Archive for November, 2006

Nov 28 2006

Feestelijke (her)opening van de Ajuinlei

Published by under Gent

Toevallige passanten zullen zaterdag rond elf uur raar opgekeken hebben op de Ajuinlei. Het was dan ook een speciaal zicht: een kleine stoet, vergezeld van een violist (met extra materiaal) in livrei, liep de nieuw aangelegde wandelstraat officieel in.

De Ajuinlei, parallel met de Veldstraat en dus aan de achterkant van de Inno en de Fnac en dergelijke, is namelijk na anderhalf jaar eindelijk weer open voor alle verkeer. Zowat alle winkeliers, omwonenden en mensen die er werken, slaakten een zucht van opluchting. Niet alleen zijn ze eindelijk verlost van de vele tonnen modder en de ronkende machines, de straat wil zich nu ook profileren als een echte winkelwandelstraat, waar je rustig kan kuieren langs het water. Er is nog steeds eenrichtingsverkeer voor auto’s, en fietsers mogen er zelfs in twee richtingen door.
Daar is nochtans wel enige polemiek rond geweest: de straat is bijzonder smal, en hier en daar dan ook ronduit onveilig voor fietsers die uit de tegenovergestelde richting komen. Toen de betrokken stadsdiensten daarop werden aangesproken, gaven zij als commentaar dat de Ajuinlei op het smalste stuk gewoon niet genoeg plaats biedt aan zowel een rijstrook voor auto’s als twee fietspaden. Een ander heikel punt zijn de paaltjes die geplaatst werden om wildparkeren op het royale voetpad tegen te gaan. Volgens de winkeliers wordt laden en lossen op die manier wel heel erg moeilijk. De noodzaak van de paaltjes werd zaterdag nochtans al meteen pijnlijk duidelijk: op het enige plaatsje waar geen paaltje staat, aan het begin van de straat, stond inderdaad al meteen een auto geparkeerd.

In elk geval is de heraanleg een hele verbetering: er is een ruim wandelpad voorzien voor voetgangers, afgebakend door de bewuste paaltjes, en gelardeerd met grote bloembakken. Aan de overkant zijn er nog steeds parkeerplaatsen, maar netjes aangeduid, en mooi in het straatbeeld ingewerkt.

Huidig burgemeester Beke, diens opvolger Termont, en schepen van Openbare Werken Versnick kwamen, en zagen dat het goed was. Het stof van de voorbije werken werd nog even van hen afgeborsteld door twee lakeien die aan de ingang van de priveparking van nummer 1 stonden. Op die parking was een partytent opgesteld en een klein podium, waar Geert Versnick een korte toespraak hield over alle moeilijkheden, en meteen ook alle vernieuwingen in de straat. Een van de punten die hij sterk beklemtoonde, was het plaatsen van de waterzuivering, zodat de rioleringen niet meer rechtstreeks in het water werden geloosd.
Ondertussen werd er aperitief geschonken, werden belegde broodjes uitgedeeld, en – hoe kan het ook anders – heerlijke ajuinsoep met broodkorstjes. De sfeer was opperbest, ondanks de regen. Veel had wellicht niet alleen met de drank te maken, maar ook met de mooie livemuziek van de violist, en de aanwezigheid van beide lakeien in historisch kostuum. Zij boden de aanwezigen een witte roos aan, met de vraag die verder door te geven met een positieve noot en een glimlach. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er hier eentje in de woonkamer prijkt, maar ze doet me wel telkens weer glimlachen. En ik geloof dat dat toch de boodschap was achter de feestelijke (her)opening van de Ajuinlei.

No responses yet

Nov 26 2006

Week van de Smaak

Published by under Vanallesennogwat

Zwarte chocolademousse kent iedereen wel, en het beste receptje vind ik nog altijd dat van Stefke, chef desserten van het sterrenrestaurant De Herborist in Brugge.

Minder gekend, maar daarom niet minder lekker, is de witte chocomousse. Iets moeilijker om maken, en nog een stuk meer calorieën, maar echt wel om vingers en duimen bij af te likken.

