herstellers hebben namelijk nogal veel werk, en deuren bestel je ook niet zomaar even. Je zal maar aan de bron zitten, de fabriek namelijk.

Drie weken later bel ik even, maar mevrouw is er niet. Ze zullen het doorgeven, en of ik later terug kan bellen. Geen probleem. Alleen nemen ze, om drie uur in de namiddag, niet meer op.

Goed. Ik wacht nog een weekje, en bel opnieuw. “Oh, maar mevrouw, ik heb nooit uw antwoord gekregen op die vraag van de grijze deuren! Hoe kan ik die dan bestellen?” Euhm?  Enfin, na een kwartier aan de telefoon bleek ze mijn dossier niet te vinden. Het zat niet onder mijn emailadres, en ze bleek het dus kwijt te zijn. En die mail, die had ze echt nooit gekregen!

Even later, terug aan mijn PC,  stuurde ik haar antwoord op mijn niet-bestaande mail opnieuw door. Zonder verdere commentaar.

Stilte. Complete stilte.

Een paar dagen later, 15 mei zijn we ondertussen, krijg ik onderstaand mailtje:

Goeiemorgen,

Sorry voor de verwarring. Het “probleem” was dat het dossier ingeboekt staat op Dewaele, Wondelgem. De witte deuren zijn zoals we reeds verwachten niet meer verkrijgbaar. De geanodiseerde versie is besteld zodra we hiervan een leverdatum weten maken we een afspraak voor de plaatsing hiervan. Ik heb bij de collega van logistiek aangedrongen op een zo vlug mogelijke levering.

Vriendelijke groeten
Meilleures salutations

Allez bon. Opnieuw wacht ik geduldig. Tsja, de dienst naverkoop heeft nu eenmaal geen prioriteit in een fabriek, dat begrijp ik.

Een maand later, midden juli, jawel, bel ik opnieuw. Hoe het intussen nog zit met mijn douchedeur, zo na drie maanden? Mevrouw is dan met vakantie, ik heb een vriendelijke meneer aan de lijn, die compleet uit de lucht valt. Kijk mevrouw, ik zoek even het dossier op, en bel u dan terug, ok?

Jawel. Alleen kan ik blijven wachten op een telefoontje. Ach ja, klanten zijn ook niet zo belangrijk op een dienst naverkoop, ze hebben wel andere dingen aan hun hoofd.

Drie dagen later bel ik opnieuw. Ja mevrouw, ik heb het nagekeken, en de deuren zijn besteld, alleen nog niet geleverd. Drie maanden, zegt u? Tsja mevrouw, ik weet van niks! Maar het bouwverlof, daar hoeft u zich geen zorgen over te maken, de fabriek noch de groothandel liggen stil. Maar volgende week zullen ze zeker binnenkomen, geen probleem.

De vrijdag van de volgende week bel ik. Maar mevrouw, ik kan daar toch ook niet aan doen! Het probleem ligt bij de groothandel die maar geen bestelbon doorstuurden. Euhm? Sinds wanneer moet een groothandel een bestelling doorgeven voor een wisselstuk onder garantie? Bon ja.

Een week later, begin augustus, bel ik opnieuw, en maak me behoorlijk kwaad aan telefoon. Dat dat nergens op slaat, dat ik met twee jonge kinderen zit en al bijna vier maanden zonder deftige douche. De jongen aan telefoon zit er duidelijk mee verveeld, en wordt dan ook van de weeromstuit arrogant. Boos leg ik dicht.

Een paar dagen later krijg ik telefoon. Dat de deur de volgende dag zou geleverd worden bij de groothandel (een kilometer hiervandaan) en dat ze ze zouden kunnen installeren. In mijn opgeluchtheid stem ik toe ze eventueel zelf te gaan ophalen, mocht Facq ze niet kunnen leveren. Voor de zekerheid vermeldde ik erbij dat de vorige installateurs destijds een kantelraam hadden uitgebroken om de douche (en het bad) boven te krijgen, omdat dat via de trap niet ging gaan. Geen enkel probleem mevrouw, daarom komen ze ook met twee, ze zullen dat wel boven krijgen.

De volgende dag, 11 augustus intussen, krijg ik een mail.