Het recept heb ik gehaald bij een van de hobbykoks uit de Weekend Knack, en aangepast naar eigen smaak en behoefte.
Voor 4 personen (zeg maar 6 als je geen instant levercirrose wilt):

– 400 gr witte chocolade
– 2 blaadjes gelatine
– 4 eieren
– 100 g suiker
– 300 g room
– 1 echtegeno(o)t(e) om de immense afwas te doen

1. Smelt de chocolade. Witte chocolade brandt zeer snel aan, ik raad daarom de microgolfoven aan op 500 watt, ofwel au bain marie.
2. Klop de eigelen op met 50 g suiker.
3. Klop de room, maar niet zo hard dat je lepel er in blijft staan, hij mag nog beweegbaar zijn.
4. Klop het eiwit met 50 g suiker.
5. Laat je gelatine weken in een beetje koud water, knijp uit en smelt ze in een klein beetje heet water.
6. Doe het eigeel bij de gesmolten chocolade en schep door elkaar. Naar mijn ervaring wordt het geheel dan plots weer keihard, en vliegt het dus opnieuw de microgolfoven in om verwerkbaar te blijven.
7. Roer dit mengsel door de room; wees voorzichtig, zodat de room niet gaat schiften.
8. Voeg de gelatine toe en roer om.
9. Schep er het eiwit door, en schep/giet in kommetjes of een andere vorm (niet meer roeren!)
10. Laat een uur of twee opstijven in de koelkast, en garneer met witte chocoladekrullen of een andere funky garnituur.
11. Zorg dat je ervoor niet te zwaar gegeten hebt, of daarna niet meer wild moet gaan dansen. Ideaal te consumeren als je daarna lekker languit met de broeksknop open in de zetel kan gaan liggen.

No responses yet

Nov 22 2006

Weird weer.

Published by under Vanallesennogwat

Hmm. Dit weer is eindelijk wat het verondersteld wordt te zijn in november: koud en regenachtig. Maar toch kan ik me niet herinneren dat ooit op mijn verjaardag de lavendel in mijn tuin nog aan het bloeien was. Weird.

4 responses so far

Nov 22 2006

Published by under Vanallesennogwat

Tip: als je solliciteert bij een webbedrijf, zorg dan dat je

– a. voldoet aan de vereisten
– b. de sollicitatie-oproep leest.

Anders gaan de mensen je misschien wel durven imiteren. In elk geval kan je niet zeggen dat de sfeer bij Netlash niet goed zit, kijk maar:

Dirks imitatie :-p

One response so far

Nov 22 2006

Kaai 14

Published by under restaurant

Kaai 14 was ons aangeraden als hip, stijlvol, en vooral zeer lekker.

Barts verjaardag was dan ook de ideale gelegenheid om dat zelf eens uit te testen. De buurt boezemt niet meteen vertrouwen in: aan de Kuiperskaai, vlak tegenover een van Gents grootste en meest bekende peepshows.
Die indruk verandert zodra je de schuifdeur openschuift: je komt terecht in een prachtig verbouwde, stijlvolle ruimte die met zin voor minimalisme is aangekleed. De overheersende toon is wit, met felrode accenten. De tafels zijn eenvoudig zwart, en belegd met witte napjes met irritante rode stiksels: we hadden voortdurend de indruk dat er restjes of kruimels waren blijven liggen :-p De stoelen zijn trouwens de bekende doorzichtige Louis Ghoststoelen van Philippe Starck. De verlichting komt van een grote klassieke luchter en rode designlampen aan de wanden.
De bediening was snel en efficiënt: onze jassen werden aangenomen, we werden naar onze plaatsen begeleid, en dadelijk volgden ook de menu’s. De kaart is zeker niet uitgebreid, vrij klassiek, maar wel zeer degelijk. Van zodra we besteld hadden, kwam er een amuse-gueule op tafel in de vorm van een eendenrillette op een basis van witloofmousse, en werd er een discreet bruin papieren zakje op tafel gezet. Daar bleek dikgesneden donkerbruin brood in te zitten. Boter was niet te bespeuren, wel een flesje olijfolie.

Bart had een “rundscarpaccio met notenslaatje, truffelolie, balsamicostroop & parmezaan” besteld voor 13.50 euro, en die viel zeer in de smaak. Zelf liep het water me in de mond bij het lezen van ” Foie gras “mi-cuit” met compote van witlof & confituur van rode ui” voor 17.50 euro, en daar had ik alle reden toe: de rijkelijke portie foie gras was perfect van textuur, rijkelijk bestrooid met peper en fleur du sel, voorzien van een warm rozijnenbroodje.

Even later, perfecte timing trouwens, volgden de hoofdgerechten. Bart had voor 25 euro de ” “Cordon bleu” van kalf met Mozarella, champignonroom & verse tagliatelli” besteld, en ook die bleek bijzonder lekker te zijn. Zelf had ik een keuze gemaakt uit het wildmenu, zijnde de “Tournedos van hazenfilet met stamppotje van boschampignons & een pepersausje” De hazenfilet was niet alleen schitterend gepresenteerd, hij was ook perfect gebakken en bleek zacht als marsepein. Alleen de pepersaus deed grondig zijn naam eer aan: meer peper dan saus.

Dit alles ging vergezeld van een 50cl flesje rode huiswijn Bodega “Enate” (Spanje) voor Bart en een grote fles water voor mezelf.

Een dessertje hoefde niet meer, een koffie of thee was voldoende. Bart kreeg een Lavazzokoffie voor de neus met chocolaatje, gechocolateerd nootje en een stukje cantuccini alla mandorle, zelf had ik een Earl Grey Tea met dezelfde garnituur.

Ondertussen was het restaurant volgelopen en bleek dat de akoestiek toch wat te wensen overliet: naarmate de avond vorderde en het volume aan de andere tafels omhoog ging, werd het moeilijk om elkaar nog te verstaan. De rokers aan een belendende tafel stoorden dan weer totaal niet: de plafonds waren voldoende hoog om alle hinder weg te werken.

Voor ons was het welletjes, en we vonden het eigenlijk jammer dat we niet nog even in de lounge beneden waren gaan zitten: het zag er bijzonder aangenaam uit, met lage sofa’s en een open haard. Volgens Bart was ook het toilet de moeite: volledig bespiegeld zodat het verwarrend werd.

Conclusie: een bijzonder aangenaam restaurant met een weliswaar beperkte, maar zeer lekkere kaart voor een haalbare prijs. Ronduit een aanrader!

6 responses so far

Nov 22 2006

Fuji Yama

Published by under restaurant

Nathalie, Kim en ik waren vastbesloten Japans te gaan eten vorige vrijdag. Zenchibar, waar ze hele goeie kritieken had over gelezen, bleek volzet te zijn enkele dagen op voorhand. We zijn dan maar, op onze hoede, naar de Fuji Yama in de Vlaanderenstraat getrokken. Waarom op onze hoede? Gentblogt had weliswaar een positieve kritiek gegeven, maar Zone 09 had het restaurant dan weer net niet afgekraakt.
Onze eigen impressie was: ok, maar niet spectaculair. Alhoewel dat laatste misschien net wél van toepassing is. Je zit als publiek rond een enorme kookplaat, waar de kok voor jou het eten klaarmaakt. Ze weten goed wat ze doen en wat de bedoeling is: show verkopen. Zo stak de kok om te beginnen even zijn kookplaat in brand: métal flambé. Compleet nutteloos natuurlijk, maar wel mooi om zien. Verder werken ze voortdurend met twee metalen spateltjes waarmee ze zoveel mogelijk lawaai en drukke bewegingen maken, wellicht slechts voor 20% effectief. Het resultaat is dat het gesprek regelmatig stilvalt omdat je gewoon zit te kijken wat ze aan het doen zijn.
Er zijn aan de ene kant van het restaurant twee van die ‘tafels’, waar telkens twee kookplaten zijn. Ik schat dat er in totaal een 20 man rond kan, het is de grootte van pakweg een snookertafel. Bij het naar toilet gaan bleken er aan de andere kant nog eens twee van dergelijke tafels te zijn.
Grappig is wel dat iedereen een kimono moet dragen, de Westerse variant dan wel. Het is niet alleen hilarisch om iedereen zo te zien zitten (die dingen zijn spuuglelijk), ze zijn vooral praktisch tegen het spatten van de kookplaat. En iedereen zit mee voor aap, dus ach ja.

Het eten zelf was overvloedig en toch in kleine porties. Het vleesmenu hield het volgende in:
– koud rauw opgerold vlees met garnituur
– kippenspiesjes teryaki (echt echt lekker, van de beste die ik al gegeten had)
– perfect gebakken eendenborst, weliswaar zonder iets bij
– een kommetje Japanse groenten, apart maar lekker
– gebraden lamsvlees met pasta op Japanse wijze
– wit sesamijs met vers fruit

Hiervoor heb ik iets meer dan 30 euro betaald, het ‘vis’menu met evenveel gangen bleek 34.40 euro te zijn. Je kan natuurlijk ook uitgebreidere menu’s krijgen, maar dit was echt al meer dan voldoende, het dessert was er eigenlijk al iets teveel aan.
Een grote fles water kostte 7.50 euro, een klein flesje wijn 14.