Beste,

Ik heb zojuist Mevr Seminck (van groothandel Facq, nvdr) aan de lijn gehad, die mij bevestigde dat de deur bij hen is geleverd in Wondelgem.  Ik heb begrepen van mijn collega dat u die eventueel zelf zou kunnen afhalen of anders moet u afspreken met Facq voor een levering.  Wij zouden kunnen langkomen op woe 19 aug a.s. voor de installatie van de deur.  Kan u mij bevestigen of dit lukt voor u ?

Bedankt

Ik bel dadelijk naar Facq, waar een bijzonder vriendelijke mevrouw Seminck me zegt dat ze inderdaad een douchedeur hebben meegekregen in de levering, maar dat ze van niks wisten, en dat zij daar eigenlijk voor niks tussenzitten. Het is de dienst naverkoop van Villeroy & Boch, zij moeten leveren bij mij thuis. Allez bon, nu dat weer! Eigenlijk moest zij de deur terug naar Brussel sturen, zodat zij rechtstreeks bij mij konden leveren. Ze moet echter de vertwijfeling in mijn stem gehoord hebben (dan konden ze nooit op woensdag komen installeren), en aangezien ik zo dichtbij woon, ging ze zien wat ze kon doen. Ze ging me terugbellen. Inderdaad, in scherpe tegenstelling met andere klantendiensten hing ze een half uurtje later alweer aan de lijn: er was een chauffeur die net ging vertrekken, of hij de deur bij mij mocht afzetten? Ik sprong een gat in de lucht, en begroette vijf minuten later een charmante chauffeur die een groot pakket (anderhalve vierkante meter op twee meter) bij me in de garage schoof. Yay!

Zover waren we dus al.

Op woensdag, tegen negen uur, stopte hier een bestelwagen, en twee mannen stapten uit. Toen ik hen het pakket toonde, was de onmiddellijke reactie: “Ja maar madamke, da ga nie gaan he!” Hoezo?? “Awel, ‘t is de afspraak dat dat al klaar staat in de badkamer en niet beneden. Ah, gij hebt da gemeld aan den dienst naverkoop, en die zeiden dat da geen probleem was? Allez ja bon, voor die mannen is ook altijd alles goed! En Facq zei dat ze maar leverden tot aan de deur? Da’s nieuw da! Proper, ja! Da kan nie, he madamke!”

Ik denk dat de stoom uit mijn oren sloeg. De toon van mijn stem zal navenant geweest zijn. In ieder geval gingen ze ne keer zien, en ze begonnen alles uit te pakken op de oprit. Uiteindelijk hebben ze, met veel gezucht en gezaag, de hele constructie gedemonteerd, naar boven gedragen, en ginder geïnstalleerd.
“Oe, uw stoomgenerator en thermostaat zijn ook kapot? Maar madamke (nog een keer het denigrerende ‘madamke’ en ik ging op zijn gezicht slaan), daar staat niks van op ons papier, dat kunnen wij niet doen, daar is geen tijd voor voorzien.” Ik heb geen woord gezegd, maar drie minuten later waren ze eraan bezig.

Enfin, uiteindelijk waren ze klaar, begonnen ze het karton, oude deuren, palet en stapels spuitschuim op de oprit op te ruimen en schoven ze die in mijn garage (en stukken in de GFT-container: “Ja madam, ik sorteer ekik thuis ook nie”) Op mijn verbaasde blik kreeg ik als antwoord: “Maar madam, ge peist toch niet dat wij dat gaan meenemen zeker? Wij hebben dat niet geleverd, wij pakken dat ook niet mee! Trouwens, dat kan ook niet in ons camionette!” En weg waren ze.

Ah.

Hallo Villeroy & Boch dienst naverkoop? Wat doe ik met die halve garage aan gerief? “Mevrouw, wij hebben niet geleverd, dus dat is niet ons probleem.” Euhm? Dit was een herstelling onder garantie? Ik mag daar toch geen kosten aan hebben? Ik zou een bestelwagen moeten huren om dat weg te krijgen, ik krijg dat niet in mijn auto. “Mevrouw, Facq heeft geleverd, Facq moet dat maar komen ophalen. U bent trouwens niet eens een rechtstreekse klant van ons, wat zit u dan te zagen?”

Hallo mevrouw Seminck van Facq? U kan dat ook niet ophalen omdat u er eigenlijk niks mee te maken heeft?

Dat begreep ik volkomen, dat is eigenlijk tussen Villeroy & Boch en mezelf. Per slot van rekening is het een productprobleem, niet een verdeelprobleem (groothandel) of installatieprobleem (kleinhandel). Ik moest het haar wel even weten te zeggen als het niet lukte.