Conclusie: lekker eten, geen topkwaliteit, maar amusement tijdens het eten en dus een speciale sfeer, voor een haalbare prijs.  Mag je toch wel eens meegemaakt hebben.

2 responses so far

Nov 11 2006

Kruistocht in Spijkerbroek

Published by under Vanallesennogwat

k heb vier gratis kaarten voor morgen 10.15u de première van Kruistocht in Spijkerbroek in Metropolis Antwerpen.

De mensen met wie ik ging gaan, waren het compleet vergeten, en ik zie dat dus ook niet zitten om alleen te gaan.

Wie heeft er dus zin om morgen naar die première te gaan? Je moet enkel de brief hier komen afhalen…

No responses yet

Nov 10 2006

Trivia

Published by under Vanallesennogwat

Ben op mijn vrije middag in mijn eigen keuken caffè latte aan het drinken, mozaiektegeltjes aan het snijden, en intussen luidkeels aan het meezingen met de Spaanse koormuziek waarvan we over een week een concert hebben.

Yes yes :-)

No responses yet

Nov 02 2006

Cinema was het, zeker?

Published by under Het brave huisvrouwtje

Note to self: nooit meer een poging ondernemen om op 1 november naar de cinema te gaan. Bart en ik zijn vrolijk in de auto gestapt om naar ‘Perfume’ of ‘Children of Men’ te gaan kijken, we zijn niet eens tot aan de cinema geraakt. Het was al aanschuiven op de ring, en we zijn dan maar het kleine straatje aan het frietkot vóór de cinema weer ingeslagen, terug naar huis gereden, langs de videotheek gepasseerd (crap, moet dat ding nog gaan binnensteken) om er Mission Impossible III te lenen, en ons in onze zetel geïnstalleerd. Gezellig met ons getweetjes (Wolf zit bij oma) met de gordijnen dicht, schemerlampjes aan, amarettojenever in de hand. Snel een schaal calamares gefrituurd, en na afloop samen een pot Caramel Sutra van Ben & Jerry’s soldaat gemaakt.

Meer moet dat niet zijn.

No responses yet

Nov 02 2006

Pecunia

Published by under Vanallesennogwat

Ik moet dringend stoppen met geld uitgeven. Ik kon het nl. niet laten en heb mezelf vandaag weer eens verwend (opgelet, aankooprant, meer voor mezelf eigenlijk, om bij te houden waar mijn geld nu weer naartoe is).
* voor het eerst in een serieus aantal maanden weer eens naar de kapper, er felgekleurde streepjes rood en dergelijke in laten zetten, het bevalt me enorm. (42 €)
* Daarna een broek voor mezelf (29 €) en ene voor Bart (29 €) opgepikt.

* Binnengewaaid in een nieuwe outletstore hier in Wondelgem City. Een heel mooi halssnoer gekocht (49 €) en een broekje van P’tit Filou voor mijn neefje Alexander (15 €). Het is zondag zijn geboortereceptie, en ook al heeft hij al iets gekregen, je kan er toch moeilijk met lege handen toekomen, nee?

Vorige week was ik er ook al aan voor de moeite: rond de 900 € uitgegeven voor Wolfs nieuwe kamer, weliswaar heel mooi en dik de moeite waard. Ook nog 164 € opgehoest in de mozaiekwinkel voor al mijn materiaal om het dolfijntafeltje thuis af te werken. Heb ik meteen ook alle werktuigen om in de badkamer te beginnen.
De week daarvoor ook in de C&A binnengewaaid, waar ze heel betaalbare grote-maten-mode hebben. Voor mezelf een lichtpaars bloesje gekocht (25 €) , een zwart typisch ding, flodder en wijd met speciale décolleté (25 €), een donkerbruine broek, jeansmodel met bleke stiksels (35 €), een grijze klassebroek (die ik vandaag opnieuw ben gaan kopen, 29 €), twee slaapkleren (7,50 €), een broekje voor Wolf (7,50 €) en 3 paar sokken voor diezelfde onverlaat (7 €). Resultaat: 136 euro armer.

Hmm. Toch even mijn PCbanking opentrekken en de schade opmeten. Ach ja. ‘t Is maar geld, zal ik maar clichématig zeggen zeker?

No responses yet