Dus: hallo Villeroy & Boch? Diepe zucht aan de andere kant van de lijn. Nee mevrouw, trek uw plan (niet in die bewoordingen, maar daar kwam het op neer). Op mijn vraag of ik dan zelf een bestelwagen kon huren en de kosten op hen kon verhalen, kreeg ik een compleet nietszeggend antwoord en werd de telefoon neergelegd.

Ik stuurde dan maar een mailtje.

Beste,

aangezien de douchecabine onder garantie valt, en alle kosten dus op u moeten verhaald worden, kan u mij soms uw factuuradres geven, waarnaar ik de factuur van transport- en afvalverwerkingskosten kan sturen?

mvg

Gudrun

Ik kreeg volgend antwoord:

Beste,

Gezien er door ons bedrijf geen particulier transport wordt ingelegd kunnen wij niet voldoen aan de vraag om dit bij u op te halen. We rekenen hiervoor op de medewerking van de klant. Anders kan u zich wenden naar de verkoper van deze cabine . Ik kan u in deze niet verder helpen

Vriendelijke groeten
Meilleures salutations

Vertwijfeld heb ik naar naar mijn eigen installateur gebeld, die meewarig antwoordde: “Ja mevrouw, we kennen het probleem. Eigenlijk zouden we het niet mogen doen, want wij betalen daar ook kosten op, maar bon. We zullen het komen ophalen. Volgende maandag moeten we toch in uw straat zijn, past het dan?”

Daarnet hebben Bart en ik alle afval van de nieuwe deur buitengezet, en morgen komt onze kleinhandel dat ophalen.

Slotsom: ik koop nooit meer iets van Villeroy & Boch. Niet alleen waren er na amper een jaar al drie serieuze mankementen aan hun product, het heeft meer dan vier maanden geduurd voor het hersteld was, en de service is werkelijk beneden alle peil, een dergelijk bedrijf onwaardig.

Hopelijk komt er nu geen staartje aan. Want als ze me iets durven rekenen voor herstelling, dan doe ik ze een proces aan. Voor geleden emotionele schade. Goed geweten!

Brussels Girl Geek Dinner – DIY

bggd

Een tijdje geleden had Clo iets getwitterd over een gratis workshop voor vrouwelijke would-be doe-het-zelvers in Antwerpen, ingericht door Stanley (ja, dat merk van de stanleymessen).

Ik heb me meteen ingeschreven, en was vanmorgen dus iets na achten naar Berchem aan het karren.
Bij aankomst kreeg ik een uurschema, een vouwmeter en een boekje, en goeie koffie met koffiekoeken.

Daarna volgde een sessie van een uur over gereedschap: het verschil tussen de soorten hamers, welke zaag je voor welk materiaal gebruikt en hoe je die best hanteert, en dat soort dingen. Ook elektrisch gereedschap kwam aan bod: wat het verschil is tussen een schroefboormachine, een klopboormachine en een boorhamer bijvoorbeeld.

De volgende sessies waren praktischer: elektriciteit voor beginners. We kregen een stevige uitleg over de verschillende soorten zekeringen in huis, over stroomkringen en hoe je schakelaars (zelfs in serie geplaatst of met verschillende knoppen voor dezelfde kring) moet aansluiten, en staken zelf een verlengkabel in elkaar. De powerpoint was ook uitgeprint en dus bijzonder bruikbaar thuis. Vond ik schitterend!

Deel drie ging over loodgieterij, en werd gegeven door Sanchez van The Block. Een sympathieke, maar vooral bijzonder onderlegde man. Hij toonde ons de verschillende soorten aansluitingen, hoe je best buizen plooit zonder scheuren, hoe je een gewone douche moet plaatsen en waar de waterschermen en siliconen komen, en zelfs hoe je best een inloopdouche maakt. Ook het plaatsen van mengkranen en een sifon kwamen aan bod, en ik heb bijzonder veel bijgeleerd.

Tot slot werden er drie sets schroevendraaiers van Stanley verloot, en werden we terug aan de hitte toevertrouwd.

Ik heb me meteen op hun nieuwsbrief laten zetten. Ik vond het bijzonder interessant, en zou daar zelfs voor willen betalen, voor dat soort sessies.

Koor

Gisteren was er een korte repetitie voor een trouwmis, met ons koor. Want jawel, ik ga terug. Ik heb het zo hard gemist, dat zingen.

En ik heb er intens van genoten. Blijkbaar was dat er ook aan te zien, ik zat blijkbaar te stralen.

Fijn hé 🙂

Kamer

Drukke week, deze week!

Kobe zit in de opvang, Wolf is op sportkamp, en ik probeer dus zoveel mogelijk te doen. De raamkozijnen moeten geschilderd worden, want woensdag komen ze de rolgordijnen installeren.

Maar vandaag ben ik naar mijn ma geweest. Daar staan zowel de kamer van mezelf als mijn jongste broer leeg, maar eigenlijk overvol met oude rommel en spullen van ons, en gerief allerhande. Onze kinderen slapen, als ze er logeren, in mijn broers oude kamer, en mijn ma stofzuigt en kuist er wel, maar door alle rommel is het niet praktisch. Het behang is er trouwens ook volledig verschenen en vergeeld, en het ziet er niet uit.
Mijn oude kamer is eigenlijk nog de beste, maar daar is het bed kapot, en staat er ook massa’s rommel.

We hebben vandaag dus de koe bij de horens gevat, mijn pa het kapotte bed doen herstellen, mijn oude kamer uitgeleegd, alles afgekuist (tot en met muren en plintjes en zo) en alles in orde gezet. Het goede bed staat nu daar, een kastje dat ik geleend had toen Wolf geboren werd is terug en opnieuw op zijn plaats, en het ziet er goed uit. Het was nog niet klaar, mijn ma heeft nog behoorlijk wat werk aan het bureautje (dat nog vol ligt) maar het verschil was al immens. We hebben een aantal vuilzakken gevuld, naar het containerpark gereden met een kapotte boekenkast en de oude matras en zo, en een bewoonbare propere kamer gecreëerd.

Ik was moe, stoffig, vuil en bezweet (we hadden natuurlijk de warmste dag van het jaar uitgekozen, wisten wij veel op voorhand) maar wel content. Ik ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat.

Brussels Girl Geek Dinner #15: the picknick

Jawel, ook ik was erbij op de picknick van Brussels Girl Geek Dinner in Antwerpen. Clo had de meest stralende dag uitgekozen: om zeven uur ‘s avonds was het nog negenentwintig graden, en geen spoor van dauw op het gras.

Ik kwam toe in het park aan de Karel Oomsstraat (lang leve These Days en het ter beschikking stellen van hun gebouwen en toiletten) om daar een prachtig tafereel te vinden: zo’n 60 girl geeks op stoeltjes of dekentjes allerhande, tussen de tafeltjes van These Days. Overal stond massa’s eten, want iedereen bracht zijn eigen picknick mee, en dus automatisch wat teveel. Ik heb van de groententaart van Sas gegeten, en het heerlijke slaatje van Monica, en ben nauwelijks aan mijn eigen sandwiches toegekomen. Dat hoefde eigenlijk ook niet, want er werden twee gigantische taarten binnengebracht, cadeautje van Microsoft, voor de tiende verjaardag van MSN. Jawel, dat is dus gevierd geworden :-p
Intussen had iedereen al een cocktail binnen van Grand Marnier: de enige twee mannen op het hele gebeuren stonden achter een standje cocktails te schudden, de Grand ‘O. Lekker, maar straf!
Nog wat later verlootte Clo vijf handtassen van Kipling, waarvoor grote dank. Ik was niet bij de winnaars, maar dat maakte eigenlijk niks uit.
Daarna ging ik met Clo de goodiebags vullen, en intussen werden er ijsjes van Ijsboerke aangesleept, en waren er ook smoothies van Chiquita. Ik weet niet hoe Clo het doet, maar ze heeft altijd de beste sponsors en het leukste materiaal.

Uiteindelijk heb ik een schitterende avond gehad: gekletst met oude bekenden, gekletst met vage bekenden die ik nu wat beter ken (zwaai @ Karolien) en gekletst met onbekenden, die dat nu niet meer zijn uiteraard. Tegen half tien begon het te schemeren, rond half elf probeerde ik wanhopig de kinderzetels van de achterbank los te krijgen om mijn passagiers mee te kunnen nemen, en tegen half twaalf was ik thuis.

Oh, leuk detail waardoor ik me plots weer een bakvis voelde: toen we terugreden op de E17, werden we voorbijgestoken door een auto met twee jonge gasten, ik schat hen niet ouder dan twintig. Ze keken, hielden in, en bleven naast ons rijden, terwijl ze ons toelachten. Ik heb wat haasje-over met hen gespeeld (zonder evenwel overdreven snel te rijden) maar blijkbaar waren ze niet eens geïnteresseerd in de twee jongedames (vooraan de twintig) in mijn auto, het was hen om mij te doen. Ik heb hartelijk gelachen, en voelde me bijzonder geflatteerd. Ik kon hun ma wel zijn :-p

Enfin, ik was alvast in een opperbeste stemming toen ik thuis kwam. Bedankt, Clo!

Raj

Mmmmm…

Da’s het gevoel dat me bekruipt als ik terug aan gisterenavond denk.

Monica had me uitgenodigd voor een avondje sauna en daarna iets te eten, en ik zei geen nee natuurlijk 🙂 Ze had twee uur gereserveerd in sauna Raj, midden in het Patershol, alleen voor ons tweetjes. De prijs viel ongelofelijk goed mee, minder voor een privesauna dan in andere sauna’s voor een publieke saunabeurt per persoon…

raj-1

Groot is de Raj niet, maar wel bijzonder aangenaam en sfeervol. Het thema is -hoe raadt u het – Indisch, en dat zie je in alle ornamenten en versieringen, hoewel die niet overdadig aanwezig zijn. Er is een hete sauna (90°), een biosauna (70° en vochtiger) en een stoombad. Daarnaast zijn er verschillende soorten douches (regelbare stevige stralen, regendouches, en een ijskoude waterval) een koud dompelbad, en een heet voetbad. Als je de wenteltrap opgaat, is er een relaxruimte met tal van ligbedden, lectuur over ayurvedische massages, boeddhawijsheden en dies meer, lichtjes overal, een kan met appelsiensap, eentje met appelsap en een derde met pompelmoessap, en schaaltjes met gemengde nootjes, rozijnen of gedroogde abrikozen. Overal hoor je een zachte Indische muziek, en als die wegvalt, is dat ook meteen het teken dat je twee uur om zijn, en dat je nog rustig de tijd krijgt om je te douchen en te kleden.

raj-2
In de kleedruimte heb je individuele kastjes (met sleutel) zonder nummers, maar met de namen van Indische godheden en dito beschildering. Uiteraard is er een kaptafel met haardrogers, maar ook bodylotion en dergelijke.

Monica heeft bij het buitengaan met een grote smile 75 euro neergeteld: we waren beiden helemaal relaxed, uitgestoomd, wellicht minstens een kilo lichter, en helemaal bijgepraat.

Jammer genoeg was het bijhorende restaurant in het post-Patersholfeestentijdperk gesloten, maar we konden gelukkig nog een hoofdschotel krijgen (het was na tienen) in alweer Le Baan Thai. Opnieuw heeft het daar enorm gesmaakt. Als dessert hadden we graag een bordje zoet verorberd in Het Oeverloze Eiland, maar dat was gesloten, helaas. We zijn dan maar een ijsje gaan eten in de Abajour, buiten op het gangpad langs het water: heerlijk rustig, gezellig, en tot mijn grote verbazing nog steeds niet koud.

Het was na middernacht toen we opnieuw de moto opstapten en naar huis reden. Helemaal relaxed, dat kon je echt wel zeggen.

Mmmmm…

Verbouwing – bijna slot

Vandaag stond hier dus opnieuw een werkman, op zijn eentje deze keer. Veel moest er niet meer gebeuren, en hij kon het gelukkig alleen af.

Nu is alle gyproc geplaatst en opgevoegd, zijn ook de laatste plintjes tegen de muur gezet, en zijn de deuren netjes rondomrond afgewerkt. En het ziet er goed uit.

Er is ook een koppel langsgeweest voor de glazen deuren: blijkbaar worden die gematteerd met matteerfilm, en ze kwamen de afmetingen opnemen.

Wat moet er – naast de schilderwerken – nu nog gebeuren? De elektricien moet nog langskomen voor een kabelgoot in de kast onder de tv, en dan moeten de legplankjes en de deuren er nog in. Zal veel schelen qua uitzicht.

De spots liggen nog steeds in de garage, maar die moeten wachten tot alles geschilderd is.

Maar qua grove werken zijn we rond, nu. Maandag komt de aannemer langs om de factuur te bespreken. Dat klinkt niet echt veelbelovend, wellicht is het een pak meer geworden dat geraamd. Hmm.

Beetje harder werken, zeker?

Jullie hadden trouwens nog een filmpje tegoed van 7 augustus, toen ze komen afwerken en kasten installeren zijn. De après-bouwverlofwerken, als het ware. Bij deze:

Sportkamp

Al in april had ik een mailtje gekregen van de mama van een van Wolfs vriendjes: of ze niet met zijn allen naar een sportkamp gingen hier in de sporthal in Wondelgem, de voorlaatste week van de vakantie.

Dat leek me een bijzonder goed idee, en ik schreef dus in. Een weekje later zat er een betalingsuitnodiging in de bus, met wat meer uitleg over het kamp en zo. Ik betaalde, en dat was dat.

Tot vanmorgen.

Wolf stond glunderend van anticipatie naast mij in de sporthal, zijn rugzak met turnschoenen, boterhammetjes, drankjes en een koekje netjes op zijn rug, terwijl zijn vriendjes al aan het zwaaien waren vanuit de zaal.

En toen stond hij niet op de lijst. Hoezo niet op de lijst? Unk? De vriendelijke dame van de sportdienst was al aan het bellen voor een ander probleem, en vroeg meteen even wat het probleem was met Wolf. “Wolf De Waele? Maar die is uitgeschreven, mevrouw, die is geannuleerd.”

Ah? Huh? Geannuleerd? Hoe komt het dat ik daar niks van weet? En wat nu?

“Tsja, mevrouw, er staan al 20 kinderen op de lijst, het is volzet. Belt u maar even naar de sportdienst zelf om te horen wat het probleem is.”

De blik op Wolfs gezichtje was hartverscheurend.

Vanuit het secretariaat belde ik dus naar de sportdienst, die me doorverwees naar de financiële dienst. Blijkbaar had ik niet betaald, en stond Wolf daarom op de zwarte lijst. Hallo?
“Tsja, mevrouw, u heeft ingeschreven op 31 april, wij hebben een brief verstuurd op 5 mei, en op 20 mei hebben wij hem geannuleerd. U heeft veertien dagen om te betalen, en daarna wordt dat automatisch geschrapt. Ah, ik zie hier dat uw betaling op 24 mei is binnengekomen, en dat wij dat teruggestort hebben.”
Bon. Onze snelle post kennende, zal dat briefje wel een week onderweg geweest zijn, en mezelf kennende, zal dat een paar dagen geduurd hebben voordat ik betaald heb. Neem daar nog het verlengde Hemelvaartweekend bij, en dan was dat dus te laat. En ik heb de terugbetaling gewoon niet zien passeren… Kunnen ze dan in hemelsnaam niet gewoon een geautomatiseerd mailtje sturen dat er geannuleerd is, hm? Als de rest wel automatisch kan?

Enfin, gelukkig bleken er twee kinderen uitgeschreven te zijn, zodat Wolf alsnog mocht blijven. Zijn (en mijn) opluchting was groot.

En ik? Ik bedaarde mijn adrenaline-opstoot met een stevige koffie, en sloeg de stress en de inwendige stoom neer met een stevige maagpil. En dacht er het mijne van.

Le Baan Thai

Om een mooie dag te besluiten, zijn we gisteren met vrienden gaan eten in Le Baan Thai, in het Patershol. Gelukkig maar dat Lieven had gereserveerd, want met de patersholfeesten zat het behoorlijk vol.

Lieven hadden we al eeuwen niet meer gezien: Bart had samen met hem op kot gezeten, en da’s toch wel zo’n… 15 jaar geleden :-p

We hadden al tijden gezegd dat we eens gingen afspreken, maar dat kwam er niet van, je kent dat wel. Tot een paar weken geleden plots iemand aan de ICQ hing (jawel, dat programma bestaat nog steeds) en er dus concrete afspraken kwamen.

Ik moet zeggen, het heeft me gesmaakt: de bediening in orde, het kader sober (wat niet altijd het geval is in Aziatische restaurants), en bovenal: het eten was bijzonder lekker 🙂

Na een koffie in het obligate Oeverloze Eiland (obligaat want zo zijn er niet veel in die categorie in de buurt) worstelden we ons opnieuw door de mensenmassa, en waren we eigenlijk blij dat we niet naar de Patersholfeesten zelf gingen. Het heeft zijn charme, dat zeker, en de mensen die er stonden te kletsen of naar een van de vele groepjes stonden te luisteren, leken zich best te amuseren, maar nee, bedankt, niet voor ons.

Worden we nu oud, of wa?